Ηλιόλουστος καιρός, λιγότεροι του συνηθισμένου τουρίστες, πολλή πολιτική και μια ταινία έναρξης η οποία άφησε θετικές εντυπώσεις, κάτι το οποίο είχε χρόνια να συμβεί στο ιστορικότερο κινηματογραφικό φεστιβάλ του πλανήτη. Τι μας έμαθε λοιπόν η πρώτη μέρα του 83ου Φεστιβάλ Βενετίας;
Τζορτζ Κλούνεϊ για πρόεδρος
Μετά από μια σειρά σπουδαίων δημιουργών και διάσημων σταρ στους οποίους η σινε-Μπιενάλε έχει απονείμει τιμητικό Χρυσό Λιοντάρι έφτασε φέτος η σειρά του πιστότερου ίσως φίλου της στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Του ηθοποιού και σκηνοθέτη Τζορτζ Κλούνεϊ, τακτικότατου θαμώνα του Λίντο, ο οποίος παρέλαβε τη λαμπερή διάκριση από τα χέρια της συναδέλφου του Λόρα Ντερν. Αμιγώς πολιτικός, ο λόγος του επιτέθηκε στον Τραμπ και την "κακιστοκρατία" (kakistocracy), υπερασπίστηκε τον Μαρκ Ράφαλο και τη δύναμη που διαθέτει η αφήγηση των ιστοριών, ήταν νοσταλγικός, αστείος και όσο έπρεπε συγκινητικός.
Μελάνι, δάκρυα και ιδρώτας
Το "Ink" του Ντάνι Μπόιλ, ταινία με την οποία σήκωσε αυλαία η φετινή διοργάνωση, διηγείται το πως ο Ρούπερτ Μέρντοχ (τον οποίο την ίδια στιγμή υποδεχόταν στο Μέγαρο Μαξίμου ο Έλληνας πρωθυπουργός) εξαγόρασε το 1969 τη βρετανική εφημερίδα The Sun, τη μετέτρεψε σε ταμπλόιντ και άλλαξε τη δημοσιογραφική ιστορία. Η ιστορία έχει (πολιτικό) ψωμί, το πρωταγωνιστικό τρίο (Γκάι Πιρς, ως Μέρντοχ, Τζακ Ο’Κόνελ και Κλερ Φόι) κάνει τη δουλειά του και πολλά από τα καταγγελτικά βέλη της ταινία βρίσκουν στόχο. Η όλη αντιμετώπιση, όμως, είναι περισσότερο πικάντικη και flashy - η κάμερα του Μπόιλ τρέχει με τα χίλια και ο μοντέρ πρέπει να έπαθε υπερκόπωση - παρά πραγματικά αποκαλυπτική για την καινούργια εποχή της πληροφορίας.
Η πολιτική των εικόνων
Σε αντίθεση με τον Βιμ Βέντερς, πρόεδρο της κριτικής επιτροπής του τελεταίου φεστιβάλ Βερολίνου, ο οποίος προσπάθησε να σπρώξει την (κινηματογραφική) τέχνη μακριά από την πολιτική (και την Γάζα), η Μάγκι Τζίλενχαλ δήλωσε πως είναι αδύνατον να διαχωρίσεις αυτές τις δυο έννοιες "όταν ο κόσμος μας βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου αναγκης". Ο Κλούνεϊ συμφώνησε μαζί της κι ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Αλμπέρο Μπαρμπέρα δήλωσε πως η φετινή είναι η πολιτικότερη διοργάνωση των τελευταίων χρόνων. Σημειώστε σε μια άκρη τον τίτλο "Naza" (του ντοκιμαντέρ το οποίο προστέθηκε την τελευταία στιγμή στο διαγωνιστικό πρόγραμμα) και θυμηθείτε τον το Σαββάτο (12/9) της απονομής των βραβείων.
Αυξάνεστε και πληθύνεστε
Παρ' ότι η πόλη της Βενετίας κατέγραψε άνοδο όσον αφορά τον αριθμό των τουριστών κατά την περίοδο του φετινού καλοκαιριού, η εικόνα του φετινού Σεπτέμβρη είναι παραδόξως χαλαρότερη απ' ότι συνήθως (παρ' όλο που φέτος έχουμε και εικαστική Μπιενάλε, η οποία "τρέχει" ακόμα). Οι τιμές, από τα καταλύματα ως την εστίαση, ανέβηκαν, αλλά και ο συνωστισμός είναι μικρότερος στα σοκάκια και τις πλατείες, όπως εμφανώς λιγότερη είναι και η πολυκοσμία στα βαπορέτα. Κάποιες κακές (συναδελφικές) γλώσσες λένε πως φταίει το φετινό φεστιβαλικό πρόγραμμα...
Ρούνι και πάλι Ρούνι
Όταν το φεστιβάλ Καννών πρότεινε πριν λίγους μήνες στον Βέρνερ Χέρτζογκ μια θέση εκτός συναγωνισμού για το "Bucking Fastard", ο 84χρονος Γερμανός δημιουργός πακετάρισε για Βενετία. Δεν νομίζω πως η σουρεαλιστική κωμωδία(;) του θα τύχει εδώ καλύτερης υποδοχής, υπάρχουν όμως ελπίδες για ένα (εξ ημισείας) ερμηνευτικό βραβείο στις Κέιτ και Ρούνι Μάρα, οι οποίες υποδύονται απολαυστικά δυο αδελφές που λένε ταυτόχρονα τα ίδια, κάνουν τις ίδιες κινήσεις, βλέπουν τα ίδια όνειρα και ερωτεύονται τον ίδιο άντρα (Ορλάντο Μπλουμ). Για λίγο η διασκεδαστική ιδέα δουλέυει, μα γρήγορα το φιλμ ξεστρατίζει σε υφολογικώς αχαρτογράφητα νερά και χάνεται μέσα σε μια σινεφίλ, εγκεφαλική και σαρκαστική εσωστρέφεια.
