Θεωρούμενη το αριστούργημα του Ιταλού Ντάριο Αρτζέντο, η «Suspiria» παραμένει μέχρι σήμερα η διασημότερη ταινία giallo, ένα στιλιζαρισμένο θρίλερ μεταφυσικού τρόμου που εμπνέεται από τον Τόμας ντε Κουίνσι («Suspiria de profundis») και τα παραμύθια των αδερφών Γκριμ, και μέσα από ένα ντελίριο χρωμάτων κι αίματος μετατρέπεται σε ζωντανό κινηματογραφικό εφιάλτη.
Ο Ιταλός στιλίστας Λούκα Γκουαντανίνο («Είμαι ο Έρωτας», «Κάτω Από τον Ήλιο», «Να με Φωνάζεις με τ’ Όνομά σου») επιστρέφει στο cult classic φιλμ πατώντας πάνω στις βασικές σεναριακές ιδέες των Ντάριο Αρτζέντο - Ντάρια Νικολόντι, επιφέρει όμως καθοριστικές αλλαγές στην πλοκή και τη «σηματοδότησή» του, μεταφέροντας την πλοκή από το Φράιμπουργκ στο φθινοπωρινό Βερολίνο του 1977. Έτος παραγωγής της πρωτότυπης ταινίας και περίοδος (ο Οκτώβριος) κατά την οποία εξελίχτηκε η διαβόητη αεροπειρατεία της PLO, πανταχού παρούσα στο σίκουελ, η οποία οδήγησε στην αυτοκτονία (;) του Αντρέας Μπάαντερ και άλλων δύο κορυφαίων στελεχών της τρομοκρατικής οργάνωσης «Φράξια Κόκκινος Στρατός».
Κι ενώ η γερμανική μεγαλούπολη συνταράσσεται από διαδηλώσεις, πορείες και βομβιστικές ενέργειες, η Σούζι Μπάνιον, μια νεαρή Αμερικανίδα που ανατράφηκε σε αυστηρό θρησκευτικό περιβάλλον, γίνεται δεκτή σε μια σχολή μοντέρνου χορού, από την οποία έχει εξαφανιστεί μυστηριωδώς μια άλλη οικότροφος, ύποπτη για διασυνδέσεις με τρομοκρατικές ομάδες. Τα ίχνη της αναζητεί ο ψυχοθεραπευτής της, ο οποίος αρχίζει να υποψιάζεται πως η σχολή είναι στην πραγματικότητα άντρο μαγισσών.
Ο Γκουαντανίνο δεν μιμείται τον Αρτζέντο σκηνοθετικά, ούτε όμως και σε επίπεδο συμβόλων και αναφορών. Σε αντίθεση με το εξπρεσιονιστικό, «επιθετικά» ονειρικό και αντιρεαλιστικό οπτικό στιλ του τελευταίου, υιοθετεί μια χειμερινή χρωματική παλέτα και περισσότερο χορευτικές παρά νευρικές κινήσεις της κάμερας. Είναι σαφώς λιγότερο τρομακτικός και, πριμοδοτώντας την ατμόσφαιρα αντί για το σοκ (η παλιά «Suspiria» νοιαζόταν και για τα δύο εξίσου), σέρνει την αργή πλοκή του μέχρι την παροξυσμική κορύφωση, η οποία –στα όρια του κακόγουστα γκροτέσκο– καταφθάνει απελπιστικά αργά.
Το ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα αυτής της φιλόδοξης διασκευής όμως είναι ότι ξεκινώντας από τα παραμύθια, ως γιουνγκιανό συλλογικό ασυνείδητο, περνά σε αλληγορικές παραπομπές τους στη σύγχρονη πραγματικότητα, φέρνει (άγαρμπα) σε πρώτο πλάνο την πολιτική, σχολιάζει τη φρίκη της Ιστορίας (από τους ναζί στην τρομοκρατία), παίζει με τις έννοιες του διχασμού (αρσενικό - θηλυκό, κυριαρχία - υποταγή, Ανατολικό - Δυτικό Βερολίνο), αναζητά τα όρια του ενστίκτου της μητρότητας και, μέσα σε όλα αυτά, πλημμυρίζει το κάδρο με ψυχαναλυτικά σύμβολα και κινηματογραφόφιλες αναφορές.
Το αποτέλεσμα είναι μια αμετροεπής κι εντελώς ανισόρροπη αλληγορία, από την οποία αγωνίζονται να διασωθούν η Τίλντα Σουίντον σε τριπλό ρόλο (μαντάμ Μπλαν, δρ Κλέμπερερ, Έλενα Μάρκος) και το υποβλητικό μουσικό σκορ του Τομ Γιορκ (Radiohead).
Ιταλία, ΗΠΑ. 2018. Διάρκεια: 152΄. Διανομή: SEVEN FILMS.
Περισσότερες πληροφορίες
Suspiria
Στο Βερολίνο του 1977 μια νεαρή Αμερικανίδα γίνεται δεκτή σε μια πρωτοποριακή σχολή χορού, από την οποία έχει εξαφανιστεί μυστηριωδώς μια άλλη οικότροφος, ύποπτη για διασυνδέσεις με τρομοκρατικές ομάδες.
