Η γοητευτική ιστορία ενός λιλιπούτειου bar στον Νέο Κόσμο, που στόμα με στόμα κέρδισε ένα πολυσυλλεκτικό κοινό. Κι ας παίζει –σχεδόν αποκλειστικά– ελληνικά λαϊκά τραγούδια. Ο DJ και ιδιοκτήτης του Γιώργος Νάσιος μιλάει στον Χρήστο Καρρά.
«Το "Batman" είναι τρισυπόστατο όνομα. Καταρχάς, είμαι λάτρης των κόμικς. Έχω μια μεγάλη συλλογή και τα μαζεύω φανατικά. Δεύτερον, είναι αστείο γιατί κοιμάμαι ελάχιστα (τέσσερις-πέντε ώρες μού αρκούν) και, τέλος, δεν έκλεινα ποτέ, ούτε όταν έβγαζε νόμους ο Παπαθεμελής ούτε τίποτα. Εμείς μένουμε ανοιχτοί για να φυλάμε την πόλη». Κάπως έτσι βγήκε το όνομα ενός bar που άνοιξε τον Οκτώβρη του 1989 και ξεκίνησε ως αστείο μεταξύ της παρέας, όπως λες καμιά φορά στους φίλους σου: «Δεν τα παρατάμε όλα, να ανοίξουμε ένα bar;». Τα πρώτα χρόνια, πάντως, ήταν… πέτρινα. Μέχρι που ο Γιώργος γνώρισε τους Παίδες Εν Τάξει, που το 1996 είχαν έρθει από την Πάτρα για μερικές εμφανίσεις στο «Χάραμα». «Ήταν μερακλήδες, σχολούσαν από το μαγαζι, εγώ συνήθως έκλεινα εκείνη την ώρα, με έπαιρναν τηλέφωνο: “Ερχόμαστε, μην κλείνεις”. Έβγαζαν τα μπουζούκια, έπαιζαν, γινόταν ένας χαμός. Και σιγά σιγά άρχισε να γίνεται στέκι μουσικών. Κι έτσι ξεκίνησε όλο το άθροισμα».
Για τους τακτικούς επισκέπτες του bar δεν είναι πλέον έκπληξη το να βρεθούν να τα πίνουν δίπλα στον Σωκράτη Μάλαμα, τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη ή τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, που πηγαίνουν συχνά στο μαγαζί. Θρυλικά είναι και τα απρογραμμάτιστα lives που προκύπτουν: λίγοι και τυχεροί έχουν ακόμα να λένε για τον Νίκο Παπάζογλου και τον Δημήτρη Μυστακίδη να παίζουν σερί από τις τέσσερις μέχρι τις επτά το πρωί. Ή θυμούνται τον Μανώλη Πάππο με το μπουζούκι του ή ακόμα και τον Μιχάλη Ζωγραφίδη από την Όλυμπο της Καρπάθου να κάνει party με τσαμπούνες.
Το «Batman», πάντως, δεν είναι μόνο στέκι για τους εραστές της λαϊκής μας μουσικής, αλλά για οποιονδήποτε αναζητά κάτι αυθεντικό στο –πολλές φορές απρόσωπο– nightlife της πόλης. Ο κόσμος του έρχεται από τον κοντινό «Σταυρό του Νότου», το Θέατρο του Νέου Κόσμου, το «Half Note». Αλλά κι επί τούτου, από κάθε γωνιά της πόλης, για να συνθέσει ένα ετερόκλητο ηλικιακό και ταξικό χαρμάνι που το ξημέρωμα το βρίσκει να ανταλλάσσει κεράσματα και να τραγουδά Καζαντζίδη εν χορώ. «Το καλό του μαγαζιού είναι ότι διαδίδεται στόμα με στόμα. Γι’ αυτό και δεν έβαλα ποτέ διαφήμιση. Ήθελα το μαγαζί να έχει υγεία. Να μη μαζευτεί τόσος κόσμος ώστε να μην μπορώ να τον κουλαντρίσω. Καλύτερα σιγά σιγά. Έτσι, οι πέντε έγιναν δέκα κι εκείνοι δεκαπέντε και τελικά έγινε αυτό που βλέπεις, ότι σέβεται ο ένας τον άλλον. Θα μιλήσουν, θα κεράσουν και ας μη γνωρίζονται. Είναι αυτό που πρέπει να είναι η μπάρα: κουρεία και λουτρά. Τα bars είναι κοινωνικοί χώροι. Δεν μπορείς να μπαίνεις και να πουλάς δηθενηλίκι. Το bar είναι για να αφήνεις το πρόσωπο της ημέρας απέξω. Να είσαι ανθρώπινος».
Είκοσι χρόνια στα πλατό δεν είναι πολλά; «Νιώθω ακόμα σαν να κάνω πάρτι στο σπίτι μου. Κι αυτό είναι που με κρατάει. Καμιά φορά μου λένε για τη στιγμή που θα πάρω σύνταξη. Τους λέω “Ποια σύνταξη;” Εγώ θα πεθάνω με τα allstarάκια μου πίσω από κει. Αυτό είναι το πάθος μου. Αυτό και το ψάρεμα».
Από ιστορίες άλλο τίποτα. «Ο Τάκης και η Φιλία γνωρίστηκαν στο μαγαζί. Ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν. Τη νύχτα του γάμου τους, αφού χαιρέτησαν τους συγγενείς στην εκκλησία, ήρθαν σκαστοί στο μαγαζί. Έδωσαν σε όλους μπομπονιέρες και κέρασαν ποτά. Τους έπαιρναν τηλέφωνο από το τραπέζι: “Πού είστε;” Ο Τάκης τους έλεγε: “Εμείς στο “Batman” γνωριστήκαμε, θα πιούμε πρώτα το ποτό μας εδώ και μετά θα ’ρθούμε”».
Και μια άλλη. «Ένα βράδυ ήρθε στο μαγαζί η κυρία Βέρα, μια κομψή κυρία γύρω στα 60 που είχε μια ταβέρνα εδώ στον Νέο Κόσμο. Εκείνη την ώρα πώς με είχε πιάσει κι έπαιζα rock ’n’ roll... Και την έβλεπα που κουνιόταν και μου έλεγε: «Μπράβο, ωραία παίζεις σήμερα, Γιώργο». Εκείνη την ώρα έρχεται ένας κύριος από τη διπλανή παρέα στην μπάρα για να παραγγείλει ποτό. Την κοιτάει. Της κάνει: “Βέρα;” Κι εκείνη: “Αντώνη;” Αμέσως αγκαλιάστηκαν και ξέσπασαν σε κλάματα. Και χόρεψαν μετά ένα σέικ, άλλο να στο λέω και άλλο να το βλέπεις. Στη συνέχεια μάθαμε ότι όταν οι δυο τους ήταν δεκαεπτά χρόνων, χόρευαν rock ’n’ roll κι έπαιρναν μέρος σε διαγωνισμούς. Και ξαναβρέθηκαν για πρώτη φορά στο μαγαζί ύστερα από σαράντα και βάλε χρόνια. Ο Αντώνης και η Βέρα. Έκλαιγαν εκείνοι, κλαίγαμε κι εμείς από τη συγκίνηση, έκλαιγε κι όλο το μαγαζί. Αφού και τώρα που σου το λέω μου σηκώνεται η τρίχα».
«Κλασικές ιστορίες της μπάρας. Αφού καμιά φορά λέμε με τον Θοδωρή (σ.σ.: επιλέγει τη μουσική τις Δευτέρες και τις Τρίτες) ότι πρέπει να κάτσουμε να τα γράψουμε όλα αυτά. Θα μπορούσαμε να κάνουμε ολόκληρο σίριαλ. Ή και βιβλίο…»
InfoBATMAN Βρεσθένης 40, Νέος Κόσμος, 2109241585. Ποτό € 7.
