Επαληθεύοντας μια σκοτεινή προφητεία και ενθαρρυμένος από τη γυναίκα του, ο Σκοτσέζος πολέμαρχος Μάκβεθ δολοφονεί το βασιλιά και παίρνει τη θέση του. Το αιματοβαμμένο σαιξπηρικό αριστούργημα διασκευάζεται σαν ένα βίαιο, «γήινο», αλλά εντελώς άνισο θρίλερ.
Αν και είναι η πλέον σύντομη σε διάρκεια και πιο κινηματογραφική σε ατμόσφαιρα τραγωδία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, ο «Μάκβεθ» έχει διασκευαστεί λίγες φορές στη μεγάλη οθόνη. Όρσον Γουέλς (1948) και Ρομάν Πολάνσκι (1971) κατέθεσαν δυο πολύ ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις του εμβληματικού θεατρικού, αλλά είναι ο «Θρόνος του Αίματος» (1957) του Ακίρα Κουροσάβα, η πιο ελεύθερη μεταφορά απ’ όλες, εκείνη η οποία αποδίδει πλήρως, με αξεπέραστη δραματική ένταση και σκηνοθετική δεξιότητα, όλο το εύρος της πολυδιάστατης αυτής αλληγορίας.
Ο Αυστραλός Τζάστιν Κερζέλ, του βίαιου βιογραφικού δράματος «The Snowtown Murders», δεν φοβάται να αναμετρηθεί με το σαιξπηρικό αριστούργημα, επιλέγοντας την οπτική ενός γουέστερν μεσαιωνικής εποχής με έντονα στοιχεία μεταφυσικού θρίλερ. Πιστό στην πλοκή, το σενάριο προσθέτει και αφαιρεί επιμέρους στοιχεία και απλοποιεί το αυστηρό κείμενο, σπρώχνοντάς το μακριά από τη θεατρικότητά του. Η λογοτεχνική δύναμή του παραμένει, όμως, αφηγούμενη την ιστορία του θαρραλέου πολέμαρχου της Σκοτίας Μάκβεθ, ο οποίος έπειτα από μια ηρωική νίκη συναντά στο δρόμο του τρεις μάγισσες. Εκείνες θα του δώσουν το χρησμό πως σύντομα θα γίνει βασιλιάς, ιδέα που θα καλλιεργηθεί μέσα του φιλόδοξα και θα γιγαντωθεί από την παρότρυνση της ραδιούργας συζύγου του. Έτσι, ο Μάκβεθ θα δολοφονήσει τον βασιλιά και θα πάρει τη θέση του, πράξη η οποία θα οδηγήσει σε κλιμάκωση των εγκληματικών ενεργειών, θα ξυπνήσει αβάσταχτες ενοχές και θα τον φέρει αντιμέτωπο με μια νέα, διφορούμενη προφητεία.
Εκμεταλλευόμενος τη δημιουργική δουλειά του φωτογράφου Άνταμ Άρκαπο («Το Χρίσμα», πρώτη σεζόν του «True detective»), ο Κερζέλ συνδέει άμεσα την ψυχολογία των ηρώων του με το τραχύ και αφιλόξενο τοπίο το οποίο κυριαρχεί ως καθηλωτική σχεδόν παρουσία γύρω (και πάνω) τους. Η βία που τους «επιβάλλει», όμως, οπτικοποιείται υπερβολικά στιλιζαρισμένα και μάλλον γραφικά, ένα από τα πολλά προβλήματα κινηματογραφικής συνοχής από τα οποία πάσχει το φιλόδοξο αυτό δράμα. Ιδέες υπάρχουν πολλές, αλλά η αισθητική και «ερμηνευτική» τακτοποίησή τους δεν λειτουργεί πάντα.
Φανερή είναι, για παράδειγμα, η ανισορροπία των δραματικών στιγμών ανάμεσα στους χαρακτήρες: Όταν αναλαμβάνει να τις διεκπεραιώσει η σκηνοθεσία, αποδεικνύεται αποτελεσματική στη σκοτεινή, αγωνιώδη προσέγγισή της. Όταν πρέπει να τις κουβαλήσουν το σενάριο και οι ερμηνείες, το έντονα ψυχολογικό κομμάτι του έργου αποδεικνύεται υποτονικό και αβαθές. Η αλήθεια είναι πως κανείς από το εντυπωσιακό καστ δεν προδίδει το ρόλο του –ούτε ο Φασμπέντερ, που συχνά μουρμουρίζει τις ατάκες του ούτε η Κοτιγιάρ με την αλά BBC προφορά της–, κανείς όμως δεν μπορεί να πάρει το πολυδιάστατο, βαρύ σαν ιστορία έργο στις πλάτες του, αφήνοντας τον ίδιο τον Σαίξπηρ να κάνει όλη τη βρόμικη δουλειά.
Μ. Βρετανία, Γαλλία. 2015. Διάρκεια: 113΄. Διανομή: ΣΠΕΝΤΖΟΣ FILMS, SEVEN FILM.
Περισσότερες πληροφορίες
Macbeth
Μετά το θρίαμβό του στη μάχη, ο Σκοτσέζος πολέμαρχος Μάκβεθ συναντά τρεις μάγισσες, οι οποίες του προφητεύουν πως σύντομα θα ανέβει στο θρόνο. Κυριευμένος από φιλοδοξία και ενθαρρυμένος από τη γυναίκα του, δολοφονεί το βασιλιά και παίρνει τη θέση του.
