Μεγάλη επιτυχία γνώρισε το πρώτο από τα δύο γκαλά, που η Εθνική Λυρική Σκηνή διοργάνωσε στο πλαίσιο του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών σ’ένα σχεδόν κατάμεστο - στο μέτρο του δυνατού, λόγω κορωνοϊού - από διψασμένους φιλόμουσους, Έλληνες και ξένους, Ηρώδειο (26 και 28/7).
Καθώς η Λυρική είχε αρχικά προγραμματίσει γι’αυτό το διάστημα σκηνική παραγωγή της «Τόσκας» του Πουτσίνι, επέλεξε να προτείνει δύο οπερατικά γκαλά με τους πρωταγωνιστές αμφότερων των διανομών υπό τη μουσική διεύθυνση του Ιταλού αρχιμουσικού Πιερ Τζόρτζιο Μοράντι. Οι ακυρώσεις Ιταλών μονωδών της τελευταίας στιγμής προκάλεσαν την αντικατάσταση στο μεν πρώτο γκαλά της υψιφώνου Άννας Πιρότσι από τη διάσημη Βουλγάρα συνάδελφό της Κρασσιμίρα Στογιάνοβα, στο δε δεύτερο του εκλεκτού βαρύτονου Αμπρότζο Μαέστρι από τον ημέτερο Τάση Χριστογιαννόπουλο. Τα γενναιόδωρα προγράμματα περιελάμβαναν άριες, ντουέτα, τρίο και ορχηστρικές σελίδες από όπερες του Βέρντι και συνθετών του βερισμού.
Στις 26/7, την Στογιάνοβα πλαισίωσαν ο Ιταλός τενόρος Ρικκάρντο Μάσσι και ο δημοφιλής βαρύτονος Δημήτρης Πλατανιάς. Η διακριτή φωνητική αρματωσιά, σκηνική εμπειρία και ερμηνευτική προσέγγιση ενός εκάστου κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον καθ’όλη τη διάρκεια της βραδιάς, σε σολιστικό και μη επίπεδο.
Με μεστό ηχόχρωμα και στέρεη τεχνική η 58χρονη Βουλγάρα υψίφωνος έλαμψε περισσότερο στην άρια της Λεωνόρας από την Δ’ πράξη της «Δύναμης του πεπρωμένου» του Βέρντι απ’ό,τι στην κοσμαγάπητη -και σπάνια ακουόμενη- άρια της Βάλλυ από την ομότιτλη όπερα του Καταλάνι, που απαιτούσε ισχυρότερες χαμηλές νότες.
Ο Μάσσι, ένας από τους πλέον ανερχόμενους διεθνώς τενόρους, ερμήνευσε δύο γνωστές άριες του βερισμού, τη ρομάντζα του Έντζο από την «Τζοκόντα» του Πονκιέλλι και την περίφημη άρια του Κάλαφ «Νεσσούν ντόρμα» από την Γ’ πράξη της «Τουραντότ» του Πουτσίνι. Η ευγένεια των ερμηνειών, η φωνητική έκταση και η εκφραστική αμεσότητα αναπλήρωσαν ένα όχι ιδιαίτερα σαγηνευτικό τίμπρο, υγιές μεν αλλά περισσότερο κατάλληλο να υπηρετήσει λυρικούς παρά δραματικούς ρόλους.
Οι πιο «ορθόδοξες» επιλογές του Πλατανιά (η άρια του Ριγολέττου από την Β’ πράξη της φερώνυμης όπερας του Βέρντι και αυτή του Ζεράρ από την όπερα «Αντρέα Σενιέ» του Τζορντάνο) υπηρετήθηκαν ιδανικά από ένα τραγούδι μοναδικής φωνητικής πληρότητας και άρθρωσης, έντασης/δύναμης αλλά και υποδειγματικού λεγκάτο, προκαλώντας τον ενθουσιασμό των θεατών…
Παρότι ο Πλατανιάς χάρισε στεντόρειο τραγούδι και στα ντουέτα και τρίο από βερντιανές όπερες («Ένας χορός μεταμφιεσμένων», «Η δύναμη του πεπρωμένου», «Ο τροβαδούρος», αλλά και «Τραβιάτα», εκτός προγράμματος) που δόθηκαν εμ-βόλιμα, οι άλλοι δύο τραγουδιστές έκλεψαν την παράσταση τόσο με την αβίαστη φυσικότητα και μουσικότητα των ερμη-νειών τους, που αξιοποιούσε τις διαφορετικές φωνητικές χροιές, όσο και με τη στυλιζαρισμένα θεατρική σύμπραξη, που πρόδιδε μακρά σκηνική ενσάρκωση των αδόμενων χαρακτήρων. Με δεδομένα τα διαρκώς παλλόμενα πάθη και συναισθήματα, η δραματική θερμοκρασία παρέμενε, εύλογα, αδιάλειπτα υψηλή.
Ο Μοράντι διασφάλισε ακριβή και υποστηρικτική των μονωδών συνοδεία, ενώ η μουσική του διεύθυνση σε γνωστά ορχηστρικά αποσπάσματα (Εισαγωγές στις όπερες του Βέρντι «Η δύναμη του πεπρωμένου» και «Ναμπούκκο», Ιντερμέδιο από την «Καβαλλερία ρουστικάνα» του Μασκάνι) δεν ξέφυγε των ορίων μιας αξιοπρεπέστατης ρουτίνας. Η καλή απόδοση της Ορχήστρας της ΕΛΣ δεν έκρυψε και πάλι την -οφειλόμενη στην αραιά διακτίνιση των μουσικών της σε όλη την έκταση της σκηνής του ρωμαϊκού κοίλου- απομείωση της έντασης του ήχου της, την οποία ελαφρώς μόνο τόνωσε η μικροφωνική ενίσχυσή του.
Κατά τα λοιπά, ανεπίληπτη υπήρξε για μίαν ακόμη φορά η τήρηση των κανόνων ασφαλείας. Δείγμα άρτιας οργάνωσης των ανθρώπων του Φεστιβάλ και της Λυρικής, η οποία λίγες μέρες αργότερα ανακοίνωσε τον καλλιτεχνικό της προγραμματισμό μέχρι τα Χριστούγεννα.
