Με ένα κρυστάλλινο ήχο οι Tindersticks απέδειξαν ότι διατηρούν αυτό το κάτι, από τη παλιά καλή στόφα των τραγουδοποιών. Χωρίς την τυραννία του εφήμερου χιτ αφήνουν το «μυστήριο τρένο» του ροκ να τους καθοδηγήσει, οι μουσικές, οι στίχοι και οι ψυχές τους λικνίζονται και παρασύρουν σ’ αυτό το λίκνισμα και τις δικές μας ψυχές.
Όταν τους έχεις δει ζωντανά με το «Curtains» στο Ρόδον και με το «Simple Pleasure» στη Σφεντόνα έχεις την αγωνία για το πώς θα είναι το live των Tindersticks στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών... Δεν έχω ξανά δει καθισμένη κανένα ροκ, ποπ μουσικό σχήμα και ομολογώ ότι η χθεσινή εμπειρία στη Στέγη ήταν ιδιαίτερη αφενός γιατί η μουσική των Tindersticks «σήκωνε» αυτή τη συνθήκη κι αφετέρου γιατί η ηχητική του χώρου και ο φωτισμός έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στην απόλαυση.
Cool εικόνες και ψίθυροι… Ίσως περισσότερο από άλλες φορές είχα την αίσθηση ότι ακούγοντας τους είναι σα να μιλάς με τους δικούς σου, με τους φίλους σου. Μυστηριακοί και παραμυθένιοι έπαιξαν το νέο άλμπουμ τους «The Waiting Room», κλασικά στην παράδοση ενός εξομολογητικού μετα-ροκ συναισθηματισμού, συνοψίζοντας εντός μας την αίσθηση ότι δεν υπάρχουν πολλά σύγχρονα γκρουπ που να μπορούν να κρατήσουν το ενδιαφέρον του κοινού τους τόσο έντονα. Με μουσική που χτίζεται γύρω από τη μελαγχολική, ζεστή φωνή –και την προσωπικότητα-του Stuart Staples, πάνω σε μια παράδοση που παίζει σε ιδιωματικά όρια α λα Lou Reed, Leonard Coen, Nick Cave οι Tindersticks δημιουργούν κομψοτεχνήματα γράφοντας τη δική τους ξεχωριστή ιστορία…Στο τέλος της βραδιάς σκεφτόμουν…Τι ωραία να βλέπαμε και ν’ ακούγαμε ζωντανά στη Στέγη, με αυτό τον εξαιρετικό ήχο και τον Tom Waits;!
Φωτό: Yiannis Soulis
