Τα σινεμά των Αθηνών: Ο Μικρόκοσμος του Ανδρέα Σωτηρακόπουλου και τα "ταξίδια δωματίου"

Με τον Πανιώνιο στην καρδιά και τον κινηματογράφο ως στάση ζωής, ο δημιουργός του Μικρόκοσμου στη λεωφόρο Συγγρού, αφηγείται μια διαδρομή γεμάτη πάθος, προσωπικές θυσίες και αφοσίωση στην έβδομη τέχνη.

Ο κινηματογράφος Μικρόκοσμος

Το φθινόπωρο του 2004, στη λεωφόρο Ανδρέα Συγγρού 106, στο Κουκάκι, ένας άνθρωπος αποφάσισε να δώσει τη δική του απάντηση στο ερώτημα τι σημαίνει κινηματογράφος. Ο Ανδρέας Σωτηρακόπουλος δημιούργησε τον Μικρόκοσμο, ένα χώρο που φιλοδοξούσε εκτός από το να προβάλλει ταινίες, να προσφέρει στο κοινό μια ολοκληρωμένη κινηματογραφική εμπειρία. Έναν κόσμο γεμάτο"ταξίδια δωματίου" όπως λέει ο ίδιος, όπου η τέχνη, η αισθητική και η ανθρώπινη επικοινωνία συναντιούνται κάτω από την ίδια στέγη.

Μικρόκοσμος
©Λεωνιδας Τούμπανος

Η σχέση του με το σινεμά ξεκίνησε πολύ πριν από τη δημιουργία της αίθουσας. Από τις σπουδές του στην ΑΣΟΕΕ και τη Σχολή Κινηματογράφου Σταυράκου μέχρι την επαγγελματική του πορεία στη διανομή ταινιών, η έβδομη τέχνη υπήρξε σταθερά παρούσα στη ζωή του. Όπως χαρακτηριστικά λέει, "μάλλον αποφάσισε το σινεμά να ασχοληθεί μαζί μου. Δεν αποφάσισα εγώ". Οι ταινίες του Αντρέι Ταρκόφσκι, το "The Wall" των Pink Floyd και οι "Blues Brothers" αποτελούν μερικές από τις κινηματογραφικές αναφορές που σημάδεψαν τη διαδρομή του. Για τον ίδιο, ο κινηματογράφος είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια προβολή σε μεγάλη οθόνη. Είναι μια συλλογική εμπειρία, μια αφορμή για συνάντηση ανθρώπων που με έναν τρόπο γίνονται "συγγενείς".

Μικρόκοσμος

Περισσότερες από δύο δεκαετίες μετά τη δημιουργία του, ο Μικρόκοσμος εξακολουθεί να διατηρεί τη δική του ταυτότητα, φιλοξενώντας ανεξάρτητες παραγωγές, σημαντικές διεθνείς ταινίες, αλλά και έργα του ελληνικού κινηματογράφου. Η διαδρομή δεν υπήρξε εύκολη· οικονομικές δυσκολίες, κρίση και πανδημία δοκίμασαν τις αντοχές του εγχειρήματος, ενώ πίσω από τη λειτουργία του κρύβονται προσωπικές θυσίες και ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης. Ο ίδιος ο Σωτηρακόπουλος, πάντως, δεν διστάζει να παραδεχτεί πως ακόμη κι αν γνώριζε εκ των προτέρων όλες τις δυσκολίες, θα επέλεγε ξανά τον ίδιο δρόμο γιατί ο κινηματογράφος είναι - όπως αναφέρει - η δική του "γλυκιά ασθένεια”.

Μικρόκοσμος
©Λεωνιδας Τούμπανος

Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το σινεμά;
Μάλλον αποφάσισε το σινεμά να ασχοληθεί μαζί μου. Έχω τελειώσει την ΑΣΟΕΕ και τη Σχολή Κινηματογράφου Σταυράκου, στην οποία πήγα γιατί ζούσα μια δεύτερη ζωή μέσα στο σινεμά. Όπως έλεγε και ο Γιώργος Τζιώτζιος, ένας γκουρού του κινηματογράφου, ήταν ένα "ταξίδι δωματίου”. Όταν επέστρεψα από το εξωτερικό, όπου είχα πάει για μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές που τελικά δεν ολοκλήρωσα, άρχισα να εργάζομαι στη διανομή.

Το βασικό μου μότο ήταν να προβάλλουμε τις ταινίες που θα θέλαμε εμείς οι ίδιοι να δούμε.

Δούλεψα αρκετά χρόνια στην Σπέντζος Φιλμς, την περίοδο που είχε την αντιπροσωπεία της 20th Century Fox. Στη συνέχεια έγινα συνέταιρος με τους εργοδότες μου σε έναν κινηματογράφο στην Καλλιθέα, μέχρι που πούλησα το μερίδιο μου και δημιουργήθηκε ο Μικρόκοσμος. Το βασικό μου μότο ήταν να προβάλλουμε τις ταινίες που θα θέλαμε εμείς οι ίδιοι να δούμε και πιστεύω πως στον Μικρόκοσμο το έχουμε πετύχει σε αρκετά μεγάλο ποσοστό, με μεγάλο πόνο ψυχής και τσέπης, αλλά με συνέπεια.

Όταν ανοίξατε τον Μικρόκοσμο το 2004, κρατήσατε κάτι από την προηγούμενη χρήση του χώρου;
Απολύτως τίποτα. Εδώ λειτουργούσε ο κινηματογράφος Πανελλήνιο από το 1956, πριν ακόμη χτιστεί το κτίριο. Ο αιθουσάρχης της εποχής ήταν και δικηγόρος. Επειδή τότε υπήρχε το καθεστώς του ενοικιοστασίου και δεν μπορούσαν να τον απομακρύνουν, κατάφερε το 1968 να επιβάλει στους ιδιοκτήτες που θα έχτιζαν το κτίριο την υποχρέωση να δημιουργήσουν κινηματογραφική υποδομή στο ισόγειο. Ο χώρος διατήρησε αυτή τη χρήση μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν τον ανέλαβε η ηθοποιός Κατερίνα Βασιλάκου και τον μετέτρεψε σε θέατρο, με καμαρίνια, αμφιθεατρική διάταξη και μεγάλη σκηνή. Εμείς καταργήσαμε όλες αυτές τις κατασκευές, φτάσαμε μέχρι το μπετόν και τον φτιάξαμε ξανά από την αρχή. Βάλαμε ηχομονωτικά υλικά και επενδύσαμε πάρα πολλά χρήματα για να δημιουργήσουμε και πάλι ένα νέο κινηματογράφο.

Μικρόκοσμος
©Λεωνιδας Τούμπανος

Υπήρξε κάποιος που σας βοήθησε σε αυτή τη διαδικασία;
Ξεκινήσαμε τέσσερις, αλλά πολύ γρήγορα, μέσα στον δεύτερο ή τρίτο χρόνο, έμεινα μόνος. Τότε άρχισε και η κρίση. Είχαμε πάρει δάνεια, τα οποία τελικά ανέλαβα να αποπληρώσω, επωμιζόμενος ουσιαστικά όλο το οικονομικό βάρος. Οι υπόλοιποι φοβήθηκαν. Παρ' όλα αυτά, εξακολουθούμε να κάνουμε παρέα.

Η ταινία που όχι μόνο έχει κόψει τα περισσότερα εισιτήρια, αλλά έχει και τη μεγαλύτερη διάρκεια προβολής, είναι η "Ψυχή στο στόμα” του Γιάννη Οικονομίδη.

Πόσο δύσκολο είναι, ειδικά στις μέρες μας, να κρατήσεις έναν κινηματογράφο ζωντανό; Ποια είναι η ανταπόκριση του κόσμου;
Ο κινηματογράφος έχει ανακάμψει τα τελευταία δύο χρόνια και έχει ξαναγίνει μόδα. Ωστόσο, πέρασε μια παρατεταμένη περίοδο παρακμής, με πολλές αιτίες -  τις πλατφόρμες, την οικονομική κρίση, τα μνημόνια και, κυρίως, την πανδημία, που αποτέλεσε το μεγαλύτερο πλήγμα. Εμείς ουσιαστικά μείναμε 24 μήνες σε lockdown, καθώς δεν επιτρεπόταν να κάνουμε προβολές. Η πανδημία είχε, κατά τη γνώμη μου, και μια θετική πλευρά. Το ότι ο κόσμος στράφηκε στους θερινούς κινηματογράφους, καθώς ήταν οι μόνοι που παρέμειναν ανοιχτοί για μεγάλο διάστημα. Από την άλλη, έκλεισαν πάρα πολλές αίθουσες. Υπήρχε ήδη μια φθορά, αλλά η πανδημία επιτάχυνε τις εξελίξεις.

Μικρόκοσμος
©Λεωνιδας Τούμπανος

Πως είναι τα πράγματα στο σήμερα;
Οι κινηματογράφοι που επιβίωσαν, ανάμεσά τους και ο Μικρόκοσμος, έχουν αποκτήσει πλέον πολύ μεγαλύτερη εμβέλεια. Στο κέντρο της Αθήνας έχουν κλείσει το Ιντεάλ, το Αττικόν, το Απόλλων και το Έμπασσυ, ενώ το Πτι Παλαί στο Παγκράτι δεν λειτουργεί πλέον. Αντίστοιχη είναι η εικόνα και στην Καλλιθέα, όπου κάποτε λειτουργούσαν 15 χειμερινοί κινηματογράφοι και σήμερα δεν έχει απομείνει κανένας. Έχουν κλείσει αίθουσες όπως το Ετουάλ, η Μαργαρίτα, το Τροπικάλ, η Αφαία και το Καλυψώ.

Ορισμένες ταινίες όπως η "Ευτυχία”, το "Υπάρχω” και η "Οδύσσεια” πλησιάζουν το ένα εκατομμύριο εισιτήρια

Τα τελευταία δύο χρόνια οι κινηματογράφοι που έχουν απομείνει πηγαίνουν καλά, με σημαντική βοήθεια και από τις ίδιες τις ταινίες. Παραγωγές όπως η "Ευτυχία”, το "Υπάρχω” και η "Οδύσσεια” έχουν προσελκύσει μαζικά το κοινό, με ορισμένες ταινίες να πλησιάζουν το ένα εκατομμύριο εισιτήρια. Σταδιακά, οι αριθμοί των εισιτηρίων επανέρχονται σε παλαιότερα επίπεδα, όμως οι κινηματογράφοι είναι πλέον πολύ λιγότεροι. Η κρίση, μάλιστα, δεν αφορά μόνο τις μικρές αίθουσες και τους συνοικιακούς κινηματογράφους. Έχει επηρεάσει και τα multiplex, όπως δείχνουν τα κλεισίματα του Odeon στον Νέο Κόσμο και του Village στο Φάληρο. Πιστεύω ότι αυτά τα σχήματα θα αντιμετωπίσουν ακόμη μεγαλύτερες δυσκολίες στην επόμενη φάση, καθώς χρειάζονται σημαντικές επενδύσεις για να παραμείνουν επίκαιρα, χωρίς να είναι βέβαιο ότι μπορούν να τις αντέξουν. Εμείς εδώ αντέχουμε οικογενειακά. Όλη η οικογένειά μου δουλεύει στον Μικρόκοσμο, ενώ σε εκείνες τις περιπτώσεις τα πράγματα είναι πιο απρόσωπα.

Μικρόκοσμος
©Λεωνιδας Τούμπανος

Ποια είναι η ταινία που έχει κάνει τα περισσότερα εισιτήρια μέχρι σήμερα στον Μικρόκοσμο;
Είναι η ταινία που όχι μόνο έχει κόψει τα περισσότερα εισιτήρια, αλλά έχει και τη μεγαλύτερη διάρκεια προβολής, σημειώνοντας ένα αξεπέραστο ρεκόρ. Πρόκειται για την "Ψυχή στο Στόμα” του Γιάννη Οικονομίδη, η οποία έκοψε 11.500 εισιτήρια στον Μικρόκοσμο, σε μια αίθουσα χωρητικότητας περίπου 200 ατόμων. Μιλάμε για αλλεπάλληλα sold out και πέντε προβολές την ημέρα. Δεν νομίζω ότι θα ξεπεραστεί αυτό το ρεκόρ. Υπάρχουν, βέβαια, και πολλές άλλες ταινίες που πηγαίνουν καλά. Παρά τα βάρη και τα χρέη που έχουμε, ο Μικρόκοσμος έχει ζωή. Δεν έχει νιώσει ποτέ γεροντοκόρη.

Έρχονται θεατές και από άλλες περιοχές της Αθήνας;
Βεβαίως. Αυτό οφείλεται και στη θέση μας, που ήταν κάτι που είχα σκεφτεί εξαρχής. Εδώ βρισκόμαστε στη νότια πύλη της Αθήνας, καθώς καταλήγουν τα λεωφορεία που έρχονται από την παραλιακή και τον Πειραιά, ενώ έχουμε κοντά μας το μετρό και το τραμ. Έρχεται κόσμος από παντού. Πρόσφατα, σε μια πρωινή προβολή Κυριακής, ήρθε μια κυρία από τους Αγίους Αναργύρους. Έχει αλλάξει πλέον η λογική των ανθρώπων στο λεκανοπέδιο.

Θέλει ο κόσμος να βγαίνει, να συναντά και να επικοινωνεί με άλλους ανθρώπους ή είναι πλέον πιο απομονωμένος;
Το σινεμά ανέκαθεν βοηθούσε στην κοινωνικοποίηση. Ο κινηματογράφος είναι μια συλλογική εμπειρία ανθρώπων που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, αλλά έχουν επιλέξει να μοιραστούν την ίδια κατάσταση. Μπορεί κάποιος να κάθεται δίπλα σε έναν άγνωστο και, με έναν τρόπο, να αισθάνεται συγγενής του χωρίς να τον γνωρίζει. Ακόμη κι όταν οι θεατές έρχονται μόνοι τους, δεν είναι απομονωμένοι. Ο κινηματογράφος λειτουργεί ως χώρος κοινωνικοποίησης και συγκεντρώνει ένα πολύ καλό κομμάτι της κοινωνίας, ειδικά στην περίπτωση του Μικρόκοσμου.

Μικρόκοσμος
©Λεωνίδας Τούμπανος

Υπάρχει αποδοχή από το κοινό για το ποιοτικό σινεμά και τον ανεξάρτητο κινηματογράφο;
Στον Μικρόκοσμο δεν θέλαμε ποτέ να είμαστε ένας αμιγώς κουλτουριάρικος κινηματογράφος. Δεν θέλαμε να γίνουμε ένα γκέτο κουλτούρας. Σαφώς προβάλλουμε και πιο πρωτοποριακές ταινίες, πάντα με γνώμονα αυτό που θα θέλαμε και εμείς να δούμε και να προτείνουμε στο κοινό. Θα παίξουμε το "Dune", έχουμε προβάλει και τις δύο ταινίες, καθώς και όλες τις ταινίες του Ταραντίνο. Προβάλαμε και την "Οδύσσεια” του Νόλαν, όχι επειδή επρόκειτο για την ιστορία του Οδυσσέα που θα έφερνε πολλά εισιτήρια, αλλά επειδή ήταν μια ταινία ενός σκηνοθέτη που, κατά τη γνώμη μου, έχει κάνει ταινιάρες. Ταυτόχρονα, προβάλλουμε τον Χρυσό Φοίνικα των Καννών, το "Φιόρδ”, καθώς και πορτογαλικές και φινλανδικές παραγωγές, που δύσκολα θα έβρισκαν θέση σε άλλες αίθουσες. Μάλιστα, δημιουργήσαμε πρόσφατα και μια εταιρεία διανομής, μαζί με δύο παιδικούς μου φίλους. Η πρώτη μας ταινία είναι φινλανδικής παραγωγής που θα κυκλοφορήσει την Πέμπτη.

Πώς λέγεται η εταιρεία διανομής που δημιουργήσατε;
Amorsa. Είναι ένας κινηματογραφικός όρος που συναντάμε τόσο στην παραγωγή όσο και στην προβολή. Στη διαδικασία του γυρίσματος, αμόρσα είναι το πλάνο στο οποίο βλέπουμε ένα κεφάλι από πίσω, για να παρακολουθήσουμε έναν διάλογο. Στην προβολή, είναι τα μαύρα κομμάτια του φιλμ – που υπάρχουν και στην ψηφιακή εποχή – τα οποία βοηθούν στην αλλαγή του φακού. Είναι με έναν τρόπο, αυτό που βοηθάει τον κινηματογράφο να κυλήσει.

Μικρόκοσμος
©Λεωνίδας Τούμπανος

Ποια ήταν η πρώτη ταινία που σας έκανε να αγαπήσετε τον κινηματογράφο;
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω μία πρώτη ταινία. Έχω μεγαλώσει κινηματογραφικά μέσα στις αίθουσες που επισκεπτόμουν. Λόγω των σπουδών μου στην ΑΣΟΕΕ και στη Σχολή Σταυράκου, πήγαινα συχνά στο Studio, στην πλατεία Αμερικής, που υπάρχει μέχρι σήμερα. Τότε το είχε ένας σπουδαίος άνθρωπος, ο Σωκράτης Καψάσκης. Πρέπει να πήγαινα τρεις φορές την εβδομάδα και έβλεπα ό,τι μπορούσα, εκεί και σε άλλους κινηματογράφους. Οι ταινίες που με σημάδεψαν είναι πολύ ετερόκλητες. Θα ξεχώριζα όλες τις ταινίες του Ταρκόφσκι, με προεξάρχουσες τη "Νοσταλγία” και τη "Θυσία”, αλλά και το "Στάλκερ”. Επίσης, το "The Wall” των Pink Floyd, σε σκηνοθεσία Άλαν Πάρκερ, αλλά και τους "Blues Brothers”, που έχω δει δεκαπέντε φορές.

Στον κινηματογράφο αφοσιώνεσαι ολοκληρωτικά σε αυτό που βλέπεις.

Ο κινηματογράφος δεν είναι ένα πράγμα. Είναι τα πάντα. Στην τηλεόραση δεν σε διαπερνά το φως· βρίσκεσαι απέναντι από ένα κουτί. Ακόμη κι αν είσαι καθηλωμένος μπροστά σε μια οθόνη, δεν υπάρχει η ίδια αφοσίωση. Μπορείς να απλώσεις τα ρούχα, να ανοίξεις το ψυγείο, να απαντήσεις στο τηλέφωνο. Στον κινηματογράφο, αντίθετα, αφοσιώνεσαι ολοκληρωτικά σε αυτό που βλέπεις.

Μικρόκοσμος
©Λεωνίδας Τούμπανος

Χρειάστηκε να κάνετε θυσίες για να κρατήσετε τον Μικρόκοσμο;
Εννοείται. Τι να λέμε τώρα; Η ταλαιπωρία είναι πάρα πολύ μεγάλη και δεν θέλω να επεκταθώ. Ο κινηματογράφος έχει, όμως, μια μεγάλη ιδιαιτερότητα - χρειάζεται αίθουσες με μεγάλο ύψος και χωρίς εμπόδια ανάμεσα στην πηγή του φωτός, δηλαδή τον φακό της μηχανής προβολής, και την οθόνη. Δεν μπορεί να υπάρχουν κολόνες ή άλλα εμπόδια. Χρειάζεται, δηλαδή, ειδικές κτιριακές προδιαγραφές. Αυτό σημαίνει ότι αν ένας κινηματογράφος κλείσει ουσιαστικά έχει πεθάνει. Δεν είναι μια επιχείρηση που μπορεί να μεταφερθεί από έναν χώρο σε έναν άλλο, όπως ένα κατάστημα υφασμάτων. Δεν μπορείς απλώς να φύγεις από εδώ και να πας αλλού. Κάθε κινηματογράφος που κλείνει πρέπει να δημιουργηθεί εκ νέου, με όλες τις απαραίτητες προδιαγραφές, σε διαφορετικό χώρο.

Αν ένας κινηματογράφος κλείσει ουσιαστικά έχει πεθάνει.

Γι' αυτό θεωρώ ότι, από τη στιγμή που έχουν απομείνει τόσο λίγοι κινηματογράφοι, θα έπρεπε να προστατευτούν πολεοδομικά. Υπάρχει ήδη σχετική τεχνογνωσία από τη νομοθεσία της Μελίνας Μερκούρη για τους θερινούς κινηματογράφους. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν εφαρμόζεται κάτι αντίστοιχο και για τους χειμερινούς. Με μηδενικό κόστος για το κράτος, οι κινηματογράφοι που έχουν επιβιώσει – όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα και σε άλλες μεγάλες πόλεις – θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν διατηρητέοι ως προς τη χρήση τους. Είναι πλέον ελάχιστοι, ακόμη και σε πόλεις όπως η Πάτρα, όπου έχουν απομείνει μόλις δύο κινηματογράφοι και κανένας θερινός. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν γίνεται. Μια υπογραφή χρειάζεται.

Έχει αλλάξει το κοινό με τα χρόνια;
Εντελώς. Όπως συμβαίνει σε όλα τα πράγματα, υπάρχει πάντα μια διαρροή κοινού, λόγω ηλικίας, θανάτων και άλλων παραγόντων, αλλά ταυτόχρονα έρχονται καινούργιοι άνθρωποι. Κάθε ταινία έχει το δικό της κοινό, όπως και κάθε κινηματογράφος. Το κοινό του Μικρόκοσμου είναι όλων των ηλικιών και εξαρτάται κάθε φορά από την ταινία. Για παράδειγμα, όταν προβάλλαμε το "Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα”, ο μέσος όρος ηλικίας ήταν τα 25 χρόνια. Αντίθετα, με την "Φάρμα στην Πορτογαλία” ή με την ταινία "Έτσι Ξαφνικά” του Χαμαγκούτσι, το κοινό ήταν κυρίως άνω των 50-60 ετών. Για κάποιον περίεργο λόγο, όμως, οι άνθρωποι που έρχονται στον Μικρόκοσμο, είτε είναι μικρότεροι είτε μεγαλύτεροι, μοιάζουν μεταξύ τους. Φαντάζομαι ότι ακόμη και οι νεότεροι θεατές έχουν κάτι κοινό με τους μεγαλύτερους.

Μικρόκοσμος
©Λεωνίδας Τούμπανος

Αν υπήρχε μια ταινία που θα μπορούσε να προβληθεί και να αφηγηθεί την ιστορία του Μικρόκοσμου, ποια θα ήταν;
Θα έλεγα το "La Antena", μια αργεντίνικη ταινία του Εστέμπαν Σαπίρ που θα προβάλλαμε μόνο εμείς. Ή, διαφορετικά, το "Ghost Dog: The Way of the Samurai" του Τζιμ Τζάρμους, με τον Φόρεστ Γουίτακερ. Η φιλοσοφία των σαμουράι.

Τι είναι αυτό που σας κάνει, μετά από τόσα χρόνια, να ανοίγετε την πόρτα του κινηματογράφου και να υποδέχεστε τον κόσμο με το ίδιο μεράκι;
Έχω την εντύπωση ότι είναι μια μορφή ασθένειας. Μια γλυκιά ασθένεια, ένας εθισμός, θα έλεγα. Ίσως να έχει γίνει έτσι με τα χρόνια. Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά ψηλώνεις. Βγαίνουν θεατές από μια ταινία και σου λένε "σας ευχαριστούμε που υπάρχετε”. Εκείνη τη στιγμή φουσκώνω από περηφάνια, όπως όταν η αίθουσα είναι γεμάτη – και ευτυχώς αυτό συμβαίνει συχνά τελευταία – και οι άνθρωποι μοιράζονται τη χαρά τους μαζί μας, λέγοντας "μπράβο, ρε παιδιά”. Δεν αρκεί, όμως, αυτό. Οι πιέσεις είναι πολύ μεγάλες. Έχουν να κάνουν και με τη μονοκαλλιέργεια που επικρατεί στην Ελλάδα, με τον τρόπο που λειτουργεί η οικονομία. Στο τέλος όλα γίνονται ίδια. Εδώ στο Kουκάκι που βρισκόμαστε, ξαφνικά έχουν ανοίξει τριάντα μαγαζιά με το ίδιο σκηνικό και έχουν γίνει brunch. Πόσα αυγά θα φάμε; Δεν έχουμε πια καφενεία, αλλά έχουμε αυγά ποσέ και αβοκάντο. Έχουμε χάσει την ταυτότητά μας.

Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, πάλι τα ίδια θα έκανα, ακόμα και γνωρίζοντας  όλες τις ταλαιπωρίες που έχω περάσει

Υπάρχουν εκείνοι και υπάρχουμε κι εμείς. Εμείς θα συνεχίσουμε. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αντέξουμε.. Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, πάλι τα ίδια θα έκανα, ακόμα και γνωρίζοντας  όλες τις ταλαιπωρίες που έχω περάσει.

Μικρόκοσμος
©Λεωνίδας Τούμπανος

Το μπαρ του Μικρόκοσμου συμβάλλει στην αισθητική του χώρου;
Για μένα, ο κινηματογράφος και το μπαρ αποτελούν μια ολότητα. Μάλιστα, οι αρχιτέκτονες που ανέλαβαν αυτή τη δουλειά βρίσκονταν τότε στην αρχή της επαγγελματικής τους πορείας. Ακόμη θυμούνται ότι ήμουν ο μοναδικός πελάτης που τους ζήτησε να παρουσιάσουν τρισδιάστατα πώς θα διαμορφωνόταν ο χώρος. Όταν είδα την πρότασή τους για το φουαγιέ, τους είπα: "Ξανακάντε το. Αυτό είναι Flocafé”, ενώ εγώ ήθελα ένα αμερικανικό μπαρ, όπως έλεγε και ο Παπαγιαννόπουλος. Στην ευημερούσα εποχή, έρχονταν άνθρωποι που δεν ήξεραν καν αν θα έβλεπαν ταινία. Είχαμε πάντα κόσμο στο μπαρ και αποφάσιζαν εκεί αν θα έμεναν για να δουν κάποια προβολή ή όχι. Αυτό, σιγά σιγά, άρχισε να φθίνει. Πλέον, με τα μέτρα για την οδήγηση, ο κόσμος επιλέγει να πίνει ποτά χωρίς αλκοόλ.

Μικρόκοσμος
©Λεωνίδας Τούμπανος

Ποια είναι η επόμενη μέρα για τον Μικρόκοσμο;
Την εξέλιξη την ακολουθούμε, δεν την παράγουμε εμείς τεχνολογικά. Θα ήθελα, βέβαια, να μπορούμε να την ακολουθούμε και από οικονομική άποψη. Κατά τα άλλα, δεν σχεδιάζουμε κάτι μεγαλεπήβολο. Κάνουμε μικρές κινήσεις προς αυτό που εγώ αντιλαμβάνομαι ως εξανθρωπισμό του κινηματογράφου και προς τα "ταξίδια δωματίου” για τα οποία μίλησα προηγουμένως. Δεν έχω κάποιο μεγάλο όραμα ή στόχο να αλλάξω τα πράγματα. Παρακολουθώ τις εξελίξεις και συμμετέχω σε αυτές. Ο κινηματογράφος είναι ένας χώρος όπου ο κόσμος κοινωνικοποιείται, φαντάζεται πράγματα και μπορεί αύριο να δημιουργήσει κάτι καινούργιο. Αυτό κάνουν γενικότερα οι τέχνες, συμβάλλουν στη διαμόρφωση της παιδείας ενός ανθρώπου. Θα ήθελα, επίσης, να αποκτήσω έναν θερινό κινηματογράφο σε κάποιο μέρος εκτός Αθήνας, που να μου αρέσει τόσο ως τόπος όσο και για τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Είναι δύσκολο, αλλά...

Ποιο μέρος θα μπορούσε να είναι;
Πολλά. Τα νησιά των Κυκλάδων δεν έχουν αλωθεί τελείως. Δεν θέλω, όμως, να αποκαλύψω περισσότερα, γιατί μπορεί να με προλάβουν άλλοι! (Γελάει.) Είχαμε έναν θερινό κινηματογράφο, την Κάρμεν, που έκλεισε το 2004. Δεν θα επέλεγα ξανά το λεκανοπέδιο, γιατί αρκεί να βρεθεί ένας ένοικος σε μια απέναντι πολυκατοικία που θα δημιουργεί προβλήματα και η κατάσταση μπορεί να γίνει δύσκολη. Ωστόσο, θα ήθελα να υπάρχει ένας αστικός ιστός κοντά, ώστε να είμαστε πιο ευέλικτοι στο πρόγραμμα και να μην αναγκαζόμαστε να προβάλλουμε μόνο παιδικές ταινίες ή blockbusters. Έχω διάφορα πράγματα στο μυαλό μου και ο χρόνος θα δείξει.

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Τι νέο θα δούμε στους κινηματογράφους από αυτή την Πέμπτη

To "You Can See Everything", o Ρόκι Μπαλμπόα, νέο Hunger Games κι όλα όσα θα δούμε την επόμενη εβδομάδα (19-25/11)

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
16/11/2026

Οι νέες ταινίες που θα δούμε στους κινηματογράφους από την Πέμπτη 19/11

To "You Can See Everything", o Ρόκι Μπαλμπόα, νέο Hunger Games κι όλα όσα θα δούμε την επόμενη εβδομάδα (19-25/11)

Ταινίες επικών διαστάσεων που βλέπουμε στους κινηματογράφους αυτή την εβδομάδα

Διαβάστε για όσες επικές περιπέτειες φαντασίας και μυθολογίας αξίζει να δείτε στα σινεμά αυτή την εβδομάδα.

Οι νέες ταινίες που βλέπουμε το ΠΣΚ στις αίθουσες

Όλες οι νέες ταινίες που παίζονται στους κινηματογράφους από τις 12 Νοεμβρίου.

Λόρα Μάλβεϊ: "Η 'αφηγηματική ώθηση' του Χόλιγουντ ήταν πάντα αυστηρά αρρενωπή"

Η σπουδαία θεωρητικός και μία από τις σημαντικότερες φωνές της φεμινιστικής θεωρίας του κινηματογράφου έδωσε ένα διαφωτιστικό masterclass στο 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Ρούπερτ Γκριντ εις διπλούν αυτή τη στιγμή στους κινηματογράφους

Ο γνωστός σε όλους ως Ρον Ουέσλι από τις ταινίες "Harry Potter" φαίνεται πως επεφύλασσε ένα δυνατό comeback για το 2026 καθώς πρωταγωνιστεί σε δύο ταινίες που έχουν κιόλας κυκλοφορήσει στην Ελλάδα.

Το ένοχο τοπίο της Θεσσαλονίκης

Όταν ο εμφύλιος πόλεμος, από την Ισπανία ως τη Γιουγκοσλαβία, εμπνέει σύγχρονες αναγνώσεις σε ταινίες και βιβλία μιας νέας γενιάς δημιουργών που ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα για όσα κάποιοι από τους προγόνους της συμφώνησαν να ξεχάσουν.