© Mathieu Rainaud
Δίχως τυμπανοκρουσίες, ο Nicolas Godin με τον Jean-Benoît Dunckel συμπλήρωσαν φέτος τρεις δεκαετίες κοινής δράσης: τόσο μετράμε, δηλαδή, από το 1995, όταν συγκρότησαν τους Air στις θρυλικές Βερσαλλίες της Γαλλίας, αποχωρώντας από τους Orange με τους οποίους έπαιζαν μέχρι τότε.
Οι ίδιοι, πάντως, δεν περιοδεύουν με κάποιο επετειακό σόου. Αντιθέτως, παρουσιάζουν το ντεμπούτο τους "Moon Safari" (1998), με το οποίο ευτύχησαν να αφήσουν έντονο καλλιτεχνικό αποτύπωμα στα ηλεκτρονικά πράγματα της δεκαετίας του 1990. Ωστόσο, σε αντίθεση με μια δημοφιλή, μα λανθασμένη άποψη, ο εμπορικός αντίκτυπος δεν υπήρξε ευθέως ανάλογος της κριτικής αποθέωσης: μπορεί η Βρετανία να ενθουσιάστηκε, αλλά στην πατρίδα τους απέτυχαν να μπουν στα 20 πρώτα, ενώ στην Αμερική έκαναν όνομα μόνο ανάμεσα σε ένα ψαγμένο κοινό. Σιγά-σιγά, βέβαια, οι πωλήσεις αυγάτισαν, όμως με βάση τα charts ήταν ένας πιο "αποτυχημένος" δίσκος συγκριτικά, λ.χ., με το επόμενό τους βήμα "10 000 Hz Legend" (2001), που πλέον δεν πολυμνημονεύουμε, για να πούμε και μια σκληρή αλήθεια.
Έτσι, η ανακοίνωση των Air στο Ηρώδειο για την Κυριακή 29/6 δημιουργεί ένα κλίμα τύπου "για να θυμούνται οι παλιοί, για να μαθαίνουν οι νεότεροι", αφού το "Moon Safari" δεν απευθύνεται σε 1990s νοσταλγούς. Ίσα-ίσα, έχει κατορθώσει να διατηρείται φρέσκο στις μουσικόφιλες συνειδήσεις, οπότε η ευκαιρία να ακούσει κανείς το "Sexy Boy" ή το "Kelly Watch The Stars" κάτω από τη φωτισμένη Ακρόπολη δημιουργεί μια οπτικοακουστική εμπειρία ξεχωριστής βαρύτητας. Κάτι, άλλωστε, που πιστοποιείται και από όσους παρακολούθησαν τους Γάλλους στο ίδιο μέρος το 2001, απολαμβάνοντας μια συναυλία που δεν ξεθώριασε στο διάβα του χρόνου. Δεν είναι τυχαίο ότι τη διάλεξε ως μνήμη και ο Dunckel, ο οποίος σε περσινή συνέντευξη είπε πως ένιωσαν, τότε, λες και βρίσκονταν ανάμεσα στους θεούς της αρχαίας Ελλάδας.
Τι θα λέγαμε, όμως, ότι κατάφερε το Moon Safari; Αν και ήρθε προς τα τέλη μιας εποχής που διακρίθηκε για την ποιότητα των ηλεκτρονικών της αναζητήσεων, κόμισε έναν ήχο με ιδιαίτερη αισθητική (ίσως και με μια γαλλική φινέτσα;), ο οποίος δεν τράβηξε μόνο το electronica κοινό, αλλά και το alternative pop/rock στερέωμα. Ταυτόχρονα, αντιπροσώπευσε καιρούς που φάνταζαν ακόμα δημιουργικοί και ξένοιαστοι, αίσθηση που σύντομα θα χανόταν –και λόγω της παγκόσμιας ανασφάλειας που έφερε η 11η Σεπτεμβρίου, αλλά και λόγω της υποχώρησης των κραταιών μουσικών στυλ των 1990s, τα οποία μπήκαν έκτοτε (βαθμιαία, εντούτοις σταθερά) σε φάσεις διαρκών αναβιώσεων, παρά τις όποιες λαμπερές εξαιρέσεις.
Φυσικά, οι Air δεν περιορίζονται στο "Moon Safari", αφού στο ενεργητικό τους έχουν κι ένα ωραίο soundtrack για την ταινία της Σοφία Κόπολα "The Virgin Suicides" (1999), όπως και το κινηματογραφικής έμπνευσης άλμπουμ Le Voyage Dans La Lune (2012). Γεγονός είναι, πάντως, ότι, εν καιρώ, αρκέστηκαν κι εκείνοι σε εύηχες αναπαραγωγές δεδομένων, με αποτέλεσμα το "Moon Safari" να εξακολουθεί να φαντάζει ως η σαφής κορυφή της δισκογραφίας τους.
Διαβάστε Επίσης
