Το Cinobo σάς καλεί να "λύσετε" τους πρώτους κινηματογραφικούς γρίφους του Κρίστοφερ Νόλαν

Με αφορμή την κυκλοφορία της "Οδύσσειας" τον Ιούλιου του 2026, το Cinobo επιστρέφει εκεί όπου ξεκίνησαν όλα για τον καταξιωμένο σκηνοθέτη. Μέσα από τη συλλογή "Nolan Begins: The Early Films of Christopher Nolan" στο cinobo.com ανακαλύπτουμε τα πρώιμα χρόνια του Κρίστοφερ Νόλαν.

Ανεβαίνουν στην πλατφόρμα οι τρεις πρώτες ταινίες του που τελικά καθόρισαν και την πορεία του - ταινίες γεμάτες με αγωνία, απρόσμενους σεναριακούς ελιγμούς και όλες τις θεματικές και τα αφηγηματικά μοτίβα που συναντούμε στα επιδραστικά blockbusters που γύρισε στη συνέχεια.

Ποιες ταινίες του Νόλαν θα βρείτε στο Cinobo;

Following (1998)
Ένας άνεργος συγγραφέας, που ακολουθεί στα κρυφά άγνωστους ανθρώπους για να αντλήσει υλικό για τα βιβλία του, γνωρίζει τον Κομπ, έναν γοητευτικό διαρρήκτη, που τον μυεί στον τρόπο δράσης του.

Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Νόλαν που δεν προβλήθηκε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες, είναι ένα υποβλητικό neo-noir που τα βάζει με τον Χρόνο, παίζει με την αφήγηση και ανατρέπει διαρκώς τις προσδοκίες μας, όπως στις διασημότερες ταινίες που ακολούθησαν.

Memento (2000)
Ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ με μια σπάνια πάθηση, που του επιτρέπει να έχει μόνο προσωρινές μνήμες, προσπαθεί να βρει τον δολοφόνο της γυναίκας του με τη βοήθεια δυο ανθρώπων που δεν ξέρει αν πρέπει να εμπιστευτεί.

Μια ταινία που ξεκινάει από το τέλος και τελειώνει στην αρχή ή αλλιώς ο σημαδιακός φιλμικός γρίφος του Κρίστοφερ Νόλαν, που τον έβαλε για τα καλά στον χάρτη των υποσχόμενων δημιουργών της γενιάς του πίσω στα ‘00s και αγαπήθηκε από τους millennials όσο λίγες ταινίες.

Insomnia (2002)
Ένας βετεράνος ντετέκτιβ φτάνει σε μια μικρή πόλη της Αλάσκας για να εξιχνιάσει τη δολοφονία μιας νεαρής κοπέλας. Καθώς το φως της πολικής ημέρας τον στερεί από τον ύπνο, ένα μοιραίο λάθος τον βυθίζει σε έναν φαύλο κύκλο ενοχής, συγκάλυψης και ψυχολογικής αποσύνθεσης.

Mε τους θρύλους Αλ Πατσίνο και Ρόμπιν Γουίλιαμς στους κεντρικούς ρόλους, ο Νόλαν αξιοποιεί το αδιάκοπο φως σε μηχανισμό ψυχολογικής φθοράς και χαρτογραφεί με τη χαρακτηριστική σκηνοθετική του δεινότητα την αργή κατάρρευση ενός ανθρώπου που δεν μπορεί πια να ξεχωρίσει το σωστό από το αναγκαίο.