Δεν Είμαι Εγώ

Στο πέρασμα μιας φιλμογραφίας που ξεπερνά τα σαράντα χρόνια, ο εικονοκλάστης σκηνοθέτης Λεός Καράξ ("Οι Εραστές της Γέφυρας", "Holy Motors") έχει αποδείξει πως ανήκει στην τελευταία(;) γενιά των κινηματογραφικών δημιουργών που αντιλαμβάνονται το σινεμά ως πηγαία γλώσσα έκφρασης. Γι’ αυτό και ανέκαθεν, όπως ο δάσκαλός του Ζαν-Λικ Γκοντάρ πριν από εκείνον, όσα είχε να πει τα έλεγε αυστηρά μέσα από την κινηματογραφική φόρμα. Υπό αυτή την έννοια, με δεδομένο κιόλας πως υπάρχει πιο προσβάσιμο ντοκιμαντέρ για το έργο του ("Mr. X"), ο Καράξ σε αυτή την απολύτως πειραματική μεσαίου μήκους δεν βιογραφεί απλώς τον εαυτό του, αλλά ταυτόχρονα επιχειρεί μια αναδρομή στην ιστορία, την πολιτική και το ίδιο το σινεμά.

Ο Γάλλος θέτει ως σημείο εκκίνησης μια αντίθεση, καθώς κατάσκευάζει από την αρχή την εικόνα του εαυτού του μέσα από καταγωγές, φαινόμενα, ιδεολογίες που δεν συνδέονται άμεσα με τον ίδιο, ούτε ορίζουν την ουσία του ποιος είναι, όπως προδίδει και ο τίτλος. Αυτή η ανατροπή των προσδοκιών επιτρέπει την υλοποίηση μιας ριζοσπαστικής αυτοβιογραφίας, η οποία αντιμετωπίζει την αλήθεια του σκηνοθέτη ως ένα αφήγημα που φτιάχνεται ξανά και ξανά, αναδεικνύοντας, παραδόξως, την καλλιτεχνική αμφισημία ως καθοριστικό συστατικό της όποιας αλήθειας.

Φυσικά, το ιδιοσυγκρασιακό στιλ του Καράξ ρέπει εύλογα προς την αυτοαναφορικότητα, έτσι κι αλλιώς δεν είχε κρύψει ποτέ τις ναρκισσιστικές τάσεις του, όμως, από την άλλη, οτιδήποτε διαφορετικό δεν θα ανταποκρινόταν στο σκηνοθετικό στίγμα του. Ανεξαρτήτως γούστου, οι ταινίες του Γάλλου διαπνέονται από ανεξάντλητο πάθος για την κινούμενη εικόνα και αντιλαμβάνονται την εμπειρία της σκοτεινής αίθουσας ως κάτι ιαματικό. Και το ανεπανάληπτο σινεμά του σίγουρα είναι κάτι επουλωτικό.

Γαλλία. 2024. Διάρκεια: 41΄. Διανομή: WEIRD WAVE.