Με το The Hunger Games: Sunrise on the Reaping, γυρίζουμε το χρόνο δεκαετίες πριν από την εμφάνιση της Κάτνις Έβερντιν. Αντί όμως για μια συναρπαστική νέα αρχή, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα κάπως άτονο prequel που προδίδει την κόπωση ολόκληρου του franchise.

Αυτή τη φορά, το σενάριο εστιάζει στον 16χρονο Χέιμιτς Αμπερνάθι (τον ρόλο που γνωρίσαμε σε μεγαλύτερη ηλικία από τον Γούντι Χάρελσον, εδώ τον υποδύεται ο Τζόζεφ Ζάντα), ο οποίος κληρώνεται για να συμμετάσχει στους φονικούς Αγώνες Πείνας. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, ο νεαρός ήρωας προκαλεί την οργή του αδίστακτου Προέδρου Σνόου (Ρέιφ Φάινς), τόσο με τη στάση του στην τελετή έναρξης όσο και με ένα σχέδιο ανατίναξης της αρένας.

Η ταινία προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Από τη μία την ωμή, ρεαλιστική σκληρότητα στις Περιφέρειες και από την άλλη την υπερβολή της άρχουσας τάξης της Κάπιτολ. Αυτή η έντονη αντίθεση οδηγεί σε τονικές ανισορροπίες. Ακόμα και σπουδαίοι ηθοποιοί, όπως η Γκλεν Κλόουζ (Ντρουσίλα Σικλ) και ο Κίραν Κάλκιν (στον ρόλο του παρουσιαστή Σίζαρ Φλίκερμαν), καλούνται να υπηρετήσουν ιδιαίτερα εκκεντρικούς, σχεδόν καρικατουρίστικους χαρακτήρες που δυσκολεύονται να δέσουν με το πιο σκοτεινό ύφος της ιστορίας. Ο Τζέσι Πλέμονς, ως νεαρός Πλούταρχος Χέβενσμπι, φέρνει την απαραίτητη δόση σοβαρότητας και μέτρου, όποτε βρίσκεται στην οθόνη.

Η κεντρική ιδέα του τηλεοπτικού θεάματος αφήνει ορισμένα ερωτήματα, καθώς βλέπουμε διαρκώς ρετρό οθόνες, χωρίς όμως να αποτυπώνεται ξεκάθαρα το κοινό που παρακολουθεί τους Αγώνες. Συνολικά, το Sunrise on the Reaping ακολουθεί πιστά τη δοκιμασμένη συνταγή της σειράς, προσφέροντας ένα θέαμα που απευθύνεται κυρίως στους αφοσιωμένους θαυμαστές του σύμπαντος των Hunger Games που θέλουν να δουν πώς ξεκίνησε η ιστορία του Χέιμιτς.

