"Έμπνευση μού φέρνει η διάθεσή μου να προσευχηθώ για κάτι, και εκεί συνειδητοποιώ πόσο μακριά ή κοντά είμαι σε σχέση με την αλήθεια", λέει ο Κ. Βήτα, συνοψίζοντας με τον πιο λιτό τρόπο τη σχέση του με τη μουσική. Δημιουργός που βαδίζει πάντα στον ενδιάμεσο χώρο φωτός και σιωπής, επιστρέφει στη σκηνή του Release Athens —μαζί με τη μπάντα του— με ένα ηλεκτρονικό σετ γεμάτο μνήμες, ανοίγοντας για τον Παύλο Παυλίδη. Λίγο πριν τον δούμε ξανά στην Πλατεία Νερού, το Σάββατο 21 Ιουνίου, μιλά στο "α" για τη μουσική ως πνευματική γλώσσα και την αποκαρδιωτική κατάσταση της Αθήνας, για την απώλεια και τη δημιουργία χωρίς προσδοκία, για τον πιο πρόσφατο δίσκο του "Το Χέρι".
Επιστρέφετε στο Release Athens δύο χρόνια μετά την εμφάνιση των Στέρεο Νόβα. Τι θυμάστε από αυτή την τελευταία συναυλία στην Πλατεία Νερού;
Ήταν μια συναυλία one off, όπως λέμε στη μουσική, κάτι που έγινε και δεν ξαναγίνεται. Θυμάμαι πως έπρεπε όλα να είναι σωστά προγραμματισμένα, σαν μια χορογραφία, ένα δίωρο σε απόλυτο συντονισμό, όπου όλα έπρεπε να είναι συγχρονισμένα: ήχος, φως, βίντεο… Θα έλεγα πως για μας που συμμετείχαμε ήταν μια αρκετά δύσκολη δουλειά για να γίνει. Κάναμε πρόβες πολύ καιρό για αυτό το δίωρο που είδε ο κόσμος. Εγώ προσωπικά δεν ήμουν καθόλου χαλαρός, κάτι που θα ήθελα, αλλά κάπως έτσι συμβαίνει με αυτά τα μεγάλα και απαιτητικά θεάματα. Ήμουν αδύναμος και αφημένος προς το τέλος, είπα μέσα μου "ό,τι είναι, ας γίνει". Δεν έχω καμία εικόνα από αυτή τη συναυλία… Αυτό που είδε ο κόσμος το είδα μετά σε κάποιες φωτογραφίες.
Τι να περιμένουμε από τη βραδιά του Σαββάτου;
Ήταν μια επιθυμία του Παύλου Παυλίδη να ανοίξω τη συναυλία του στο Release, και το έκανα με μεγάλη μου χαρά γιατί τον αγαπώ, όπως και τη μουσική του — είμαι φαν του… Έτσι, το Σάββατο υποσχέθηκα να παίξω και εγώ τα πιο γνωστά και δυνατά κομμάτια μου, σαν μια παρουσίαση σε ένα κοινό που μπορεί και να μη με έχει ακούσει. Θα δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας, όλη η μπάντα μου. Θα παίξουμε ένα πολύ δυναμικό ηλεκτρονικό σετ.
"Αυτός που ακούει τη μουσική τη συνδέει με ένα δικό του συναίσθημα και είναι λογικό. Και εγώ, ας πούμε, όταν ακούω τη "Lambada" θυμάμαι ένα κλαμπ στο Παρίσι και έναν δρόμο που τρέχαμε να βρούμε ένα σάντουιτς με έναν φίλο μου που πεινούσαμε…"
Τι είναι αυτό που σας κρατά ενεργό και ανήσυχο μετά από τόσα χρόνια δημιουργίας;
Η μουσική είναι μια γλώσσα που έχει σχέση με την ψυχή του ανθρώπου. Ίσως, δημιουργεί εσωτερικά μια ανάγκη για έκφραση, για μια αφήγηση. Είναι επίσης η αληθινή αγάπη για τη μουσική, τον ήχο, για την πιθανότητα κάτι καινούργιου. Να σου πω την αλήθεια, δεν το σκέφτομαι — απλά αφήνομαι και κάποιες φορές, μέσα από τις πρόβες και τα παιξίματα, προκύπτει κάτι.
Πού πάτε για έμπνευση;
Δεν είμαι από τους μουσικούς που έχουν τη δυνατότητα να ταξιδεύουν και να εμπνέονται από τοπία και ταξίδια… Επίσης, δε με εμπνέει η φύση και οι τόποι για να γράψω μουσική. Ίσως, με εμπνέει μια εικόνα από ένα τοπίο που φέρνει μια παλιά ανάμνηση, ένα πρόσωπο που ήταν κοντά μου. Πολλές φορές με έχει εμπνεύσει η απώλεια ενός προσώπου, τα χρώματα που έχει το απόγευμα, κάποια παλιά, φτωχικά και άδεια διαμερίσματα που έτυχε να ζήσω για χρόνια. Έμπνευση μού φέρνει η διάθεσή μου να προσευχηθώ για κάτι, και εκεί συνειδητοποιώ πόσο μακριά ή κοντά είμαι σε σχέση με την αλήθεια. Κυρίως πνευματικά θέματα θα έλεγα πως με εμπνέουν, όπως το διάβασμα, τα ιστορικά βιβλία, οι πίνακες ζωγραφικής…
Τι συναισθήματα θελήσατε να μεταφέρετε μέσα από το πιο πρόσφατο άλμπουμ σας, το Χέρι;
Υπάρχει ένας παραλογισμός για τον πόλεμο, όπως το τραγούδι "Η μέρα που έγινες", το οποίο έγραψα όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στην Παλαιστίνη. Μετά, η μετακίνηση των εραστών στα αεροπλάνα μέσα από τη "Κάτοψη". Η δολοφονία της κοπέλας από τον εραστή της το καλοκαίρι του 2021 σ’ ένα νησί έγινε στιχάκια στον "Ανέφικτο Κύκνο". Ο παραλογισμός του σύγχρονου ανθρώπου, η αδυναμία της σύνδεσης με τον αληθινό κόσμο στο "Άνθρωπος και Ορίζοντας". Η αυτοεγκατάλειψη του σύγχρονου ανθρώπου και η απομάκρυνση από την καρδιά του στις "Πλειάδες", ένα τραγικό βράδυ στην άκρη της εθνικής οδού. Η ελπίδα στην "Αχτίδα" — αυτά είναι τα θέματά μου πάντα, σε όλη μου τη μουσική πορεία…
Πώς βλέπετε τη θέση της ηλεκτρονικής μουσικής στην Ελλάδα σήμερα σε σχέση με τα 90s;
Είναι ένα θέμα που δε με απασχόλησε ποτέ, ούτε τότε, ούτε και τώρα. Θεωρώ πως είναι χάσιμο χρόνου.
Το αστικό τοπίο, η Αθήνα, έχει μια σταθερή παρουσία στη δουλειά σας. Πώς σας εμπνέει σήμερα αυτή η πόλη; Και πώς αλλάζει ο τρόπος που τη βιώνετε;
Αυτό που είναι πολύ σημαντικό για μία πόλη όπως η Αθήνα, παρ’ όλο που δεν έχει φωνή για να την ακούμε, είναι ότι πρέπει να βρίσκονται πάντα άνθρωποι που να μπορούν να την αφουγκραστούν, ώστε αυτά που θα γίνονται να γίνονται με σεβασμό σε μια τέτοια πόλη. Νομίζω πως ο κόσμος την έχει παρατήσει και δεν της δίνει καμία σημασία πια. Αφήνουν τους δρόμους της να μυρίζουν σουβλάκι, καμένο λάδι, σκουπίδια, άπειρα πρόχειρα φαγάδικα γύρω απ’ την Ομόνοια. Πεταμένοι άνθρωποι στους δρόμους — η Αθήνα βρίσκεται υπό την κατοχή ασυνειδησίας και προχειρότητας. Κάποιες φορές νιώθω λύπη. Χρειάζεται αγάπη…
Ζούμε σε μια εποχή υπερπροσφοράς περιεχομένου. Πώς έχει αλλάξει ο τρόπος που ο ακροατής προσεγγίζει τη μουσική;
Δε μου αρέσει να γενικολογώ ή να μιλάω αόριστα για θέματα…
Νιώθετε ποτέ νοσταλγία όταν δημιουργείτε ή η δημιουργία είναι για εσάς πάντα προσανατολισμένη στο μέλλον;
Αν έπαιζα λατέρνα, θα μπορούσα να πω κάτι γι’ αυτό… Η δημιουργία, τουλάχιστον για μένα, δεν έχει σχέση με συναισθήματα τόσο καθοριστικά. Μπορεί να νοσταλγήσω ή να θυμηθώ κάτι από τη ζωή μου, αλλά μέχρι εκεί. Εννοώ πως η γλώσσα της μουσικής για μένα είναι τελείως διαφορετική. Είναι νότες, είναι παίξιμο, αυτοσχεδιασμός, σύνθεση, πάντρεμα ήχων, συχνότητες… Αυτός που ακούει τη μουσική τη συνδέει με ένα δικό του συναίσθημα και είναι λογικό. Και εγώ, ας πούμε, όταν ακούω τη "Lambada" θυμάμαι ένα κλαμπ στο Παρίσι και έναν δρόμο που τρέχαμε να βρούμε ένα σάντουιτς με έναν φίλο μου που πεινούσαμε…
Ποια είναι τα επόμενα μουσικά σχέδια, για το καλοκαίρι και για την επόμενη σεζόν;
Έχουμε κάποιες συναυλίες και επίσης ετοιμάζω κάποιες παλιές επανεκδόσεις και κάποια ακυκλοφόρητα άλμπουμ από το αρχείο μου.
Περισσότερες πληροφορίες
RELEASE ATHENS 2025 - ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ + Κ.ΒΗΤΑ
Ο Παυλίδης παρουσιάζει στιγμές από την 30χρονη πορεία του, ενώ ο Κ.ΒΗΤΑ επιστρέφει με νέο άλμπουμ και κορυφαίες στιγμές μιας καριέρας που από τις αρχές των 90s καθόρισε την εγχώρια ηλεκτρονική σκηνή. Μαζί τους οι ανερχόμενοι Super Stereo. Ο Παύλος Παυλίδης αποτελεί μια από τις πιο χαρισματικές και επιδραστικές φωνές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σκηνής. Ξεκίνησε την πορεία του ως frontman των Ξύλινων Σπαθιών, στα μέσα της δεκαετίας του '90, αφήνοντας ανεξίτηλο το στίγμα του στην ελληνική εναλλακτική σκηνή. Μετά τη διάλυση του γκρουπ, το 2003, ο Παυλίδης ξεκίνησε μια εξαιρετικά επιτυχημένη σόλο καριέρα, αναδεικνύοντας την ιδιαίτερη μουσική του ταυτότητα και το σπουδαίο στιχουργικό του ταλέντο. Ο Κωνσταντίνος Βήτα δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Με τους Στέρεο Νόβα, στις αρχές των 90s, σηματοδότησε μια νέα εποχή για τα μουσικά δρώμενα της χώρας. Με το μοναδικό στιχουργικό του ταλέντο που αποτύπωνε με ακρίβεια και ευαισθησία την αθηναϊκή αστική εμπειρία σε συνδυασμό με την ηλεκτρονική-χορευτική μουσική, σε μια περίοδο που το συγκεκριμένο είδος γνώριζε τη μεγαλύτερη καλλιτεχνική του άνθηση, παρέδωσε μερικούς από τους κορυφαίους δίσκους των 90s που επηρέασαν όλες τις επόμενες γενιές μουσικών.
