Κυνήγι

3

Ψυχολογικό δράμα με διακριτική κοινωνική ματιά, (υπερβολική) σεναριακή οικονομία, καθαρό σκηνοθετικό βλέμμα και έναν αυθεντικό οικονομιδικό ήρωα.

Κυνήγι 14

Ο Γιάννης μοιάζει με κινηματογραφικό χαρακτήρα από ταινία του Γιάννη Οικονομίδη. Αν και ο Χρήστος Πυθαράς ("Ευτυχία") υιοθετεί πολύ χαμηλότερες αφηγηματικές εντάσεις από το σκηνοθέτη της "Ψυχής στο Στόμα", η εσωτερική απόγνωση που ήρωά του είναι εξίσου βαθιά, υπόκωφη και απειλητική. Μοναχικός σιδεράς περικυκλωμένος από μια ανιαρή καθημερινή ρουτίνα, ο Γιάννης βρίσκει ευχαρίστηση μονάχα στο κυνήγι. Στην αγκαλιά της φύσης και με τ’ όπλο στο χέρι είναι ένας άλλος άνθρωπος, ο οποίος τον υπόλοιπο καιρό ζει κλεισμένος στο "Σπιρτόκουτο" μιας πολυκατοικίας, με το σκύλο του διπλανού διαμερίσματος, απομονωμένο στο μπαλκόνι, να γαβγίζει ασταμάτητα. Τον περιποιείται παρ’ όλα αυτά και προσπαθεί να πείσει τον ιδιοκτήτη του, έναν άξεστο σεκιουριτά, να μην τον κακομεταχειρίζεται. Εκείνος δυσανασχετεί έντονα, ο Γιάννης "φορτώνει" όλο και πιο πολύ, με την είδηση του θανάτου της μητέρας του να τον σπρώχνει βαθύτερα στο ψυχολογικό αδιέξοδο.


Το "Κυνήγι" είναι μια στοχευμένη όσο και εγκρατής ταινία, η οποία προσπαθεί να πει την ιστορία της με εικόνες. Ατμοσφαιρικά γκριζοπράσινες, κλεισμένες σ’ ένα σφιχτό κάδρο, εναλλάσσουν την απόμακρη φαινομενολογική παρατήρηση με την αίσθηση της εσωτερικής σύγχυσης και αμηχανίας (κόκκος, νευρική κάμερα, υποφωτισμένα πλάνα). Ενώνουν δυο διαφορετικούς μεταξύ τους κόσμους, με τον Γιάννη (ο εκφραστικότατος ερασιτέχνης Γιάννης Μπελής) να προσπαθεί να προσανατολιστεί όχι μέσα στο δάσος, στο οποίο αισθάνεται σαν στο σπίτι του, αλλά σε μια αστική ζούγκλα όπου τα ζώα είναι οι φίλοι του και οι άνθρωποι οι εχθροί του. Ο Πυθαράς νιώθει τον εγκλωβισμό του, αλλά δεν τον μεγαλοποιεί ούτε τον στιλιζάρει. Τον τοποθετεί στις σωστές κοινωνικές διαστάσεις του κι ακολουθεί τη γραμμή αίματος που ξεκινάει από τη διάχυτη, παντελή έλλειψη επικοινωνίας και φτάνει ως τα θολά ηθικά όρια του "εν βρασμώ ψυχής". Περιγράφει με καθαρό σκηνοθετικό βλέμμα και –μάλλον υπερβολική– σεναριακή απλότητα έναν κόσμο αθώων με βρόμικα χέρια, σε ένα περιορισμένων κινηματογραφικών διαστάσεων ψυχολογικό δράμα, το οποίο γνωρίζει πολύ καλά τα όριά του.

Ελλάδα. 2024. Διάρκεια: 73΄. Διανομή: ΔΑΝΑΟΣ

Περισσότερες πληροφορίες

Κυνήγι

3
  • Δραματική
  • 2024
  • Διάρκεια: 73 '
  • Χρήστος Πυθαράς

Ο Γιάννης είναι ένας μοναχικός σιδεράς ο οποίος βρίσκει ευχαρίστηση στο κυνήγι. Μοιάζει να βρίσκει διέξοδο στην καθημερινή ρουτίνα του, με το σκύλο του διπλανού διαμερίσματος, απομονωμένο στο μπαλκόνι, να γαβγίζει ασταμάτητα. Ο θάνατος της μητέρας του θα τον φέρει στα όριά του, έτοιμο πλέον να ξεσπάσει με απρόβλεπτο τρόπο.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Στον Δαναό, για τις ιστορίες τριών βετεράνων ταξιτζήδων της Αθήνας

Ένα λυρικό πορτρέτο της σύγχρονης Αθήνας μέσα από τις ζωές τριών βετεράνων ταξιτζήδων. Αυτό είναι το "Αλλού ο Δρόμος" της Ειρήνης Βουρλούμη που κάνει πρεμιέρα.

ΓΡΑΦΕΙ: ΟΔΥΣΣΕΑς ΤΣΑΚΟς
22/10/2026

Βασίλισσα στη Θάλασσα

Σοκαριστικά ωμό δράμα το οποίο εγείρει ηθικά ερωτήματα τα οποία προκαλούν αμηχανία, ποντάροντας σε ένα καλογραμμένο σενάριο και τρεις βραβευμένες ερμηνείες χωρίς μανιερισμούς και εκβιαστικές υπερβολές.

Clayface

Ένας (μελλοντικός;) αντίπαλος του Μπάτμαν μάς συστήνεται μέσα από ένα ελάχιστα αληθοφανές θρίλερ τρόμου, αναποφάσιστο για το πως θα αξιοποιήσει την κόμικς καταγωγή του.

Ντε Γκωλ: Προς την Ελευθερία

Δεύτερο μέρος της βιογραφίας του Γάλλου στρατηγού, ενδιαφέρον μεν λόγω των ιστορικών γεγονότων που αποτυπώνει, εμμονικό δε με το να χαρακτηριστεί "επικό".

Quiet Life

Προσεγγίζοντας με αποτελεσματική κινηματογραφική ψυχρότητα το πολυδιάστατο σύνδρομο της "παιδικής παραίτησης", μια προσωπική τραγωδία εξελίσσεται σε ευρεία κοινωνική κριτική, θέτοντας ερωτήματα πάνω στην αόρατη "θεσμική" βία.

Motor City

Γκανγκστερική περιπέτεια χωρίς διαλόγους, αλλά με αδιάκοπη χρήση τραγουδιών, η οποία για να υποστηρίξει το αφηγηματικό στοίχημά της καταφεύγει σε παιδιάστικα κοινότοπα, ναΐφ σεναριακά κλισέ.

Ένα Φως που δεν Σβήνει Ποτέ

Δραμεντί χαμηλών τόνων και θερμών συναισθημάτων, η οποία δεν επιζητά να πρωτοτυπήσει, αλλά να εκτελέσει αποτελεσματικά μια οικεία φόρμουλα συμπόρευσης δυο αταίριαστων χαρακτήρων.