The Matrix Resurrections

Μια από τις πιο –αθέλητα– αστείες σκηνές της τριλογίας ήταν αυτή στο "Reloaded", όταν ο Αρχιτέκτονας προτείνει στον Νίο να κάτσει για να του εξηγήσει τι είναι το Μάτριξ. Στο κεφάλι των αδελφών Γουατσόφσκι όλα όσα συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της μεσσιανικής οδύσσειας του Εκλεκτού προς την απελευθέρωση του ανθρωπίνου γένους από τη δικτατορία των μηχανών ίσως να έχουν ένα, μπορεί και συμπαγές, νόημα. Στην οθόνη, όμως, το φανταχτερό και θορυβώδες πάτσγουορκ των εντυπωσιακών σκηνών δεν έχει από ένα σημείο και μετά καμία αληθοφάνεια, σε βαθμό που η δραματουργική απλοϊκότητα και η λογική ασυνέχεια να αποτελούν προϋπόθεση για να λειτουργήσει όλη αυτή η ναΐφ αλληγορική μυθολογία. Μια new age φιλοσοφία τυλιγμένη σε κυβερνοπάνκ αισθητική, όπου όλες οι "επαναστατικές" ιδέες είναι ολοκάθαρες, μα έντεχνα θολωμένες από τα ειδικά εφέ και τη θεαματική σκηνογραφία.

Για όσους εντυπωσιάστηκαν από τη πρώτη, ευρηματική οπτικά ταινία, η ρηχότητα του γουατσοφσκικού σύμπαντος δεν άργησε να αποκαλυφθεί στα αποτυχημένα σίκουελ που ακολούθησαν. Κι έξω από τον Μάτριξ κόσμο, το αδελφικό σκηνοθετικό δίδυμο δεν τα κατάφερε πολύ καλύτερα ("Speed Racer", "Cloud Atlas", "Το Πεπρωμένο της Τζούπιτερ"), αναγκάζοντας τώρα τη Λάνα να αναζητήσει μόνη της την τύχη του Νίο. Θα τον βρει σε μια τακτοποιημένη καθημερινότητα ως Τόμας Άντερσον, διάσημο κατασκευαστή του βιντεοπαιχνιδιού "The Matrix", ψυχολογικά ασταθή, όμως, καθώς αποσπασματικές μνήμες από την "αληθινή" ζωή του τον στοιχειώνουν όλο κι εντονότερα. Και η κοπέλα που εκείνος αχνοθυμάται είναι στ’ αλήθεια η παντρεμένη, μητέρα δύο παιδιών Τίφανι, την οποία συναντά συχνά στην καφετέριά του;

Περισσότερο ριμέικ και λιγότερο reboot ή σίκουελ, το "Resurrections" επαναλαμβάνει, σχεδόν βήμα βήμα, όλη τη διαδρομή του διστακτικού κι αμήχανου Τόμας προς τη μεταμόρφωσή του σε ατρόμητο (κι ερωτευμένο) Μεσσία, βάζοντας αυτήν τη φορά σε ανάλογο δίλημμα και τη μικροαστικά βολεμένη Τίφανι/Τρίνιτι. Οι μηχανές ελέγχουν και πάλι την πραγματικότητα γύρω από τους ήρωες, οι επαναστάτες έχουν φύγει από την Ζάιον για την πανομοιότυπη Ιώ, και ο πράκτορας Σμιθ έχει ένα μικρό μυστικό, ενώ πόρτες τηλεμεταφοράς ανοιγοκλείνουν ασταμάτητα, μπουνιές πέφτουν βροχή και ο καταιγισμός των σφαιρών δεν πετυχαίνει ποτέ κανέναν "δικό μας".

Επιπλέον, η χορογραφημένη πλαστικότητα κι η ευφάνταστη εικονογραφία του παρελθόντος επαναλαμβάνονται μηχανιστικά σε βαθμό… κακουργήματος, χωρίς ούτε μία καινούργια ιδέα να μπορεί να δώσει ψυχή σε μια ατάκα, μια σκηνή, ένα χαρακτήρα. Εκτός κι αν το εύρημα είναι η μεταμοντέρνα άποψη περί αυτοαναφορικής ειρωνείας, με τους κατασκευαστές του βιντεοπαιχνιδιού να παρωδούν στην ταινία το ίδιο το κινηματογραφικό "The Matrix", παραδεχόμενοι (στα αστεία, βρε…) την Playstation λογική κι αισθητική του.

ΗΠΑ. 2021. Διάρκεια: 148΄. Διανομή: TANWEER.