Όργουελ: 2+2=5

3,5

Ένα μισοσκιτσαρισμένο, αλλά εκφραστικό ανθρώπινο σινε-πορτραίτο και ένα ιδεολογικά καθαρό και εξαιρετικά επίκαιρο σχόλιο στις έννοιες εξουσία, πατριωτισμός, λαϊκισμός, προπαγάνδα και «κυρίαρχη δημοκρατία». | Powered by Uber.

Όργουελ: 2+2=5

Το 2008 οι λονδρέζικοι Times δημοσίευσαν μια λίστα με τους σπουδαιότερους μεταπολεμικούς Βρετανούς λογοτέχνες η οποία ξεσήκωσε θύελλα συζητήσεων, όπως συμβαίνει πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Μπροστά από πολλούς νομπελίστες (Λέσινγκ, Γκόλντινγκ, Γουόλκοτ, Νάιπολ και τον κατοπινό Ισιγκούρο), στην πρώτη θέση κατατάχθηκε ο ποιητής, συγγραφέας και μουσικοκριτικός Φίλιπ Λάρκιν και πίσω του ο διασημότερος όλου του καταλόγου Τζορτζ Όργουελ. Κι αυτό γιατί εφτά δεκαετίες μετά το θάνατό του, ο χρόνος δουλεύει υπέρ της υστεροφημίας τού συγγραφέα των "1984" και "Η φάρμα των ζώων", για τον οποίο έχει γιγαντωθεί όχι μόνον η λογοτεχνική αποτίμηση, αλλά και η προφητική εγκυρότητα της πολιτικής ματιάς του. Ταυτόχρονα, το έργο του εξακολουθεί να έχει επιρροή και στην ποπ κουλτούρα, στην οποία έχουν καθιερωθεί όροι όπως "Big Brother", "αστυνομία σκέψης", "έγκλημα σκέψης" και "οργουελιανός". Το "οργουελιανός" χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια απολυταρχική κατάσταση, ιδέα ή κοινωνική συνθήκη, με τον ίδιο τον Όργουελ να ομολογεί πως "ό,τι έγραψα από το 1936 και μετά, γράφτηκε άμεσα ή έμμεσα κατά της απολυταρχίας και υπέρ του δημοκρατικού σοσιαλισμού, έτσι όπως εγώ τον αντιλαμβάνομαι". 


Ο Αϊτινός Ραούλ Πεκ, ο οποίος έχει θητεύσει και ως υπουργός πολιτισμού της χώρας του, έχει υπογράψει σειρά μυθοπλαστικών ταινιών ("Lumumba", "Όταν ο Μαρξ Συνάντησε τον Ένγκελς") και κυρίως ντοκιμαντέρ ("Silver Dollar Road", το υποψήφιο για Όσκαρ και βραβευμένο με Σεζάρ "Δεν Είμαι ο Νέγρος σου") με έντονο κοινωνικοπολιτικό χαρακτήρα, βασισμένα συχνά σε ιστορικές προσωπικότητες και γεγονότα. Παρομοίως, το "Όργουελ: 2+2=5" εμπνέεται από τον τρόπο με τον οποίο ο Βρετανός συγγραφέας περιέγραψε στα δυο τελευταία και διασημότερα μυθιστορήματά του ένα δυστοπικό μέλλον στο οποίο κυριαρχούν καταπιεστικά, ολιγαρχικά καθεστώτα, κάνοντας άμεσες συγκρίσεις με ένα λιγότερο σκοτεινό μεν, αλλά ιδιαίτερα ανησυχητικό παρόν δε. 


Το ντοκιμαντέρ του Πεκ οργανώνεται σε δυο άξονες. Με λιγοστές, ουσιαστικές πληροφορίες ακολουθούμε τη διαδρομή τού γεννημένου το 1903 Έρικ Άρθουρ Μπλερ ως την απομόνωσή του το 1946 στο σκωτσέζικο νησί Τζούρα, τη μάχη του με τη φυματίωση και τη συγγραφή του "1984". Ταυτόχρονα, οι πολιτικές σκέψεις του, κυρίως μέσα από την εκτενή αλληλογραφία του, και αποσπάσματα από τα βιβλία του αντιπαραβάλλονται με σκηνές από ταινίες και ρεπορταζιακές εικόνες της πολιτικής επικαιρότητας: Ντόναλντ Τραμπ, "Minority Report", οι μουλάδες του Ιράν, "Ο πόλεμος είναι ειρήνη", Βλαντιμίρ Πούτιν, "Γη και Ελευθερία", Βόρειος Κορέα, "Η άγνοια είναι δύναμη", Χαβιέρ Μιλέι, "Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ", Τζόρτζια Μελόνι, "Η ελευθερία είναι σκλαβιά"… Το αποτέλεσμα είναι ένα μισοσκιτσαρισμένο, αλλά εκφραστικό ανθρώπινο σινε-πορτρέτο και ένα αναλυτικό, εύστοχο, ιδεολογικά καθαρό και εξαιρετικά επίκαιρο σχόλιο των σύγχρονων εννοιών εξουσία, πατριωτισμός, προπαγάνδα, λαϊκισμός και "κυρίαρχη δημοκρατία".

ΗΠΑ, Γαλλία. 2025. Διάρκεια: 119΄. Διανομή: CINOBO

Περισσότερες πληροφορίες

Όργουελ: 2+2=5

Orwell: 2+2=5
3,5
  • Ντοκιμαντέρ
  • 2025
  • Διάρκεια: 119 '
  • Ραούλ Πεκ

Η πολιτική σκέψη του Βρετανού συγγραφέα του «1984» και της «Φάρμας των ζώων» και η σχέση της με τη σύγχρονη εποχή της ψηφιακής χειραγώγησης και των ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Πέντε ρόλοι της Τίλντα Σουίντον που αξίζει να τσεκάρεις

Όσο κι αν η ίδια πιστεύει ότι το ευρύ κοινό την ξέρει μέσα από την Marvel και τη Narnia, η ίδια της η καριέρα έρχεται να την διαψεύσει. Κι αν δεν έχετε δει τις παρακάτω 5 ταινίες που πρωταγωνιστεί, αυτό είναι το σημάδι σας.

ΓΡΑΦΕΙ: ΦΩΤΕΙΝΗ ΝΙΚΟΛΙΤΣΑ
21/05/2026

79ο Φεστιβάλ Καννών: Οι όμορφες εικόνες της Κοτζαμάνη, οι σκληρές αλήθειες του Μουντζίου

"Ναι μεν, αλλά..." για το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη, την ώρα που το "Fjord" του Κριστιάν Μουντζίου έβαλε πλώρη για μεγάλο βραβείο.

Όλες οι κριτικές των νέων ταινιών της εβδομάδας

Η άποψη του "α" για τις πρεμιέρες που παίζονται στους κινηματογράφους από τις 21 Μαΐου.

Ο Επιβάτης

Μια πολλά υποσχόμενη ταινία τρόμου από τον Νορβηγό σκηνοθέτη Αντρέ Έβρενταλ με μερικές πραγματικά τρομακτικές σκηνές αλλά ένα τετριμμένο τέλος, που το συναντάμε συνέχεια σε ταινίες του είδους.

Ο Μπίκο και η Ορχήστρα του

Ένα λιτά φτιαγμένο αλλά ειλικρινές ντοκιμαντέρ παρατήρησης με έντονη ανθρωποκεντρική ματιά.

Η Κυρία Από τη Σαγκάη

Κορυφαίο φιλμ νουάρ εξπρεσιονιστικής αισθητικής με μια εμβληματική femme fatale. Έντονη ειρωνεία, σαρκαστικός τονισμός του ρόλου της μοίρας και περίτεχνο σχόλιο για την επιθυμία ως ψευδαίσθηση.

Η Έμπιστη

Ένα τηλεφωνικό θρίλερ που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον με έντονο σασπένς και την πρωταγωνίστρια Σααντέτ Ακσόι να δίνει μια αψεγάδιαστη ερμηνεία.