Το ελληνικό «Seven» έχει ιδέες αλλά και άλλες τόσες σεναριακές αυθαιρεσίες, φωσκολικές υπερβολές κι έναν πολύ αδύναμο βασικό πρωταγωνιστή.
Κάνοντας πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η δεύτερη ταινία του Σωτήρη Τσαφούλια επέστρεψε από τη συμπρωτεύουσα με το βραβείο Κοινού αλλά κι εκείνο της Νεότητας, το οποίο απένειμαν φοιτητές του τμήματος Κινηματογράφου. Παράδοξο από τη μία, καθώς υπήρχαν σαφώς καλύτερες ελληνικές ταινίες στο πρόγραμμα, κατανοητό όμως από την άλλη, μια και είναι ξεκάθαρο πια πως οι Έλληνες θεατές έχουν χάσει κάθε επαφή με τις εγχώριες φεστιβαλικές ταινίες και αναζητούν οτιδήποτε μοιάζει αφηγηματικά οικείο, στρωτό και προσβάσιμο. τώρα το κατά πόσο φταίνε σε αυτό οι φεστιβαλικές ταινίες και το γιατί οι φοιτητές κινηματογράφου σκέφτονται ως απλοί θεατές δεν είναι του παρόντος.
Το «Έτερος Εγώ» μοιάζει να έχει βγει από μοδάτο λογοτεχνικό μπεστ σέλερ (ο συγγραφέας Τεύκρος Μιχαηλίδης των «Πυθαγόρειων εγκλημάτων» βοήθησε στο σενάριο και κάνει μια σύντομη εμφάνιση) στο οποίο ένας μοναχικός καθηγητής Εγκληματολογίας αναλαμβάνει να βοηθήσει την αστυνομία στην εξιχνίαση μιας σειράς τελετουργικών φόνων, τους οποίους ο δράστης συνοδεύει με πυθαγόρεια ρητά. Μαθηματικά, εγκλήματα και φιλοσοφία συναντιούνται λοιπόν σε ένα τυπικό αστυνομικό θρίλερ της μετα-«Seven» εποχής, στο οποίο το ερμηνευτικό κλειδί δεν είναι τα θανάσιμα αμαρτήματα, αλλά οι φίλιοι αριθμοί του Πυθαγόρα και όπου για όσο Φίντσερ απολαμβάνουμε άλλο τόσο Φώσκολο πρέπει να υποστούμε.
Και αυτό γιατί ο Τσαφούλιας διαθέτει ιδέες και μια σχετική γνώση για το πώς δομείται ένα σύγχρονο θρίλερ, δεν διαθέτει όμως ούτε τα μέσα να στήσει μια ευπρόσωπη παραγωγή που απαιτεί μια ταινία του είδους (όλα θυμίζουν τηλεοπτικό επεισόδιο ελληνικού «CSI») ούτε τη σεναριακή στιβαρότητα η οποία θα τον κρατούσε μακριά από λογικές αυθαιρεσίες, ευκολίες στην εξέλιξη της πλοκής και σχηματική περιγραφή των χαρακτήρων. Παρακάμπτουμε λοιπόν πόσο εύθραυστο είναι το τελικό σκεπτικό του δολοφόνου (ασύλληπτος κόπος, μεγαλοφυές σχέδιο κι εξαιρετικά τυχερή εκτέλεση) και ξεπερνάμε την αδικαιολόγητα υποτονική ερμηνεία του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, καταλήγοντας στο ότι περισσότερο από μια ημιτελή, φιλότιμα αδέξια προσπάθεια, το «Έτερος Εγώ» είναι μια πραγματικά χαμένη ευκαιρία για το φιλικό προς τον θεατή ελληνικό σινεμά.
Ελλάδα. 2016. Διάρκεια: 116΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.
Περισσότερες πληροφορίες
Έτερος Εγώ
Ένας εκκεντρικός, μοναχικός εγκληματολόγος αναλαμβάνει να βοηθήσει στην εξιχνίαση μιας σειράς τελετουργικών φόνων, τους οποίους ο δράστης συνοδεύει με πυθαγόρεια ρητά.
