Η Δική της Κόλαση

1

Εξπρεσιονιστικό neon noir στιλιζάρισμα, το οποίο θα ήθελε να περιγράψει ένα λιντσικό εφιάλτη. Αντ’ αυτού, ανακυκλώνει άδειες εικόνες, ποζάτους χαρακτήρες και μια εντελώς ασυνάρτητη πλοκή.

Η Δική της Κόλαση 3

Γέρασε και μυαλό δεν έβαλε ο Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν. Ο πάντοτε ταλαντούχος, αλλά υπερφίαλος Δανός σκηνοθέτης, δυστυχώς και σεναριογράφος, ο οποίος είχε ξεκινήσει πριν τριάντα χρόνια ("Pusher") μια καριέρα γεμάτη υποσχέσεις. Αφ’ ότου όμως πέρασε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και γνώρισε καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία με το ατμοσφαιρικό neon noir "Drive" (2011), τη μόνη ταινία της φιλμογραφίας του της οποίας δεν υπογράφει το σενάριο, προχώρησε σε μια σειρά από παροξυσμικά, ψυχεδελικά και πομπώδη θρίλερ τα οποία περιστρέφονται γύρω από τις σχέσεις επιθυμίας και εξουσίας, εικόνας και πραγματικότητας ("Μόνο ο Θεός Συγχωρεί", "The Neon Demon").

Την τελευταία δεκαετία ασχολήθηκε κυρίως με την τηλεόραση ("Copenhagen cowboy", "The famous five"), για να επιστρέψει, μετά από μια σοβαρή περιπέτεια υγείας, στα κινηματογραφικά πλατό συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε. Ας τον ακολουθήσουμε λοιπόν ξανά σε ένα μυστηριώδη, αυτή τη φορά φουτουριστικό σύμπαν και σε μια νυχτερινή μεγαλούπολη, συνδυασμό του σημερινού Τόκιο και του Λος Άντζελες του "Blade Runner". Στο πολυτελές, τυλιγμένο στα σύννεφα Tower Hotel του καταφθάνει η νεαρή ηθοποιός Ελ, η οποία πρόκειται να πρωταγωνιστήσει σε μια ταινία φαντασίας του πατέρα της Τζόνι Θάντερς, ενός μυστηριώδη άντρα με τον οποίο εκείνη έχει αποξενωθεί. Στο ξενοδοχείο, όμως, κυκλοφορεί και ένας μασκοφορεμένος δολοφόνος, τον οποίο ψάχνει ο στρατιώτης Κέι, πιστεύοντας πως έχει σχέση με την εξαφάνιση της μικρής κόρης του.  

Φτηνά CGI εφέ "χτίζουν" δυο όλους κι όλους χώρους, το εσωτερικό του Tower Hotel και την "κόλαση", οι οποίοι μοιάζουν να ξεπήδησαν από κακοφτιαγμένο σινε-εφιάλτη του Ντέιβιντ Λιντς. Μόνο που η σουρεαλιστική φαντασία του Αμερικανού οραματιστή δεν έχει καμιά άλλη σχέση με το εικαστικά φανταχτερό, μα ρηχό, ανερμάτιστο και στομφώδες σύμπαν του αυτάρεσκου Δανού. Ενός κινηματογραφιστή που πασχίζει να φανεί μοντέρνος με κάθε τίμημα, ανακυκλώνοντας έτσι άψυχες εικόνες, ποζάτους χαρακτήρες, ξύλινους διαλόγους και μια εντελώς ασυνάρτητη πλοκή για χάρη ενός εκκωφαντικά κενού εξπρεσιονιστικού στιλιζαρίσματος.

Δανία, Μ. Βρετανία, ΗΠΑ. 2026. Διάρκεια: 109΄. Διανομή: THE FILM GROUP

Περισσότερες πληροφορίες

Η Δική της Κόλαση

Her Private Hell
1
  • Σινεφίλ
  • 2026
  • Διάρκεια: 109 '
  • Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν

Σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο μιας φουτουριστικής μεγαλούπολης συναντιούνται μια ηθοποιός, η οποία αναζητά τον αινιγματικό πατέρα της, και ένας στρατιώτης, ο οποίος ψάχνει την απαχθείσα κόρη του.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Στον Δαναό, για τις ιστορίες τριών βετεράνων ταξιτζήδων της Αθήνας

Ένα λυρικό πορτρέτο της σύγχρονης Αθήνας μέσα από τις ζωές τριών βετεράνων ταξιτζήδων. Αυτό είναι το "Αλλού ο Δρόμος" της Ειρήνης Βουρλούμη που κάνει πρεμιέρα.

ΓΡΑΦΕΙ: ΟΔΥΣΣΕΑς ΤΣΑΚΟς
22/10/2026

Βασίλισσα στη Θάλασσα

Σοκαριστικά ωμό δράμα το οποίο εγείρει ηθικά ερωτήματα τα οποία προκαλούν αμηχανία, ποντάροντας σε ένα καλογραμμένο σενάριο και τρεις βραβευμένες ερμηνείες χωρίς μανιερισμούς και εκβιαστικές υπερβολές.

Clayface

Ένας (μελλοντικός;) αντίπαλος του Μπάτμαν μάς συστήνεται μέσα από ένα ελάχιστα αληθοφανές θρίλερ τρόμου, αναποφάσιστο για το πως θα αξιοποιήσει την κόμικς καταγωγή του.

Ντε Γκωλ: Προς την Ελευθερία

Δεύτερο μέρος της βιογραφίας του Γάλλου στρατηγού, ενδιαφέρον μεν λόγω των ιστορικών γεγονότων που αποτυπώνει, εμμονικό δε με το να χαρακτηριστεί "επικό".

Quiet Life

Προσεγγίζοντας με αποτελεσματική κινηματογραφική ψυχρότητα το πολυδιάστατο σύνδρομο της "παιδικής παραίτησης", μια προσωπική τραγωδία εξελίσσεται σε ευρεία κοινωνική κριτική, θέτοντας ερωτήματα πάνω στην αόρατη "θεσμική" βία.

Motor City

Γκανγκστερική περιπέτεια χωρίς διαλόγους, αλλά με αδιάκοπη χρήση τραγουδιών, η οποία για να υποστηρίξει το αφηγηματικό στοίχημά της καταφεύγει σε παιδιάστικα κοινότοπα, ναΐφ σεναριακά κλισέ.

Ένα Φως που δεν Σβήνει Ποτέ

Δραμεντί χαμηλών τόνων και θερμών συναισθημάτων, η οποία δεν επιζητά να πρωτοτυπήσει, αλλά να εκτελέσει αποτελεσματικά μια οικεία φόρμουλα συμπόρευσης δυο αταίριαστων χαρακτήρων.