Αυτό το οποίο ξεκίνησε πριν δυο δεκαετίες ως οικογενειακή διαμάχη σχετικά με την εκμετάλλευση της κληρονόμου της L'Oréal Λιλιάν Μπετανκούρ από το φωτογράφο Φρανσουά-Μαρί Μπανιέ, εξελίχθηκε σε γιγαντίαιο (και πολιτικό) σκάνδαλο το οποίο συγκλόνισε όλη τη Γαλλία. Ο Τιερί Κλιφά μετέφερε τη συναρπαστική ιστορία του στη μεγάλη οθόνη ως διασκεδαστική δραμεντί η οποία γνώρισε εμπορική (ένα εκατομμύριο θεατές) και καλλιτεχνική (έξι υποψηφιότητες για Σεζάρ) επιτυχία.
Με ποια συναισθήματα θυμάστε ότι παρακολουθήσατε την υπόθεση Μπετανκούρ;
Όλοι μιλούσαν γι' αυτό και όλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν αν πραγματικά ο Μπανιέ έκλεψε τα χρήματα. Έκανα λοιπόν κι εγώ τις ίδιες ερωτήσεις που έκαναν και οι υπόλοιποι. Πιστεύω πάντως ότι η ταινία είχε ενδιαφέρον ως εγχείρημα, επειδή μου αρέσει αυτό που λέει ο Τιερί Κλιφά: σε εκείνη την ιστορία όλοι γνώριζαν το τέλος, αλλά κανείς δεν ήξερε την αρχή. Αυτό θεωρώ ότι αποτελεί το κλειδί για να μπει κανείς στην ταινία από τη μικρή πόρτα του σπιτιού, αντί για τη μεγάλη πόρτα του σκανδάλου. Εδώ, βλέπεις, η προσέγγιση είναι εντελώς διαφορετική.
Έχετε πλέον κάποια πιο ξεκάθαρη άποψη για την υπόθεση;
Όχι, νομίζω ότι η ταινία αντικατοπτρίζει αρκετά καλά την πραγματική ιστορία, η οποία είναι ένα μείγμα πραγμάτων. Είναι προφανές πως εμπλέκεται το χρήμα, αλλά κατά κάποιον τρόπο πρόκειται και για μια μεγάλη ιστορία αγάπης. Αν δεν υπήρχε το χρήμα, αν δεν υπήρχε αυτή η σχέση μητέρας-κόρης, η οποία ήταν πραγματικά πολύ δύσκολη, δεν θα είχαμε όλα αυτά τα στοιχεία που καθιστούν την ιστορία τόσο παράξενη, τόσο συναρπαστική, αλλά και τόσο θλιβερή. Διότι, τελικά, παρά τα τεράστια ποσά που διακυβεύονται, μπορεί κανείς να πει ότι εκείνη πληρώνει το βαρύτερο τίμημα της ζωής της: τη μοναξιά της. Αλλά και πάλι, δεν καταλήγεις κάπου με απόλυτη σαφήνεια. Στο τέλος δεν είναι καν θύμα, γιατί λέει: "Ξέρεις, δεν μπορώ πραγματικά να πληγωθώ".
Τι πιστεύετε λοιπόν ότι μπορεί να μας πει η συγκεκριμένη ιστορία σήμερα;
Ακόμα και κάτω από τις πιο παράξενες συνθήκες, θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι θα συναντιούνταν; Πώς θα μπορούσαν να συμπαθήσουν ο ένας τον άλλον, ίσως και να αγαπηθούν με κάποιον τρόπο; Παρά τις διαφορές τους, βρίσκουν αμέσως πολλά κοινά στοιχεία. Εκείνος είναι τρελός, υπερβολικός, "too much", αλλά και εκείνη είναι εξίσου υπερβολική, οπότε όλο αυτό είναι κάτι εκρηκτικό. Τουλάχιστον εκείνος είναι αυτός που είναι, ενώ εκείνη δεν είναι ο εαυτός της και αυτό είναι το μεγαλύτερο ερωτηματικό. Γιατί πρόκειται για έναν εντελώς διαφορετικό άνθρωπο, σαν να κρυβόταν μέσα της κάποιος άλλος, ο οποίος μετά τη γνωριμία τους ζωντάνεψε. Είναι πάντα ενδιαφέρον το πώς οι άνθρωποι μπορούν να κρύβουν ποιοι πραγματικά είναι και προφανώς αυτό έκανε κι εκείνη πριν τον γνωρίσει: έκρυβε τον πραγματικό της εαυτό.
Η ηρωίδα σας είναι πραγματικό πρόσωπο. Πόσο αυτό σας δεσμεύει; Ή δεν σας απασχολεί και μετράει μόνο το σενάριο;
Μας βοήθησε πολύ το ότι δεν έχουμε διατηρήσει τα αληθινά ονόματα και το ύφος της ταινίας είναι ιδιαίτερο. Υπάρχει κάτι πολύ θεατρικό, υπερβολικό, εκκεντρικό... Κάποιες στιγμές το αποτέλεσμα είναι σχεδόν σαιξπηρικό, οπότε ξεχνάμε την πραγματικότητα και περνάμε στη σφαίρα της μυθοπλασίας, η οποία, βέβαια, βασίζεται στα πραγματικά γεγονότα.
Ποια στοιχεία προσθέσατε εσείς στο χαρακτήρα της Μπετανκούρ, έτσι όπως όλοι τον γνωρίζουμε από τα ρεπορτάζ και τις ειδήσεις;
Η συμπεριφορά και η νοοτροπία της είναι προϊόντα ενός συγκεκριμένου κόσμου, μιας συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης. Όχι απλώς μιας κάποιας αστικής τάξης, αλλά της πιο εύπορης που μπορεί να φανταστεί κανείς και η στάση της το αντικατοπτρίζει ξεκάθαρα. Όταν συναντά αυτόν τον άντρα αλλάζει μεν συμπεριφορά, παραμένει όμως ταυτόχρονα ο εαυτός της. Όλο αυτό, αν συνυπολογίσει κανείς πως προσθέσαμε και έντονο χιούμορ στις αντιδράσεις της, έκαναν το ρόλο εξαιρετικά ενδιαφέροντα.
Δουλεύετε με καταιγιστικό ρυθμό. Προσεγγίζετε όλους τους ρόλους με την ίδια μέθοδο και υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι χρειάζονται περισσότερη προετοιμασία;
Όσον αφορά τη μέθοδο, προφανώς είναι η ίδια. Τώρα, κάποιες ταινίες εποχής απαιτούν περισσότερο χρόνο από τις σύγχρονες, από μια ταινία του Χονγκ Σανγκ-σου για παράδειγμα. Αυτό είναι βέβαιο. Αλλά σε νοητικό επίπεδο, όχι, η διαδικασία είναι η ίδια. Ξεκινά από τη στιγμή που αποφασίζεις να κάνεις την ταινία. Για εμένα προσωπικά, ο χρόνος ο οποίος χρειάζεται για να αποφασίσω για κάποιον ρόλο είναι και ο κρισιμότερος. Νιώθω πως όλα εξαρτώνται ουσιαστικά από την απόφαση να κάνεις την ταινία. Μόλις το αποφασίσεις, το έχεις κάνει κιόλας.
Συνήθως πόσο χρόνο χρειάζεστε για να πάρετε μια τέτοια απόφαση;
Παίρνει κάποιο χρόνο, γιατί το παιδεύω πολύ μέσα στο μυαλό μου. Εκτός αν πρόκειται για ταινία του Μίκαελ Χάνεκε… (γέλια)
