Ludovico Einaudi: Η μελωδία της συγκίνησης

Για δεύτερη φορά έρχεται στη χώρα μας ο Ιταλός πιανίστας και συνθέτης, δίνοντας μια συναυλία με την 11μελή ορχήστρα του στο Ηρώδειο στις 26/9. Ο Ludovico Einaudi είναι από τους μουσικούς δημιουργούς που έχουν βρει τον τρόπο να παράγουν μαγεία και να απευθύνονται στο μεγάλο κοινό.

Αναμφίβολα ο Ludovico Einaudi είναι από αυτούς που διαθέτουν το άγγιγμα του Μίδα και οτιδήποτε δημιουργεί βρίσκει αντίκρισμα στην καρδιά του λεγόμενου μεγάλου κοινού. Χωρίς να περιορίζεται από στιλιστικές αναφορές και ταμπέλες, φτιάχνει σάουντρακ –πραγματικά ή φανταστικά– που ανταποκρίνονται σε «όνειρα» τα οποία ανέκαθεν πυροδοτούσε η μουσική στους ανθρώπους. Έχοντας το φυσικό χάρισμα της μελωδίας (πράγμα που ολοένα και σπανίζει στους σύγχρονους δημιουργούς) και τη μεγαλύτερη δυνατή ευρύτητα στο γνωστικό πεδίο της μουσικής, ο Einaudi διαθέτει τα όπλα ενός συνθέτη της εποχής μας που θα μπορούσε απλώς να επενδύει κινηματογραφικές ταινίες με μουσική. Όμως εκείνος προτιμά να κινείται στο πνεύμα ενός σύγχρονου μουσικού περφόρμερ, γνώστη της κλασικής μουσικής δια­δικασίας, αλλά με τεχνοτροπίες που εκφράζουν περισσότερο το σήμερα.
Αν δούμε ιστορικά κι αισθητικά το σύνολο της μουσικής του παραγωγής, θα διαπιστώσουμε ότι έχει δημιουργήσει μια πολυποίκιλη μουσική, που καλύπτει τόσο τα «καθαρά» και «απόλυτα» όσο και τα «εφηρμοσμένα» πεδία. Οι μουσικές του είναι μουσικές για το πνεύμα αλλά και αφηγηματικές και περιγραφικές, που τον κάνουν να διαφοροποιείται ως στιλ από το σύνηθες το οποίο χαρακτηρίζει το τοπίο της σύγχρονης υπερ-κλασικής σκηνής...

Ο Ludovico Einaudi έγινε πολύ­ γνωστός στο ευρύ κοινό από τις μουσικές του για τις ταινίες «Intouchables» και «I’m still here», όπως και από την τηλεοπτική εκδοχή του «Doctor Zhivago», ενώ το άλμπουμ του «In a time lapse» (2013) ήρθε για να φρεσκάρει –ή μάλλον για να εντείνει– τη σχέση του με το ευρύ κοινό και να ενταχτεί στην ευρύτερη popular πορεία του (πράγμα που διαπιστώσαμε και περίπου πριν από ένα χρόνο, στην πρώτη του live εμφάνιση εδώ, στο Μέγαρο Μουσικής).
Το εκτενές και πολύμορφο έργο του δείχνει πως η βασική δεξιότητά του δεν είναι τόσο το πιανιστικό παίξιμο όσο η συνθετική και μουσικο-οργανωτική ευστροφία του. Πήρε από την κλασική –ή και την αβανγκάρντ, αφού υπήρξε επιμελής μαθητής του Luciano Berio– αυτά που χρειαζόταν για να στήσει το δικό του μουσικό κόσμο, όπου μπορεί με άνεση να εντάσσει ευαίσθητους synthesized ήχους, όπως στο ονειρικό «Nightbook», ή να επεκτείνει το όραμά του με τέτοιον τρόπο που να καταλαμβάνει τη φαντασία του ακροατή – όπως κάνει π.χ. στο «Divenire» ή στις πολύ πιο προσωπικές του στιγμές στο «Una Mattina». Στο «Diario Mali» προσεγγίζει τις μουσικές του κόσμου –και δη τις δυτικοαφρικάνικες– παίζοντας με τον master της kora, τον Ballake Sissoko, ενώ σε άλλα σημεία του έργου του, όπως στο «Le onde» ή στο «I giorni», ο κόσμος του έχει πιο αναγνωρίσιμες καλλιτεχνικές διαστάσεις και ξεχωριστή ταυτότητα – πράγμα ευδιάκριτο ακόμη και στα διαφημιστικά spots του.
Όλα αυτά τα δίνουμε ως αιχμές για περαιτέρω ανακάλυψη κι εμβάθυνση, έχουν ωστόσο έναν κοινό παρονομαστή που κάνει τη μουσική του Ludovico Einaudi ιδιαίτερα γοητευτική κι ελκυστική. Είναι ο τρόπος του να διαβάζει τους εσωτερικούς ρυθμούς, να αγκαλιάζει άφοβα την κλασική ή την τζαζ και να εκφράζει μελωδικά αυτά που (ενδεχομένως) τον «πιέζουν» ως καλλιτέχνη και αναζητούν με αγωνία την εκφραστική τους διέξοδο. Μια διέξοδος που βρίσκεται πάντα στη μορφή ενός συγκινητικού λυρισμού…