Αν ο Tom Jones ακολουθήσει τη συνήθη ρουτίνα των πιο πρόσφατων εμφανίσεών του, θα υποδεχθεί το ελληνικό κοινό με μια διασκευή στο "I'm Growing Old" του Bobby Cole, δηλώνοντας, ευθύς εξαρχής, τα πασιφανή: ότι έχει φτάσει 85 ετών, ευτυχώντας μεν να περιοδεύει ακόμα δίνοντας συναυλίες στηριγμένες σε λαοφιλείς επιτυχίες, μα όχι και δίχως απώλειες κόντρα στη λαίλαπα του χρόνου. Έναν χαρακτηριστικό στίχο από το συγκεκριμένο τραγούδι του Cole, ας πούμε, το "I seldom dream about my wife", διάλεξε να τον παραλείψει, γιατί ο ίδιος ονειρεύεται συχνά τη Λίντα –την αγαπημένη του σύζυγο– η οποία πέθανε το 2016.
Αναμφίβολα, λοιπόν, άργησε να μας έρθει στην Αθήνα. Γι' αυτό και κανείς δεν περιμένει ν' ακούσει το τζεϊμσμποντικό "Thunderball" στον Λυκαβηττό, το Σάββατο 21/6: το βροντερό και πομπώδες του βαρύτονο, που έντυσε τους τίτλους της 007 ταινίας που εμείς ξέρουμε ως "Επιχείρηση Κεραυνός" (1965), είναι, πλέον, πέρα από τις δυνάμεις του. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν στέκεται εμπόδιο για την προσέλευση, η οποία έχει ήδη αγγίξει το sold out, καθώς γράφεται το παρόν κείμενο. Έστω και καθυστερημένη, η πρώτη συναυλία του Tom Jones στην πρωτεύουσα είναι ένα ραντεβού με τη ζώσα μουσική ιστορία.
Η μακρά του καριέρα είχε ξεκίνησε μόλις έναν χρόνο πριν το "Thunderball", με το ανεπιτυχές single 45 στροφών "Chills And Fever" (1964). Πολύ γρήγορα, όμως, εντόπισε το τραγούδι που θεωρούσε ότι του ταίριαζε γάντι: το έλεγαν "It's Not Unusual", αλλά προοριζόταν για την ήδη φτασμένη Sandie Shaw. Εκείνη, ωστόσο, δεν ενθουσιάστηκε, οπότε ο Jones βρήκε την ευκαιρία που έψαχνε: το εντυπωσιακό του βαρύτονο στυλ έκανε μεγάλη αίσθηση και το κομμάτι βρέθηκε στο νούμερο 1 της Βρετανίας (1965), αλλά και στο top-10 των Ηνωμένων Πολιτειών, μετατρέποντάς τον σε σταρ.
Από εκεί και πέρα, τα πράγματα μπήκαν σε ολότελα νέα τροχιά. Πότε με ορίτζιναλ επιτυχίες όπως το διά χειρός Burt Bucharach "What's New Pussycat?" (1965) ή το "Delilah" (1968), πότε με λαμπερές διασκευές όπως εκείνες στο "Green, Green Grass Of Home" (1966) και στο "I'll Never Fall In Love Again" (1967), κατόρθωσε και βρισκόταν διαρκώς στο προσκήνιο, διατηρώντας ερείσματα και στο νεανικό ποπ κοινό, αλλά και στις μεγαλύτερες ηλικίες, οι οποίες τον έβλεπαν ως τον καλύτερο crooner της γενιάς του.
Παράλληλα, αναγορεύτηκε και σε σύμβολο του σεξ, ιδιαίτερα απ' όταν άρχισε να εμφανίζεται στην αμερικάνικη τηλεόραση με το δικό του βαριετέ "This Is Tom Jones" (1969-1971). Ο Τύπος, μάλιστα, ισχυριζόταν ότι αρκετές γυναίκες πετούσαν τα εσώρουχά τους στη διάρκεια των ζωντανών του εμφανίσεων. Αργότερα, πάντως, ο ίδιος πήρε αποστάσεις από τέτοια δημοσιεύματα. Και, παρότι αναγνώρισε τη λατρεία του γυναικείου κοινού προς το πρόσωπό του, παραδέχτηκε ότι τον έφερε σε δύσκολη θέση, γιατί κάμποσος κόσμος άρχισε να μην τον παίρνει και πολύ στα σοβαρά.
Αλλά, εκτός από θρύλος του τραγουδιού και αρσενικό σύμβολο του σεξ, ο Tom Jones είναι και σερ, από το 2006. Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι τέτοια τιμή έχουν λάβει πια κάμποσοι καλλιτέχνες, με αποτέλεσμα να μην λέει και πολλά. Για τον ίδιο, όμως, στάθηκε μια στιγμή με ισχυρό συναισθηματικό αντίκτυπο: όντας γιος ενός απλού ανθρακωρύχου, όπως θα εξηγούσε, δεν είχε τολμήσει ούτε καν να φανταστεί ότι μια μέρα θα γονάτιζε μπροστά στη βασίλισσα της Αγγλίας κι ότι εκείνη θα εκτελούσε τη διάσημη ιπποτική τελετή, περνώντας το σπαθί πάνω από τους δικούς του ώμους.
Φυσικά, όπως εύκολα φαντάζεται κανείς, σε έξι δεκαετίες καριέρας δεν ήταν κι όλα ρόδινα. Προς τα τέλη των 1970s, λ.χ., στο Λας Βέγκας, έμοιαζε σαν να είχε καταντήσει μια ατέλειωτη παρωδία του εαυτού του, γεμάτη με κολλητά παντελόνια, βαφές μαλλιών και άγριες ιστορίες με γκρούπις και Listerine στα παρασκήνια –χώρια τις έκδηλες εξωσυζυγικές σχέσεις, τις οποίες η Λίντα ανέχτηκε σιωπηλά. Οι δίσκοι της δεκαετίας του 1980 σηματοδότησαν το καλλιτεχνικό του ναδίρ και χρειάστηκε, τελικά, να αναλάβει ο γιος του καθήκοντα μάνατζερ, ώστε να τον τραβήξει από το τέλμα. Το έκανε όμως τόσο επιτυχώς, ώστε, προς έκπληξη όλων, ο Tom Jones επέστρεψε θριαμβευτικά με το "Sex Bomb", το 2000. Ξαναπαρασέρνοντας την υφήλιο στους ρυθμούς του, αλλά και συναντώντας ένα πολύ νεότερο κοινό, το οποίο λάτρεψε κι εκείνο τη φωνή του, όπως είχαν κάνει και οι παλιότερες γενιές.
Κάπως έτσι, ο Tom Jones μπόρεσε κι επέκτεινε την καριέρα του για άλλη μία 25ετία, ευρισκόμενος να συνεργάζεται ακόμα και με τους Chicane (2006) ή με τον Jack White (2010), αλλά και να φλερτάρει με την ιδέα ενός χιπ χοπ ντουέτου με τον Eminem. Πότε λοιπόν με τη φωνή, πότε με την ευελιξία της περσόνας του και πότε με τη χαλαρή σοφία που του πρόσφερε η διαφυγή από τα χρόνια της παρακμής, έγινε μια σεβάσμια, μα και αειθαλής φιγούρα, με τη δική της θέση στο ποπ στερέωμα του 21ου αιώνα.
Διαβάστε Επίσης
