Συνάντησα και Ευτυχισμένους Τσιγγάνους

3,5

Ξενόγλωσση οσκαρική υποψηφιότητα και Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες για ένα χαλαρής δομής, αλλά ασυγκράτητης ενέργειας δράμα βαλκανικού ταμπεραμέντου.

Συνάντησα και Ευτυχισμένους Τσιγγάνους

Πριν τον Εμίρ Κουστουρίτσα υπήρχε ο Αλεξάνταρ Πέτροβιτς και πριν τον Πέρχαν (ο πρωταγωνιστής του "Καιρού των Τσιγγάνων") ο Μπόρα. Ένας έμπορος φτερών χήνας στο Σόμπορ της γιουγκοσλαβικής Βοϊβοντίνα, ο οποίος προσπαθεί να επιβιώσει με μικροκομπίνες, πάντα σε αντιπαράθεση με τον ανταγωνιστή του Μίρτα. Χαρτοπαίχτης, πότης και παντρεμένος με μια μεγαλύτερή του, παραμελεί την οικογένειά του και φλερτάρει με άλλες γυναίκες, ανάμεσά τους και με την όμορφη Τίσα. Αν και ο πατέρας της την προορίζει για γάμο με έναν νεαρό τσιγγάνο, εκείνη αρνείται πεισματικά και το σκάει με τον Μπόρα, ο οποίος θέλει να την παντρευτεί.


Μετά το πολεμικό δράμα "Three" ("Tri", 1965), το οποίο απέσπασε υποψηφιότητα ξενόγλωσσου Όσκαρ, ο Αλεξάνταρ Πέτροβιτς θα κερδίσει ακόμα μία με την πρώτη ταινία η οποία επιχειρεί να απεικονίσει την κοινότητα των Ρομά με λαογραφική ειλικρίνεια, μακριά από το σχηματικό τσιγγάνικο φολκλόρ. Αν και δεν κατορθώνει να ξεφύγει εντελώς από τα στερεότυπα, το "Συνάντησα και Ευτυχισμένους Τσιγγάνους" (ο πρωτότυπος τίτλος αναφέρεται σε "Εμπόρους Φτερών" - "The Feather Gatherers") δίνει φωνή σε μια στιγματισμένη μειονότητα, με οδηγό έναν ηθικά γκρίζο ήρωα γεμάτο ελαττώματα. Ο Μπόρα είναι συμφεροντολόγος, αλλά ντόμπρος με έναν ιδιότυπο, βαλκανικό τρόπο, απάνθρωπος απέναντι στη γυναίκα και τα παιδιά του, συνάμα τρυφερός απέναντι στις γυναίκες που λατρεύει, εξωστρεφής, αυτοκαταστροφικός και πάντα έτοιμος να φτάσει στα άκρα για να ζήσει τη ζωή με ανεξέλεγκτο πάθος.

Ένας χαρακτήρας και μια εικονογραφία (η λασπωμένη καθημερινότητα του Σόμπορ) που έχουν επηρεάσει άμεσα την κουστουριτσική αισθητική, αλλά και κοινωνική ματιά, η οποία σχολιάζει τις ποικίλες πολιτικοοικονομικές διαστάσεις που περιθωριοποιούν την κοινότητα των Ρομά – έντονη στις σεκάνς φυγής της Τίσα στο Βελιγράδι. Η ίδια η ταινία, μάλιστα, υιοθετεί μια χαλαρή, αποσπασματική αφηγηματική δομή, απόλυτα ταιριαστή με τους παρορμητικούς χαρακτήρες της, ξεχειλίζοντας ακατέργαστα συναισθήματα τα οποία της χάρισαν το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής, αλλά και εκείνο των κριτικών, στο Φεστιβάλ Καννών.

Γιουγκοσλαβία. 1967. Διάρκεια: 94΄. Διανομή: NEW STAR

Περισσότερες πληροφορίες

Συνάντησα και Ευτυχισμένους Τσιγγάνους

Skupljaci perja
3,5
  • Δραματική
  • 1967
  • Διάρκεια: 94 '
  • Αλεξάνταρ Πέτροβιτς

Η τσιγγάνικη κοινότητα του Σόμπορ στη γιουγκοσλαβική Βοϊβοντίνα αναστατώνεται όταν ο παντρεμένος Μπόρα ερωτεύεται την όμορφη Τίσα, την οποία ο πατέρας της προορίζει για γάμο με έναν νεαρό τσιγγάνο.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Το "Trainspotting" γιορτάζει τα 30 με προβολές σε 4Κ αποκατεστημένη κόπια

Το ορόσημο του βρετανικού σινεμά των 90s και της σύγχρονης ποπ κουλτούρας επιστρέφει στις κινηματογραφικές αίθουσες γιορτάζοντας 30 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
13/08/2026

10 ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ που δεν έχουν (σχεδόν) κανένα ψεγάδι

Ο "μετρ του σασπένς" γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 13 Αυγούστου 1899. Με αφορμή τη γενέθλια μέρα του, θυμόμαστε δέκα ταινίες που παίρνουν 5 αστεράκια και αποδεικνύουν γιατί ο Άλφρεντ Χίτσκοκ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου.

Όλες οι κριτικές των νέων ταινιών της εβδομάδας

Η άποψη του "α" για τις πρεμιέρες που παίζονται στους κινηματογράφους από τις 13 Αυγούστου.

Οι Ψίθυροι

Τολμηρή για τα χολιγουντιανά δεδομένα της εποχής και υποψήφια για πέντε Όσκαρ διασκευή θεατρικού έργου της Λίλιαν Χέλμαν. Ένα σκηνοθετικό και δραματικό κομψοτέχνημα.

Zabriskie Point

Η παρεξηγημένη τότε, πρώτη ταινία του Μικελάντζελο Αντονιόνι σε αμερικανικό έδαφος, επιφυλάσσει εικαστική τόλμη κι ένα μοναδικό soundtrack από τους Pink Floyd.

Ο Θεός Ελέφαντας

Ένα βραδυφλεγές whodunit με εξαιρετική σκηνοθετική ματιά, χωρίς βιασύνες και σεναριακά πασαλείμματα.

Η Φήμη

Με μια ξεκάθαρη σκηνοθετική ματιά στη μόλις δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, ο Κεντ Τζόουνς καταφέρνει να αποτυπώσει την αίσθηση μιας εποχής που έχει φύγει ανεπιστρεπτί.