Συνηθίζετε να συμμετέχετε σε διαδηλώσεις;
Όχι συχνά. Δεν νιώθω άνετα είναι η αλήθεια, αλλά συμμετείχα σε μερικές όταν προετοιμάζαμε την ταινία και ήταν περίεργα γιατί είμασταν μαζί με τους αστυνομικούς. Μου φόρεσαν ένα κράνος, κάτι προστατευτικά στους ώμους και ένιωθα πολύ αμήχανα. Αλλά ήταν κάτι διαφωτιστικό το να είσαι από την άλλη πλευρά. Ένιωθες όλη αυτή την ατέλειωτη αναμονή, την ξαφνική ένταση γιατί κάτι συνέβη και έβλεπες όλους να αρχίζουν να τρέχουν προς μια κατεύθυνση χωρίς να ξέρουν τι ακριβώς γίνεται. Υπάρχει σύγχυση, η οποία εντείνεται από το γεγονός πως το άνωθεν αφήγημα είναι ότι προστατεύουμε την τάξη και τη δημοκρατία, οι διαδηλωτές έρχονται αποφασισμένοι να σκοτώσουν αστυνομικούς... Αν, μάλιστα, ακουστεί ότι τραυματίστηκαν κάποιοι συνάδελφοί τους, η σύγχυση γίνεται οργή και το πράγμα ξεφεύγει πολύ εύκολα.
Η δε εικόνα τους, τόσο στην ταινία όσο και στην πραγματικότητα είναι αυτή ενός Ρόμποκοπ. Έχει εξαφανιστεί εντελώς το ανθρώπινο στοιχείο...
Ακριβώς. Μιλάμε για μια διαδικασία απανθρωποποίησης, η οποία θέλει τα όργανα της εξουσίας να σκέφτονται, να ενεργούν, αλλά και να μοιάζουν με ρομπότ. Είναι κάτι ηθελημένα τρομακτικό. Και οι περισσότερες αστυνομικές συνδικαλιστικές οργανώσεις απαιτούν περισσότερα, πιο σύγχρονα και πιο αποτελεσματικά όπλα, ενώ η δουλειά της αστυνομίας, όλοι το ξέρουμε, είναι να προστατεύει και όχι να τρομοκρατεί.
Και στην "Νύχτα της 12ης", την προηγούμενη ταινία σας, είχατε χρησιμοποιήσει το στοιχείο της αστυνομικής έρευνας, μόνο που αυτή τη φορά η αστυνομία ερευνά την ίδια την αστυνομία.
Στην "Νύχτα της 12ης" ήταν η πρώτη φορά που ασχολήθηκα με τις αστυνομικές διαδικασίες, επειδή στις προηγούμενες ταινίες μου υπήρχαν εγκλήματα, αλλά η αστυνομία δεν εμφανιζόταν ποτέ. Και τότε άρχισα να γοητεύομαι από όλες τις τεχνικές πτυχές της αστυνομικής έρευνας, ακόμα και από εκείνες που, ας πούμε, θα θεωρούσαμε βαρετές, όπως το να δακτυλογραφούν τις αναφορές. Μου μπήκε λοιπόν η ιδέα να το συνεχίσω, άλλωστε η IGPN, η υπηρεσία εσωτερικών υποθέσεων της γαλλικής αστυνομίας, πάντα μου κέντριζε το ενδιαφέρον. Το γεγονός ότι πρόκειται για αστυνομικούς που ερευνούν αστυνομικούς μού φάνηκε εξαιρετικό υλικό για μυθοπλασία, ενώ παράλληλα αποκαλύπτει πτυχές της κοινωνίας μας. Τις προκαταλήψεις μας, την προσκόλλησή μας στη ζώνη ενδιαφέροντός μας, το αν πιστεύουμε πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα...
Όπως και η Στεφανί στην ταινία, αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται διαρκώς μπροστά σε πολλά ηθικά ερωτήματα σε σχέση με το πως θα συμπεριφερθούν στους συναδέλφους τους.
Πράγματι, οι συνάδελφοί τους τούς περιφρονούν και τους μισούν. Τους θεωρούν προδότες, αποκαλώντας τους "Γκεσταπίτες". Και τα μέσα ενημέρωσης, ιδιαίτερα τα αριστερά, λένε ότι δεν κάνουν τη δουλειά τους, αφού πρόκειται για αστυνομικούς που ερευνούν αστυνομικούς. Επομένως, είναι εντελώς προκατειλημμένοι. Οπότε αναρωτήθηκα: εργάζονται άραγε σοβαρά ή συγκαλύπτουν πράγματα; Κι αν όντως εργάζονται σοβαρά, πώς το καταφέρνουν αυτό ενώ δέχονται κριτική από παντού;
Η πρώτη, η βασική σεναριακή ιδέα είχε να κάνει με την αστυνομική εσωτερική έρευνα ή με τα Κίτρινα Γιλέκα;
Αυτό το οποίο με ενδιέφερε σε σχέση με την αστυνομία ήταν η διερεύνηση υποθέσεων που αφορούσαν διαδηλώσεις. Γιατί όταν ερευνάς διεφθαρμένους αστυνομικούς το θέμα παραμένει εντός της αστυνομίας, ενώ όταν πρόκειται για διαδηλώσεις το ζήτημα αφορά την κοινωνία μας, τη δημοκρατία κ.λπ. Επίσης, ως αστυνομικός υπάρχει πράγματι μεγάλη πιθανότητα να είσαι προκατειλημμένος προς μια κατεύθυνση. Αλλά σκέφτηκα: "Τι θα γινόταν αν η αστυνομικός η οποία διεξάγει την έρευνα είχε προκατάληψη προς την αντίθετη κατεύθυνση; Αν καταγόταν από την ίδια πόλη με τους διαδηλωτές; Θα άλλαζε αυτό τη δική της οπτική γωνία;". Επιπλέον, ένα άλλο γεγονός είναι πως πολλοί αστυνομικοί συμφωνούσαν με τις απόψεις των διαδηλωτών, άσχετα αν δεν μπορούσαν να εκφραστούν ανοιχτά. Οπότε όλα αυτά τα θέματα κάνουν την υπόθεση του "Φακέλου 137" εξαιρετικά πολύπλοκη.
Πόσο μεγάλο μέρος της πλοκής του βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα;
Η υπόθεση την οποία ερευνά η Στεφανί εμπνέεται από αληθινό γεγονός τραυματισμού ενός νεαρού διαδηλωτή. Αλλάξαμε κάποια πράγματα με τη σύμφωνη γνώμη της οικογένειας του θύματος, ενώ ερευνήσαμε πολλές υποθέσεις, ψάξαμε αρχεία, μιλήσαμε με διαδηλωτές, δικηγόρους, αστυνομικούς και περάσαμε ώρες και ώρες μέσα στην IGPN. Όλα όσα βλέπουμε ως αστυνομική διαδικασία είναι πραγματολογικά απολύτως έγκυρα.
Η Λεά Ντρικέρ ήταν η πρώτη σας επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο;
Όταν γράφω ένα σενάριο δεν έχω ποτέ κάποιον ηθοποιό στο μυαλό μου. Με την Λεά είχαμε συνεργαστεί παλιά και όταν τέλειωσε η πρώτη βερσιόν του σεναρίου ήταν η πρώτη στην οποία το έστειλα. Δήλωσε αμέσως ενδιαφέρον και αρχίζαμε να δουλεύουμε το χαρακτήρα της ενώ γράφονταν οι επόμενες σεναριακές εκδοχές. Πειθαρχημένη, με ιδέες, έκανε το ρόλο της Στεφανί απόλυτα δικό της και με εντυπωσίασε πως μπορεί να είναι τόσο εκφραστική με λιτό τρόπο, χωρίς την παραμικρή υπερβολή. Υποδειγματική κινηματογραφική ερμηνεία…
