Η Ζακλίν Λέντζου είναι μια σκηνοθέτης ιστοριών –ως επί το πλείστον γυναικείας– ενηλικίωσης και χειραφέτησης. Με "λοξή", post weird σκηνοθετική ματιά και μέσα από μια σειρά πολυβραβευμένων στα μεγαλύτερα διεθνή φεστιβάλ μικρού μήκους ταινιών ["Αλεπού", "Έκτορας Μαλό: Η Τελευταία Μέρα της Χρονιάς", "Το Τέλος του Πόνου (Μια Πρόταση)" "Hiwa"] αναζητά τρόπους προσανατολισμού των νεαρών ηρώων της σε έναν ακατανόητο κόσμο ενηλίκων, ο οποίος τους περικυκλώνει μέσα από ασφυκτικές ή αποξενωμένες οικογενειακές σχέσεις. Ακόμα κι όταν οι άνθρωποι κοιτιούνται στα μάτια δυσκολεύονται να συνεννοηθούν, γι’ αυτό και οι παρεΐστικες στιγμές ξενοιασιάς μοιάζουν το ίδιο ανούσιες και κοινότοπες με τις τυπικές οικογενειακές συγκεντρώσεις. Οι απαντήσεις αναζητούνται παντού γύρω, ακόμα και στον ουρανό (το φεγγάρι και τα αστέρια είναι διαρκώς παρόντα στα πλάνα της Λέντζου), αλλά τελικά περιμένουν μέσα μας, έτοιμες να αποκαλυφθούν λυτρωτικά.
Στο μεγάλου μήκους ντεμπούτο της, η 33χρονη σκηνοθέτης εμπιστεύεται στη Σοφία Κόκκαλη, σταθερή πρωταγωνίστριά της, το ρόλο της Άρτεμης, η οποία επιστρέφει από το Παρίσι στο πατρικό της ύστερα από χρόνια απουσίας. Προσβεβλημένος από πολλαπλή σκλήρυνση, ο πατέρας της Πάρις χρειάζεται καθημερινή φροντίδα και η χωρισμένη μητέρα της έχει φύγει για διακοπές, απρόθυμη να συνδράμει. Για την Άρτεμη, ο Πάρις, όπως τον προσφωνεί, παραμένει ο απόμακρος, αυστηρός και λιγομίλητος γονιός των παιδικών της χρόνων. Τώρα έχει μια τελευταία ευκαιρία να τον πλησιάσει και να επαναξιολογήσει το τραυματικό παρελθόν της, αλλά εκείνος παραμένει εσωστρεφής και απροσπέλαστος.
Η ταινία μοιάζει με άτυπη συνέχεια του "Έκτορας Μαλό: Η Τελευταία Μέρα της Χρονιάς", όπου η μοναχική Σοφία (Κόκκαλη) προσπαθούσε κι αυτή να βρει τη θέση της σε ένα αποξενωμένα ενήλικο σύμπαν. Ο πατέρας απόμακρος, ένα όνειρο που ζητά αποκρυπτογράφηση, ένας νυχτερινός ουρανός που κρύβει σιωπηλός τα μυστικά του. Μοτίβα τα οποία επαναλαμβάνονται αυτούσια και στη "Σελήνη…", προς την οποία μοιάζουν να απευθύνονται –ακόμα και μέσα από τις κάρτες ταρό, οι οποίες εμφανίζονται ως "τίτλοι" των άτυπων κεφαλαίων– οι απανωτές (66;) ερωτήσεις της Άρτεμης. Η Κόκκαλη, ηθοποιός που δεν αφήνει κανένα χαρακτήρα της απροστάτευτο, ζει την ψυχολογική σύγχυσή της και συμπάσχει με τις υπαρξιακές απορίες της. Η ευρηματικά εναλλακτική αφήγηση της Λέντζου αναδεικνύει την ευαισθησία της, αλλά η προσωπική ιστορία της Άρτεμης είναι δραματουργικά ισχνή και η πορεία της προς την πολλαπλή συμφιλίωση απολύτως προβλέψιμη. Τόσο που σε ένα δράμα ατμόσφαιρας και διηγηματικής έλλειψης χρειάζεται να επιστρατευτεί ένα εύκολο σεναριακό τρικ (η αποκάλυψη ενός καλά κρυμμένου προσωπικού μυστικού) για να κλείσουν όλοι οι λογαριασμοί με τον πιο συγκαταβατικό κι ανώδυνο τρόπο.
Ελλάδα, Γαλλία. 2021. Διάρκεια: 108΄. Διανομή: ΔΑΝΑΟΣ
Περισσότερες πληροφορίες
Σελήνη, 66 Ερωτήσεις
Η Άρτεμη επιστρέφει ύστερα από χρόνια απουσίας στο πατρικό της, καθώς ο πατέρας της πάσχει από πολλαπλή σκλήρυνση και έχει ανάγκη τη βοήθειά της. Είναι η τελευταία της ευκαιρία να πλησιάσει τον αυστηρό και απόμακρο γονιό των παιδικών της χρόνων.
