Η πορεία του Leonardo DiCaprio στο σύγχρονο σινεμά μοιάζει σαν ένα σενάριο ενηλικίωσης. Από τα πρώτα του βήματα σε απαιτητικές, σχεδόν "εσωστρεφείς" παραγωγές μέχρι την καθιέρωσή του ως πρωταγωνιστή μεγάλων blockbuster, ο Αμερικανός ηθοποιός δεν ακολούθησε την εύκολη διαδρομή και δεν πάτησε σε στεγανά. Αντίθετα, ταυτίστηκε με ρόλους που τον εξέθεταν δημιουργικά, επενδύοντας στη μεταμόρφωση και όχι στην επανάληψη.
Τα πρώτα βήματα: ένα ταλέντο που ξεχωρίζει
Η δεκαετία του ’90 βρίσκει τον νεαρό DiCaprio να ξεχωρίζει σχεδόν αμέσως. Στο What’s Eating Gilbert Grape (1993), δίπλα στον Johnny Depp, δίνει μια ερμηνεία που του χαρίζει την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ. Ο τρόπος που προσεγγίζει τον ρόλο, χωρίς κανένα ίχνος υπερβολής, δείχνει έναν ηθοποιό που κατανοεί βαθιά το υλικό που το δίνει ο σκηνοθέτης του. Και μετά τα ρίσκα που έπαιρνε απανωτά λες και έπαιζε παιχνίδια καζίνο. Ρίσκα, όμως, που τελικά του βγήκαν.
Ταινίες όπως This Boy’s Life και The Basketball Diaries έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ. Πρόκειται για επιλογές που φέρνουν σε κάπως άβολη θέση το κοινό, αφού ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με δύσκολες θεματικές. Ήδη από τότε, γίνεται σαφές πως ο DiCaprio δεν είχε καμιά πρεμούρα απλώς να γίνει διάσημος, την ουσία έψαχνε πάνω από όλα.
Το έπος του Τιτανικού και η παγκόσμια αναγνώριση
Η μεγάλη στροφή έρχεται το 1997 με τον Τιτανικό του James Cameron. Ο ρόλος του Jack Dawson εκτοξεύει τον DiCaprio σε παγκόσμιο είδωλο. Η χημεία του με την Kate Winslet και η ικανότητά του να ισορροπεί ανάμεσα στη ρομαντική αφέλεια της νιότης και τη δραματική ένταση της στιγμής κάνουν την ερμηνεία του διαχρονική.
Ωστόσο, η τεράστια επιτυχία του Titanic θα μπορούσε εύκολα να τον εγκλωβίσει σε παρόμοιους ρόλους και σε μανιέρες. Εκείνος, αντί να επαναπαυτεί στις δάφνες του, επιλέγει να απομακρυνθεί από τα σιγουράκια και να αναζητήσει πιο σύνθετους χαρακτήρες.
Συνεργασίες που καθόρισαν την πορεία του
Αναμφισβήτητα, η συνεργασία του με τον Scorsese αποτελεί ίσως το πιο κομβικό κεφάλαιο στην καριέρα του. Από το Gangs of New York μέχρι το The Aviator και το The Departed, ο DiCaprio ωριμάζει μπροστά στην κάμερα και στο κοινό, δοκιμάζοντας διαφορετικές πτυχές της ανδρικής ταυτότητας.
Στο The Aviator, ως ο Howard Hughes, αποτυπώνει με ακρίβεια την ψυχολογική φθορά ενός ιδιοφυούς αλλά εξαιρετικά εύθραυστου ανθρώπου. Στο The Departed, από την άλλη, κινείται σε πιο νευρικούς, εσωτερικούς τόνους, αποδεικνύοντας ότι μπορεί να υποστηρίξει ένταση χωρίς να καταφεύγει σε ακρότητες και υπερβολές.
Από τον πειραματισμό στην κυριαρχία των blockbuster
Η δεκαετία του 2010 φέρνει τον DiCaprio σε μια νέα φάση, αυτή της απόλυτης ισορροπίας μεταξύ καλλιτεχνικής καταξίωσης και εμπορικής επιτυχίας. Στο Inception του Christopher Nolan, πρωταγωνιστεί σε ένα blockbuster… διαφορετικό, όπου η δράση συνδυάζεται με μερικά υπαρξιακά ερωτήματα και ένα σενάριο που σε γεμίζει απορίες παρά δίνει απαντήσεις.
Στο Django Unchained του Quentin Tarantino, κάνει την έκπληξη, αφού μάς συστήνεται ως ο αντιπαθητικός κακός της υπόθεσης, αποδεικνύοντας ότι δεν φοβάται να τσαλακωθεί. Και στο The Wolf of Wall Street (ταινιάρα), επιστρέφοντας στην αγκαλιά του Scorsese, προσφέρει μια εκρηκτική και εκπληκτική ερμηνεία γεμάτη ενέργεια, ειρωνεία και υπερβολή.
Η δικαίωση με το Όσκαρ και η ωριμότητα
Η πολυαναμενόμενη βράβευση, που η αλήθεια είναι άργησε να έρθει, έρχεται το 2016 με το The Revenant του Alejandro Gonzalez Inarritu. Ο ρόλος του Hugh Glass, ενός ήταν Αμερικανού εμπόρου, κυνηγού και εξερευνητή, θέλει μεγάλη σωματική αντοχή και μια εσωτερική ένταση που οδηγείσαι στα άκρα. Το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου έρχεται σαν κερασάκι στην τούρτα, αφού υπήρχε ήδη μια καταξιωμένη πορεία.
Σε πιο πρόσφατους ρόλους, όπως το Once Upon a Time in Hollywood, ο DiCaprio φαντάζει πιο ώριμος από ποτέ. Παίζει με την εικόνα του, σαρκάζει το ίδιο το star system και δείχνει έναν ηθοποιό που δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα, αλλά από την άλλη συνεχίζει να εξελίσσεται, γιατί απλά αυτή είναι η μοίρα του.
Ένας ηθοποιός που δεν επαναπαύεται
Η διαδρομή του DiCaprio από τις indie ταινίες στα blockbuster δεν είναι απλώς μια διαδρομή επιτυχίας. Είναι μια σπουδή πάνω στη δύναμη της επιλογής, τη συνέπεια και την δημιουργική ανησυχία. Σε μια βιομηχανία που συχνά (καλώς ή κακώς) επιβραβεύει την επανάληψη και την ψάχνει διακαώς, εκείνος επέλεξε τη μεταμόρφωση και όχι τον εφησυχασμό.
Και ΝΑΙ αυτό να είναι το στοιχείο που τον καθορίζει περισσότερο τελικά, όχι οι ρόλοι που τον έκαναν διάσημο, αλλά οι ρόλοι που τον κράτησαν ουσιαστικό και μέσα στο παιχνίδι.
