Με μια πλούσια φιλμογραφία 25 ετών η οποία του έχει προσφέρει σειρά βραβείων (ξενόγλωσσο Όσκαρ και BAFTA, Αργυρό Λιοντάρι στην Βενετία, τέσσερα Ευρωπαϊκά Βραβεία, οκτώ Ντονατέλο) και τον έχει αναδείξει στον κορυφαίο Ιταλό δημιουργό του νέου αιώνα, ο Πάολο Σορεντίνο έχει γίνει διάσημος για την έντονα φελινική σκηνοθετική ματιά του ("Η Τέλεια Ομορφιά", "Νιότη"), την αγάπη του για τη γενέτειρά του Νάπολη ("The Hand of God", "Παρθενόπη") και τις πρωτότυπες, οξυδερκείς πολιτικές βιογραφίες του ("Il Divo", "Loro").
Αν όμως οι προηγούμενες απ’ αυτές αναφέρονταν στους Τζούλιο Αντρεότι και Σίλβιο Μπερλουσκόνι, η τρίτη έχει για ήρωά της ένα φανταστικό πολιτικό. Τον Μαριάνο Ντε Σάντις, πιστό Καθολικό και έμπειρο νομικό, ο οποίος έχει φτάσει στο τελευταίο εξάμηνο της θητείας του ως πρόεδρος της δημοκρατίας. Προσπαθώντας ακόμα να ξεπεράσει το θάνατο της αγαπημένης συζύγου του, θα δοκιμαστεί ηθικά και πολιτικά όταν πρέπει να αποφασίσει αν θα υπογράψει το νομοσχέδιο για τη νομιμοποίηση της ευθανασίας και την απονομή χάριτος σε δυο καταδικασμένους δολοφόνους.
Αν και διατηρεί το χαρακτηριστικό υποδόριο, σαρκαστικό χιούμορ και τη διακριτική ειρωνεία του (στον αυστηρό πρόεδρο αρέσει το… χιπ χοπ), ο Σορεντίνο σκιαγραφεί αυτή τη φορά ένα προβληματισμένο μεν, ηθικά καθαρό δε πολιτικό πρόσωπο, μακριά από διαπλοκές, ελιγμούς και ανίερες συμμαχίες. Το "Μεγαλείο" είναι ο δικός του… "Καποδίστριας", μόνο που η μελαγχολικά τρυφερή ταινία του απέχει χιλιόμετρα από μια φτηνή αγιογραφία.
> Δείτε που παίζεται Το Μεγαλείο στον οδηγό σινεμά του 'α'.
Η έμπνευσή του για τον ντε Σάντις ξεκινάει από τον νυν Ιταλό πρόεδρο Σέρτζιο Ματαρέλα, ο οποίος είναι χήρος, πρώην δικαστικός, παρομοίως δημοφιλής και έχει κι εκείνος μια κόρη που τον συνοδεύει σε επίσημες εμφανίσεις του. Ο χαρακτήρας του, όμως, έχει εμπλουτιστεί και με στοιχεία των Σάντρο Περτίνι και Όσκαρ Λουίτζι Σκάλφαρο, ενώ ο Φραντσέσκο Κόσιγκα είχε το παρατσούκλι "σκαπανέας" ("picconatore"), ενώ ο ντε Σάντις "μπετόν αρμέ".
Ο ίδιος ο Σορεντίνο δηλώνει πως η ταινία του είναι περισσότερο ένα δράμα χαρακτήρα ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με το παρελθόν του και τις αξίες του, παρά μια πολιτική δήλωση. Τα θέματά της είναι "η αγάπη, η αμφιβολία, η ευθύνη, η πατρότητα και η ηθική". Συνεχίζοντας, ο ίδιος ξεκαθαρίζει πως "ως νέος, με εντυπωσίασε βαθιά ο "Δεκάλογος" του Κριστόφ Κισλόφσκι. Ένα αριστούργημα που επικεντρώνεται αποκλειστικά σε ηθικά διλήμματα. Η πλοκή όλων των πλοκών, η μόνη πραγματικά συναρπαστική αφήγηση. Περισσότερο από οποιοδήποτε θρίλερ. Δεν πιστεύω ότι έχω προσεγγίσει έστω και στο ελάχιστο την ιδιοφυΐα του Κισλόφσκι ούτε το βάθος με το οποίο αντιμετώπισε ηθικά θέματα, αλλά ένιωσα την ανάγκη να προσπαθήσω, σε μια ιστορική στιγμή όπου η ηθική μερικές φορές φαίνεται προαιρετική, άπιαστη και αδιαφανής".
Κατεβάζοντας αφηγηματική ταχύτητα και αποφεύγοντας τις εικαστικές υπερβολές της άσφαιρης "Παρθενόπης", ο 56χρονος Ναπολιτάνος αποδεικνύεται εδώ σεναριακά ακριβής και σκηνοθετικά ώριμος. Ταυτόχρονα, επαναφέρει μπροστά από την κάμερά του τον μόνιμο συνεργάτη του Τόνι Σερβίλο, πρωταγωνιστή έξι προηγουμένων ταινιών του. "Μιλήσαμε αρκετά όπως κάθε φορά και το μόνο που του επεσήμανα να προσέξει ήταν η εσωτερίκευση των συναισθημάτων του", εξηγεί ο Σορεντίνο.
> Διάβασε την κριτική του 'α' για Το Μεγαλείο του Πάολο Σορεντίνο εδώ.
"Από εκεί και πέρα ο Τόνι βρήκε μόνος του τον κατάλληλο τόνο, δούλεψε πάνω στις σιωπές και τα βλέμματα, άκουσε πολύ ιταλικό χιπ χοπ Εδώ είναι λιτότερος από κάθε άλλη φορά, αλλά το ίδιο αποτελεσματικός νομίζω". Το βραβείο αντρικής ερμηνείας στο πρόσφατο φεστιβάλ Βενετίας ήταν και η πανηγυρική επιβεβαίωση των λεγομένων του σκηνοθέτη.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.
