To Death Disco Indoor Festival 2026 είναι γεγονός. Τα ονόματα πολλά οι εκπλήξεις επι σκηνής πολλές. Οι Selofan αποτελούν έναν απο τους ηχητικούς μαγνήτες του διήμερου που φιλοξενείται την Παρασκευή 3 και το Σάββατο 4 Απριλίου 2026 στο Gazarte Ground Stage Βουτάδων 34, Αθήνα.
-Η μπάντα ξεκίνησε το 2012, πριν 14 χρόνια δηλαδή, οπότε έχουμε διανύσει αρκετά χιλιόμετρα μεταφορικά και κυριολεκτικά. Η ιστορία μας μάλλον είναι η κλασσική ιστορία πίσω από κάθε μπάντα. Εάν οι συγκυρίες φέρουν κοντά κάποια άτομα με τις ίδιες μουσικές ανησυχίες, τότε όλα γίνονται. Με πολύ δουλειά βέβαια. Πολύ ευχαρίστηση αλλά και πολλά νεύρα. Όλα στον υπερθετικό. Όταν ξεκινήσαμε, ήταν περιορισμένο το κοινό για αυτή τη μουσική στην Αθήνα. Στο πρώτο μας λαιβ σε ένα υπόγειο αφτεράδικο στα Εξάρχεια, ήρθαν μόνο οι φίλοι μας. Μόνοι μας διοργανώναμε τις συναυλίες μας, δεν μας έγινε κάποια πρόταση να παίξουμε κάπου. Αντιθέτως άρχισαν να έρχονται προτάσεις από το εξωτερικό. Και κάπως έτσι, γυρίσαμε σχεδόν όλο τον πλανήτη. Πάντα όμως η καρδιά μας χτυπάει στην μία και μοναδική συναυλία τον χρόνο που κάνουμε στην Αθήνα.
-Υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα πίσω από το όνομα του σχήματος ή σας άρεσε και το υιοθετήσατε;
-Ήταν αυθόρμητη απόφαση της στιγμής. Το πρώτο που πρότεινε ο Δημήτρης και αυτό που κρατήσαμε. Απλά το γράψαμε όπως το προφέρουμε στην γλώσσα μας με λατινικούς χαρακτήρες. Έτσι γεννήθηκε μια λέξη που όλοι καταλαβαίνουν, δεν υπάρχει όμως γραμμένη με αυτόν τον τρόπο σε καμία γλώσσα.
-Η σύγχρονη minimal wave και dark synth σκηνή, το cold wave, η electronica είναι μερικές από τις τάσεις του σήμερα. Υπάρχει τόσο συνειδητοποιημένο κοινό για όλα αυτά;
-Στο μαγαζί μας το synthesizergr, έρχονται συχνά νέα παιδιά που θέλουν να κάνουν τα πρώτα μουσικά βήματα στον κόσμο των -συνθεσάιζερ και να ξεκινήσουν να παίζουν με την μπάντα τους. Ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν και έρχονται σε εμάς με μάτια φλογισμένα για γνώση και μουσική. Εμείς πια βγαίνουμε σπάνια και η μόνη επαφή που έχουμε με το κοινό, είναι στο μαγαζί και στις συναυλίες μας. Πολλά από τα παιδιά που έρχονται στο μαγαζί, μας στέλνουν μετά από λίγο καιρό πρόσκληση για την πρώτη συναυλία τους. Δεν μπορούμε να πάμε πάντα, αλλά μας χαροποιεί ιδιαίτερα. Στις συναυλίες μας, βλέπουμε ολοένα και νεαρότερες ηλικίες. Μας αρέσει αυτό. Θυμάμαι τον εαυτό μου στα 18, τίποτα δεν είχα συνειδητοποιήσει για την ζωή εκτός από το ότι μου αρέσει αυτό το μουσικό είδος. Ίσως και τα παιδιά που βλέπω στις συναυλίες να νιώθουν έτσι. Κάποια έρχονται με τους γονείς τους. Κάποιοι γονείς είναι φίλοι μας. Περνάει η "νταρκ" δάδα από γενιά σε γενιά.
-Νομίζω πως όταν ξεκίνησαμε ήταν πιο δύσκολο από ότι σήμερα. Σήμερα η σκηνή αυτή ανθίζει στην χώρα μας, κάθε χρόνο βγαίνουν νέες μπάντες. Υπάρχουν δισκογραφικές που τις εκδίδουν. Διοργανώνονται φεστιβάλ και οι μπάντες παίζουν πλεον πιο εύκολα σε μεγάλες σκηνές. Τότε έπρεπε να τα κάνουμε όλα μόνοι μας και μας πήρε χρόνια μέχρι να βρούμε (και να μας βρει) το ελληνικό κοινό. Έπειτα η επιβίωση, που για εμάς σημαίνει διάρκεια, εξαρτάται από τις ανάγκες και τις αντοχές του καθένα. Τι ρόλο παίζει στην ζωή σου η μπάντα που δεν σου εξασφαλίζει οικονομική επιβίωση και πόσο χρόνο και ενέργεια έχεις για να ανταπεξέλθεις στις ανάγκες και της ζωής και της μουσικής σου;
-Πως χαρακτηρίζετε τον ήχο σας;
-Σίγουρα βαθιά συναισθηματικό. Διαφέρει από δίσκο σε δίσκο, όπως αλλάζουμε και εμείς ανάλογα με την φάση της ζωής μας. Σίγουρα ηλεκτρονικό, αφού όλα τα γράφουμε αναλογικά με συνθεσάιζερ. Σίγουρα νοσταλγικό, αφού ότι κ αν κάνουμε, μουσικά τα 80s μας έχουν στιγματίσει. Σίγουρα χαρμολυπημένο, αφού πάντα και στα πάντα υπάρχουν αυτές οι δύο όψεις.
-Δουλειά στο στούντιο ή ζωντανές εμφανίσεις; Τι σας αρέσει πιο πολύ.
-Τίποτα δεν ξεπερνάει την στιγμή που γράφουμε ένα κομμάτι που αρέσει και στους δυο μας. Έπειτα όμως θέλουμε να το μοιραστούμε και μαζί σας και έτσι να πολλαπλασιάσουμε την ενέργεια του. Να το νιώσουμε και να το χορέψουμε παρέα. Κάποιες συναυλίες είναι μαγικές και σίγουρα κίνητρο και επιβεβαίωση για να συνεχίσουμε. Κάποιες φορές, οι περιοδείες ειδικά, είναι τόσο απαιτητικές σωματικά που δεν θέλεις να σηκωθείς από το κρεβάτι. Όταν δεν συμβαίνει όμως, σου λείπει. Το κάνουμε πλέον τόσα χρόνια, που έχει γίνει τρόπος ζωής. Αν για κάποιο λόγο όμως, έπρεπε οπωσδήποτε να διαλέξω ανάμεσα στα δύο, θα διάλεγα την δημιουργία. Τον χρόνο μέσα στο στούντιο.
