Πέρα Από τον Τοίχο

3

Στοιχεία ψυχολογικού και αστυνομικού θρίλερ ζωηρεύουν ένα ιρανικό δράμα, το οποίο προσπαθεί να ξεφύγει από το στενό πλαίσιο του κοινωνικού ρεαλισμού.

Pera apo ton toixo

Ηθοποιός και κατόπιν θεατρικός, τηλεοπτικός και κινηματογραφικός σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, ο Ιρανός Βαχίντ Τζαλιλβάντ έγινε γνωστός έξω από τα σύνορα της χώρας του πρώτα με το "Μια Τετάρτη του Μαΐου" (2015) και κατόπιν με το βραβευμένο σε Βενετία και Θεσσαλονίκη (Χρυσός Αλέξανδρος) "Υπόθεση Συνείδησης" (2017). Μέλος της σχολής Ασγκάρ Φαραντί, προσπαθεί σταδιακά να απαγκιστρωθεί από το σφιχτό πλαίσιο του κοινωνικού ρεαλισμού της ιρανικής σινε-παράδοσης, παραμένοντας όμως σταθερά προσηλωμένος στη διερεύνηση της σύνθετης, αντιφατικής πραγματικότητας την οποία η πατρίδα του κρύβει πίσω από το καταπιεστικό προσωπείο της.


Το πρώτο στοιχείο στο "Πέρα Από τον Τοίχο" το οποίο αποτυπώνει αυτή την αίσθηση εγκλεισμού και απομόνωσης είναι πως το διαμέρισμα του Αλί μοιάζει με κελί φυλακής. Ο τελευταίος είναι ένας σχεδόν τυφλός άντρας που αποφασίζει να αυτοκτονήσει, αλλά τον σώζει η επίσκεψη του διαχειριστή της πολυκατοικίας, ο οποίος θέλει να του ανακοινώσει ότι μια καταζητούμενη από τις αρχές έχει καταφύγει στο κτίριο. Ο Αλί δεν θα αργήσει να διαπιστώσει πως η νεαρή γυναίκα, μητέρα ενός τετράχρονου αγοριού, έχει κρυφτεί στο διαμέρισμά του και παρ’ όλο που η πολυκατοικία του είναι περικυκλωμένη από αστυνομικούς, εκείνος αποφασίζει να την προστατεύσει με κάθε κόστος.


Από τη μία έχουμε ένα αγωνιώδες δράμα, το οποίο σταδιακά μετατρέπεται σε ψυχολογικό (και αστυνομικό) θρίλερ και από την άλλη μια πολιτική παραβολή πάνω σε μια μυωπική στα όρια της τύφλωσης κοινωνία, η οποία πιάνεται από την τελευταία της ευκαιρία για εξέγερση. Ο Τζαλιλβάντ τα συνδυάζει με μεθοδικότητα, προσφέροντάς μας σταδιακά πληροφορίες για την ιστορία της καταζητούμενης Λεϊλά, η οποία σε συνδυασμό με τους "επισκέπτες" του Αλί (ο γιατρός, ο ασφαλίτης, ο διαχειριστής) συμπληρώνουν το παζλ της ιρανικής κοινωνικής πραγματικότητας. Η προσπάθεια του Αλί να δραπετεύσει απ’ αυτήν δίνει στο σκηνοθέτη την ευκαιρία για ένα αρχικά διακριτικό και τελικά καφκικό παιχνίδι ρεαλισμού και φαντασίας, το οποίο αν και δεν αποφεύγει τους μελοδραματισμούς, αποδεικνύεται αφηγηματικά τολμηρό και αλληγορικά καίριο.  

Ιράν. 2022. Διάρκεια: 126΄. Διανομή: AMA FILMS

Περισσότερες πληροφορίες

Πέρα Από τον Τοίχο

Shab, Dakheli, Divar / Beyond the Wall
3
  • Δραματική
  • 2022
  • Διάρκεια: 126 '
  • Βαχίντ Τζαλιλβάντ

Ο σχεδόν τυφλός Αλί είναι έτοιμος να αυτοκτονήσει, όταν διαπιστώνει πως μια γυναίκα η οποία καταζητείται έχει καταφύγει στο διαμέρισμά του. Παρ’ όλο που η πολυκατοικία του είναι περικυκλωμένη από αστυνομικούς, αποφασίζει να την προστατεύσει με κάθε κόστος.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Όλες οι κριτικές των νέων ταινιών της εβδομάδας

Η άποψη του "α" για τις πρεμιέρες που παίζονται στους κινηματογράφους από τις 24 Σεπτεμβρίου.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
24/09/2026

Το Κουτί της Πανδώρας

Ένα από τα κλασικά αριστουργήματα του βωβού σινεμά, βασισμένο σε δυο θεατρικά του Φρανκ Βέντεκιντ, με την Λουίζ Μπρουκς να αφήνει ιστορία ως σέξι Λούλου.

Ο Μεγάλος Παράγων

Γκανγκστερικό δράμα με έντονη νουάρ ατμόσφαιρα. Βασισμένο σε ξεπερασμένα πλέον σεναριακά κλισέ, επιβάλλεται με τη σκηνοθετική δυναμική και αφηγηματική ακρίβειά του.

Εκδικητές. Η Τελευταία Πράξη Encore

Η μητέρα των κόμικς μαχών κορυφώνεται λιγότερο θεαματικά του αναμενομένου, αλλά με μερικούς συγκινητικούς αποχαιρετισμούς.Μια έξτρα σκηνή ρίχνει γέφυρα με το επερχόμενο "Εκδικητές: Η Άνοδος του Doctor Doom".

Το Άλογο του Τορίνο

Απόλυτα μινιμαλιστικό και βαθιά αλληγορικό σινεμά (πάνω στη νιτσεϊκή σκέψη και το τέλος του κόσμου) μεγάλης διάρκειας πλάνων, εσωτερικών ρυθμών και υπνωτιστικής δύναμης. Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής και κριτικών στο φεστιβάλ Βερολίνου.

Κομμένη Κλωστή

Κωμικό θρίλερ που προσπαθεί αδέξια να μιμηθεί το "Τρέξε Λόλα Τρέξε". Είναι γεμάτο σκόρπιες ιδέες, άλλες διασκεδαστικές και πολύ περισσότερες εξωφρενικά εξυπνακίστικες.

Uchronia

Ο Γκοντάρ συναντά τους Τζάρμαν και Μαντικό σε ένα φλύαρο, μα τολμηρά πληθωρικό και αβάν-γκαρντ σινε-δοκίμιο πάνω στην έννοια της επαναστατικής στάσης, από την πολιτική ως την τέχνη, τον 20ο αιώνα.