50 χρόνια Αθηνόραμα: Όταν η ταινία "Αμελί" πρωτοκυκλοφόρησε στους κινηματογράφους

Ανατρέχουμε στο αρχείο των 50 χρόνων του αθηνοράματος και ξεχωρίζουμε στιγμιότυπα από τη βιωματική ιστορία του περιοδικού αλλά και της ίδιας της πόλης.

50Years_Amelie

Το 2026, το αθηνόραμα γιορτάζει μισό αιώνα στην αιχμή της πόλης παραμένοντας ανοιχτό, κριτικό, επίκαιρο, πρωτοπόρο, έχοντας όλα αυτά τα χρόνια συν-διαμορφώσει δυναμικά τάσεις και εξελίξεις σε κάθε πτυχή του πολιτισμού και της διασκέδασης. 50 years festivities με τα βραβεία και τους θεσμούς να συντονίζονται στο επετειακό πνεύμα αλλά και νέα events να καλούν άπαντες να γιορτάσουν τα 50 χρόνια αθηνόραμα, συμμετέχοντας σε ένα μοναδικό party in progress.

Στο πλαίσιο αυτού του εορτασμού, κάθε εβδομάδα θα σας παρουσιάζουμε εδώ, στο athinorama.gr, στιγμές από το αρχείο μας που ξεχωρίζουν ή που αποκτούν στις μέρες μας ιδιαίτερο νόημα.

Στο πλαίσιο της επανέκδοσης της ταινίας Αμελί και της προβολής της στους κινηματογράφους από την Πέμπτη 18 Ιουνίου, βρήκαμε την κριτική της ταινίας από τον Μπάμπη Ακτσόγλου στο τεύχος 75 (19 - 25 Νοεμβρίου '01).

amelie

Η Αμελί είναι μια νεαρή κοπέλα που ζει στη Μονμάρτη του Παρισιού και βλέπει τον κόσμο με φαντασία και ευαισθησία. Αντί να ασχολείται μόνο με τον εαυτό της, προσπαθεί κρυφά να βελτιώνει τη ζωή των άλλων ανθρώπων, βοηθώντας τους να πραγματοποιήσουν μικρές επιθυμίες ή να βρουν την ευτυχία τους. Όταν γνωρίζει τον Νίνο, έναν παράξενο αλλά γοητευτικό νέο που συλλέγει πεταμένες φωτογραφίες από φωτογραφικούς θαλάμους, νιώθει ότι βρήκε τον άνθρωπο που της ταιριάζει πραγματικά.

Ο σκηνοθέτης Jean-Pierre Jeunet δημιούργησε ένα μικρό κινηματογραφικό θαύμα. Η ταινία είναι γεμάτη μικρές λεπτομέρειες, χρώματα, αντικείμενα και πρόσωπα που μοιάζουν σχεδόν μαγικά. Τα απλά πράγματα της καθημερινότητας αποκτούν ιδιαίτερη σημασία και ζωντανεύουν μέσα από τη ματιά της Αμελί. Προβάλλει μια ανθρώπινη και αισιόδοξη πλευρά της ζωής που σπάνια συναντά κανείς στον σύγχρονο κινηματογράφο.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις εικόνες, τη φωτογραφία, τα σκηνικά και τη μουσική, που δημιουργούν μια ονειρική ατμόσφαιρα. Ο κριτικός συνδέει την ταινία με την παράδοση του γαλλικού ποιητικού ρεαλισμού και θεωρεί ότι συνδυάζει με επιτυχία το χιούμορ, τη συγκίνηση, τον ρομαντισμό και τη φαντασία. Για την πρωταγωνίστρια Audrey Tautou γράφει ότι είναι εξαιρετική στον ρόλο της Αμελί και ότι η ερμηνεία της ήταν από τις καλύτερες της χρονιάς. Επαινεί επίσης τον συμπρωταγωνιστή της Mathieu Kassovitz.

Το τελικό συμπέρασμα της κριτικής είναι ξεκάθαρο: η "Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain" είναι μια ταινία γεμάτη μαγεία, λυρισμό, χιούμορ και ανθρωπιά, που μετατρέπει τα μικρά θαύματα της καθημερινότητας σε οπτικό θεάμα με αποτέλεσμα να θεωρηθεί μία από τις κορυφαίες ταινίες της χρονιάς.

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Η Μεγάλη Σφαγή των Β΄ ΚΑΠΗ Αλίμου

Μια απολαυστική, λοξή, πανέξυπνη και ατρόμητη σινεφίλ σάτιρα, η οποία, "με άγνοια κινδύνου", διασκεδάζει ανατρέποντας κινηματογραφικά είδη, κοινωνικά ταμπού και νεοελληνικά στερεότυπα.

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΗΣΤΟς ΜΗΤΣΗς
25/06/2026

Fuze

Καλοσκηνοθετημένη heist movie με ευρηματικό σεναριακό twist. Καταλήγει σε εξυπνακίστικη περιπέτεια, διατηρώντας την ένταση με απανωτές, όλο και εξωφρενικότερες ανατροπές.

Ρομερία

Μικρής εμβέλειας, αλλά μεγάλης ευαισθησίας ταξίδι στη μνήμη, μέσα από ένα χαμηλότονο δράμα το οποίο ακολουθεί μια ριψοκίνδυνη όσο και τολμηρή αφηγηματική διαδρομή.

Υπεράνω Πάσης Υποψίας

Ξενόγλωσσο Όσκαρ και Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες για ένα πολιτικοποιημένο και ψυχαναλυτικό αστυνομικό θρίλερ πάνω στη συστηματική κατάχρηση εξουσίας.

Νόβακ

Ενδιαφέρουσα ως αλληγορία, αλλά στομφώδης και αμήχανος ως κινηματογραφικός συνδυασμός μαύρης κωμωδίας, επιστημονικής φαντασίας και ψυχολογικού δράματος.

72 Ώρες Προθεσμία

Τυπικό δείγμα ιστορικού δράματος το οποίο διεκπεραιώνεται, στέρεα και ακαδημαϊκά, μέσα από αναγνωρίσιμα αφηγηματικά σχήματα τα οποία ταιριάζουν πλέον σε streaming πλατφόρμες.

Η Γκαρσονιέρα

Γλυκόπικρη κοινωνική σάτιρα και απολαυστική ερωτική κομεντί, γραμμένη με ευφυέστατη κομψότητα. Δέκα υποψηφιότητες και πέντε Όσκαρ, τρία για το σκηνοθέτη, σεναριογράφο και παραγωγό Μπίλι Γουάιλντερ.