Η επόμενη ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ μετά τον πρώτο Χρυσό Λέοντα της καριέρας του (για το αγγλόφωνο "Διπλανό Δωμάτιο") είναι οι "Πικρές Γιορτές", που έκαναν πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών.
Ακολουθούμε την Έλσα, μια σκηνοθέτρια διαφημιστικών, η οποία καταπίεσε το πένθος για τον χαμό της μητέρας της δουλεύοντας ακατάπαυστα. Όταν εμφανίζει κρίσεις πανικού, αποφασίζει να κάνει ένα ταξίδι στο νησί Λανθαρότε χωρίς τον πυροσβέστη/στρίπερ σύντροφό της αλλά με μια φίλη και τον γιο της. Εκεί εμπνέεται να γράψει μετά από χρόνια ένα σενάριο, βασισμένο στη ζωή της φίλης της. Όμως, η ιστορία της Έλσα δεν είναι παρά το νέο σενάριο του Ραούλ, ενός σκηνοθέτη, ο οποίος εμπνέεται αρχικά από τον εαυτό του και τον σύντροφό του μέχρι να εμφανιστεί η πονεμένη αλλά άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία της παλιάς συνεργάτιδάς του.
Ο Αλμοδόβαρ, μέσα σε έναν αυτοβιογραφικό οίστρο, παραδίδει μια ταινία που κουβαλάει πολλά από τα στοιχεία που έκαναν διακριτή την κινηματογραφική του φωνή και τον ανέδειξαν σε έναν από τους σπουδαιότερους Ισπανούς σκηνοθέτες.
Το αλμοδοβαρικό μελόδραμα
Ο 76χρονος σκηνοθέτης, ακόμη και στις πιο μινιμαλιστικές ταινίες του των τελευταίων χρόνων, δεν είναι φίλος της απλότητας. Αντιθέτως, συνθέτει πολύπλοκες ιστορίες, μπλεγμένες η μια μέσα στην άλλη (με την "μοίρα" να παίζει συχνά κεντρικό ρόλο) και με πολυσύνθετους ήρωες. Βασικό αλμοδοβαρικό στοιχείο παραμένει ο μελοδραματισμός, μια ευδιάκριτη ροπή στην σαπουνόπερα και την τηλενοβέλα, δοσμένη σινεφιλικά. Οι "Πικρές Γιορτές" δεν αποτελούν εξαίρεση στον απαράβατο κινηματογραφικό του κανόνα.
Οι γυναίκες στο επίκεντρο
Ακόμη ένα κύριο χαρακτηριστικό του είναι το να τοποθετεί τις γυναίκες στο επίκεντρο της ιστορίας. Από το "Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης" (1988) και το "Volver" (2009) έως το "Διπλανό Δωμάτιο" (2024), ο Αλμοδόβαρ σταθερά επιλέγει να μιλά για ιστορίες γυναικών. Συνεπώς, δεν είναι παράξενο που αρκετές Ισπανίδες ηθοποιοί έχουν χαρακτηριστεί ως μούσες του, με κυριότερη όλων την Κάρμεν Μάουρα. Στη νέα του ταινία επικεντρώνεται στην Έλσα, δίνοντας παράλληλα την απαραίτητη προσοχή και σε ιστορίες δευτερευόντων γυναικείων χαρακτήρων.
Οι μητέρες
Κι απ’ όλες τις γυναικείες ιστορίες, αγαπημένη του θεματική είναι η μητρότητα (συνοδευμένη συνήθως με το πένθος), έχοντας αφιερώσει ολόκληρες ταινίες σε αυτή, όπως στο "Όλα για τη Μητέρα Μου" (1999) ή τις "Παράλληλες Μητέρες" (2021) –από τις σπουδαιότερες της καριέρας του. Αλλά ακόμη κι όταν δεν "μονοπωλούν" την βασική ιστορία, οι μητέρες βρίσκουν πάντοτε χώρο στα σενάριά του. Στις "Πικρές Γιορτές" συναντάμε μια κόρη που πενθεί τη μητέρα της, μητέρες που πενθούν τα παιδιά τους και μια μητέρα που ο γάμος της περνά κρίση.
Η pop αισθητική
Ένα καθαρά αλμοδοβαρικό στοιχείο που ο ίδιος δεν έχει "ξεπεράσει", είναι τα έντονα στυλισμαρισμένα χρώματα στο ντεκόρ και τα ρούχα. Αυτή την pop πινελιά, που "φλερτάρει" με την κιτς αισθητική και την εξτραβαγκάντ διάθεση, την υιοθέτησε από πολύ νωρίς στα έργα του και από τότε μόνο την εξελίσσει. Από την ιστορία της Έλσα έως την "πραγματική ζωή" του Ραούλ, οι δύο κόσμοι των πρωταγωνιστών γεμίζουν με έντονα χρώματα. Ακόμη και στο ηφαιστειακό τοπίο του Λανθαρότε, η αλμοδοβαρική παλέτα εισχωρεί στα κάδρα με παιγνιώδη τρόπο.
Τα αυτοβιογραφικά στοιχεία
Μπορεί ο Αλμοδόβαρ να εμπνεόταν πάντοτε από όσα τον σημάδεψαν στη ζωή του ή από πράγματα που αγαπά (τα παιδικά χρόνια σε καθολικό σχολείο, η κουίρ ταυτότητα, τα πορνό φωτορομάντζα που έκανε) αλλά ποτέ τα αυτοβιογραφικά στοιχεία δεν ήταν τόσο ευδιάκριτα όσο στο "Πόνος και Δόξα" του 2019. Φτάνοντας στις "Πικρές Γιορτές", ίσως αυτές οι δύο να παραμένουν οι πιο αυτοβιογραφικές ταινίες του. Η τελευταία είναι μια μέτα-ιστορία για τη σχέση του καλλιτέχνη με την αληθινή ζωή και την ηθική διάσταση της έμπνευσης, η οποία ξεδιπλώνεται μέσω της εγκιβωτισμένης αφήγησης. Ο Ραούλ φαίνεται να λειτουργεί ως ένα alter ego για τον Αλμοδόβαρ και η Έλσα ένα alter ego για τον Ραούλ.
