Peter von Kant

2

Η ζωή του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και τα «Πικρά Δάκρυα της Πέτρα φον Καντ» συνδυάζονται μηχανικά σε ένα παιχνιδιάρικο όσο και αβαθές ψυχόδραμα δωματίου.

Peter von Kant

Εμπνευσμένος από τον έρωτά του για τον ηθοποιό Γκίντερ Κάουφμαν, ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ έγραψε το 1970 το θεατρικό "Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ", το οποίο δυο χρόνια αργότερα μετέφερε στη μεγάλη οθόνη. Διατήρησε το διαλογικό του χαρακτήρα και τόνισε την υπερβολή των εκφράσεων, των χειρονομιών και των εξομολογήσεων, επιχειρώντας να αντλήσει από μια "ψεύτικη", μελοδραματική συνθήκη αληθινά συναισθήματα. Να μιλήσει για την αδυναμία του ισότιμου έρωτα, να περιγράψει πως τα ασυγκράτητα πάθη συνοδεύονται πάντα από αυτοκαταστροφικές παρορμήσεις και να μας υπενθυμίσει (κραυγαλέα) πως "οι άνθρωποι χρειάζονται ο ένας τον άλλο, αλλά δεν έχουν μάθει να είναι δύο".

Η τελευταία φράση επαναλαμβάνεται και στην ευφάνταστη διασκευή της "…Πέτρα φον Καντ" από τον Φρανσουά Οζόν, ο οποίος είχε μεταφέρει ξανά στο σινεμά ένα θεατρικό έργο του Φασμπίντερ ("Gouttes d'Eau sur Pierres Brûlantes", 2000). Θαυμαστής του Γερμανού δημιουργού, βρίσκει εδώ την ιδανική αφορμή να μιλήσει για τον ίδιο τόσο ως προσωπικότητα όσο και ως κινηματογραφιστή, αποκαθιστώντας την "αληθινή" ταυτότητα της – διάσημης σχεδιάστριας - Πέτρα. Στη σκηνή, ή μάλλον στην οθόνη, ανεβαίνει τώρα ο ίδιος ο Ράινερ Βέρνερ ως Πέτερ φον Καντ, αναγνωρισμένος σκηνοθέτης ο οποίος θα γνωρίσει, μέσω της πρώην μούσας του Σιντονί, τον νεαρό Αμίρ. Κεραυνοβόλα ερωτευμένος, θα του προτείνει να μοιραστεί το διαμέρισμα του και να τον προωθήσει ως κινηματογραφικό ηθοποιό.

Η ζωή και η τέχνη συγκρούονται πάνω και μέσα στην παρορμητική προσωπικότητα ενός καλλιτέχνη του οποίου το ασυγκράτητο πάθος και η εκρηκτική τόλμη τον έχουν οδηγήσει στην καταξίωση και ταυτόχρονα στη μοναξιά. Μια πικρή αλήθεια που ο Φασμπίντερ κραυγάζει εκκωφαντικά, τη στιγμή κατά την οποία ο Οζόν την (επανα)διατυπώνει λόγια, στρωτά και αποστειρωμένα, σε ένα παιχνιδιάρικο όσο και αβαθές ψυχόδραμα δωματίου. Το οποίο αν και αμήχανο απέναντι στο ξέχειλο συναίσθημα ενός αυθεντικού μελοδράματος, αφήνει χώρο για δυναμικές ερμηνείες χαρακτήρων στα όριά τους, όπως αυτές των Ντενί Μινοσέ και Στεφάν Κρεπόν (αμφότεροι υποψήφιοι για Σεζάρ).

Γαλλία. 2022. Διάρκεια: 85΄. Διανομή: FILMTRADE

Περισσότερες πληροφορίες

Peter von Kant

2
  • Δραματική
  • 2022
  • Διάρκεια: 85 '
  • Φρανσουά Οζόν

Ο διάσημος σκηνοθέτης Πέτερ φον Καντ θα γνωρίσει, μέσω της πρώην μούσας του Σιντονί, τον όμορφο νεαρό Αμίρ, τον οποίο και θα ερωτευτεί. Θα του προτείνει να μοιραστεί το διαμέρισμά του και να τον βοηθήσει να μπει στον κόσμο του κινηματογράφου.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Spider-Μan: Καινούργια Μέρα

Νέο αραχνο-κεφάλαιο και παρ’ όλο που η συνταγή μένει ίδια και απαράλλαχτη, η ισορροπία ανάμεσα στο υπερηρωικό θέαμα και το δράμα χαρακτήρων, επικεντρωμένο στο άγχος ενηλικίωσης μιας περιθωριοποιημένης γενιάς, είναι απόλυτα πετυχημένη.

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΗΣΤΟς ΜΗΤΣΗς
30/07/2026

Αχνή Θέα των Λόφων

Χαμηλότονο, ντελικάτο δράμα, βασισμένο σε μυθιστόρημα του νομπελίστα Καζούο Ισιγκούρο. Αργεί και δυσκολεύεται να αναπτύξει τις ιδέες του πάνω στη μνήμη, οι οποίες όμως ξετυλίγονται αποκαλυπτικά σε ένα συγκινητικά ανατρεπτικό φινάλε.

Following

Αξιοθαύμαστης λιτότητας crime thriller, το οποίο μας συστήνει έναν επιδέξιο σκηνοθέτη κι έναν ικανότατο σεναριογράφο.

Ψηλά Τακούνια

Το δακρύβρεκτο μελόδραμα μπολιάζεται με χιούμορ, στοιχεία αστυνομικού θρίλερ και κλεισίματα του ματιού στο μιούζικαλ. Ο Αλμοδόβαρ σε σκηνοθετικό οίστρο και σεναριακό déjà vu.

Faust

Η σημαντικότερη κινηματογραφική μεταφορά του αριστουργήματος του Γκαίτε και κορυφαία στιγμή του γερμανικού εξπρεσιονισμού εντυπωσιάζει με τη σκηνοθετική ευφυία και την εικονοπλαστική δύναμή της.

Ο Ταξιτζής

Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες και τέσσερις οσκαρικές υποψηφιότητες για μια αριστουργηματική ανατομία της ζούγκλας των πόλεων και μια από τις εμβληματικές στιγμές του σύγχρονου αμερικανικού σινεμά.

Η Γοητεία της Αμαρτίας

Στην προτελευταία, θαυμαστής σκηνοθετικής ωριμότητας και μεστή νοημάτων ταινία του, ο Βισκόντι διασταυρώνει με σαρκασμό όλα τα υπαρξιακά ερωτήματά του, εστιάζοντας στην "αιώνια μάχη" αληθινής ζωής και υψηλής τέχνης.