Nubya Garcia: "Είναι αρκετά τρομακτικό να είσαι η μόνη γυναίκα στο δωμάτιο"

Πώς βοήθησε η τζαζ σκηνή του Λονδίνου στην ανάπτυξη μιας νέας μουσικού; Υπήρχε υποστήριξη; 

Απόλυτα! Είχα πάντοτε μια πολύ υποστηρικτική κοινότητα γύρω μου, όπως οι Tomorrow’s Warriors [σ.σ. εκπαιδευτικός οργανισμός για την ισότιμη πρόσβαση στις τέχνες]. Σίγουρα υπήρξα όμως και σε χώρους στους οποίους δεν ένιωθα άνετα ή ευπρόσδεκτη ως έφηβη. 

Περίμενες την επιτυχία που ακολούθησε το δισκογραφικό σου ντεμπούτο "Source" (2020); 
Καθόλου! Ήταν μεγάλη έκπληξη. Ήμουν απλώς επικεντρωμένη στο στόχο μου, κάνοντας ακριβώς αυτό που είχα να κάνω, το οποίο αποδείχτηκε το πιο σημαντικό ώστε να μην απομακρυνθώ από αυτόν. Είμαι φυσικά πάρα πολύ ευγνώμων σε όσους με στήριξαν.

Πρόκειται για ένα από τα λίγα σύγχρονα τζαζ άλμπουμ που κατάφερε να έχει μια πολύ καλή απήχηση και στο πιο mainstream ακροατήριο. 

Πιστεύω ότι έχει να κάνει με το πόσο διευρυμένες είναι πλέον οι δυνατότητες που έχουμε ώστε να ανακαλύψουμε νέα μουσική. Το κοινό είναι πολύ περισσότερο εκτεθειμένο σε διαφορετικά είδη. Αυτός είναι και ο λόγος που τα φεστιβάλ συμπεριλαμβάνουν καλλιτέχνες από διαφορετικές σκηνές. Συγκεκριμένα, αυτό που κάνω εγώ θεωρώ ότι έχει τόσες πολλές και διαφορετικές επιρροές κι έτσι η μουσική μου είναι περισσότερο προσβάσιμη. 

Προμοτάρεις πολύ τις εκδοχές άλλων καλλιτεχνών πάνω στο έργο σου. Για παράδειγμα, έχεις ανεβάσει μια σειρά από remixes τραγουδιών του "Source". 

Νομίζω ότι σε αυτή την ανταλλαγή και το μοίρασμα βρίσκεται o πυρήνας, η πραγματική ουσία της μουσικής. Επίσης, λατρεύω την ηλεκτρονική μουσική και τις διαφορετικές φόρμες της. Μου αρέσει να συνεργάζομαι με ανθρώπους που μπορούν να αναμείξουν το προσωπικό τους όραμα με το δικό μου. 

Ποια είναι η σχέση σου με το WOW - Women of the World; 
Το WOW Foundation κάνει φοβερή δουλειά. Συνεργαστήκαμε για πρώτη φορά πριν από πολλά χρόνια στο Λονδίνο. Τότε ήμουν μέλος μιας τεράστιας ορχήστρας, με χορωδία και τις Sister Sledge. Ήταν μια απίστευτη εμπειρία γνωριμίας με το φεστιβάλ. Η επόμενη συνεργασία μου με το WOW ήταν κατά τη διάρκεια της πανδημίας, στο Royal Albert Hall, το 2021. Αυτή η διοργάνωση μεταδόθηκε διαδικτυακά, οπότε δεν υπήρχε κοινό, και ήταν μια πολύ ξεχωριστή εμπειρία. Με τιμάει που είμαι και πάλι καλεσμένη του φεστιβάλ, αυτήν τη φορά στην Αθήνα. 

Η βρετανική τζαζ σκηνή είναι παραδοσιακά ανδροκρατούμενη. Ποια είναι η εμπειρία σου ως γυναίκας μουσικού; 
Οι άντρες μεγαλώνουν με την πίστη ότι είναι αρκετά ικανοί να τα καταφέρουν σε ό,τι επιλέγουν, ενώ τα νεαρά κορίτσια δεν ενθαρρύνονται με τον ίδιο τρόπο

Θα σου μιλήσω αποκλειστικά για το Λονδίνο, καθώς δεν μπορώ να μεταφέρω ακριβώς το πραγματικό κλίμα που επικρατεί πέρα από αυτό, παρά μόνο μέσα από αφηγήσεις φίλων. Μπορεί να είναι αρκετά τρομακτικό να είσαι η μόνη γυναίκα στο δωμάτιο. Ίσως όχι όταν είσαι ακόμα παιδί, αλλά από μια ηλικία και μετά, όταν ξεκινάς να παρατηρείς πράγματα, η δυσαναλογία γίνεται πολύ εμφανής. Μερικές φορές μοιάζει σαν ένα ακόμη boys’ club, στο οποίο δεν έχεις φωνή. Επίσης σαφώς πληρώνεσαι λιγότερο ως γυναίκα, όπως στις περισσότερες βιομηχανίες. Το πιο βασικό απ’ όλα, όμως, νομίζω ότι είναι η αυτοπεποίθηση. Οι άντρες μεγαλώνουν με την πίστη ότι είναι αρκετά ικανοί να τα καταφέρουν σε ό,τι επιλέγουν, ενώ τα νεαρά κορίτσια δεν ενθαρρύνονται με τον ίδιο τρόπο. Δεν είναι το ίδιο εύκολο να είσαι bandleader, να ζητήσεις μια συναυλία ή περισσότερα λεφτά. Αυτός είναι και ο λόγος που συμμετέχω σε διάφορα προγράμματα ενδυνάμωσης, τα οποία απευθύνονται σε γυναίκες και νέα κορίτσια.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σου;
Σίγουρα μία σειρά από ζωντανές εμφανίσεις για τις οποίες είμαι πολύ ενθουσιασμένη.  Θα είναι η πρώτη φορά που εμφανίζομαι στην Αθήνα. Την έχω επισκεφτεί πάρα πολλές φορές αλλά ποτέ δεν είχα τη δυνατότητα να παίξω εκεί μέχρι τώρα, οπότε αυτό θα είναι Σίγουρα ένα από τα highlights των επόμενων μηνών. Θα ακολουθήσει μία μικρή περιοδεία στη Λατινική Αμερική, τον Απρίλιο.