Για δύο Δευτερότριτα , 20, 21 και 27, 28 Απριλίου, ο Κινηματογράφος Άστορ μετατρέπεται σε χώρο δημόσιου στοχασμού γύρω από το ερώτημα της αστικής κατοίκησης στην Αθήνα. Με τίτλο "Η κατοίκηση μιας πόλης", το πρόγραμμα περιλαμβάνει τέσσερις βραδιές κινηματογραφικών προβολών και συζητήσεων, που επιχειρούν να φωτίσουν τις πολλαπλές, συχνά αντιφατικές όψεις της ζωής στη μεγαλούπολη.
Η δράση αποτελεί συνεργασία του κινηματογράφου Άστορ με το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών "Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία") και την Εταιρεία Μελέτης των Επιστημών του Ανθρώπου, ενώ τον συντονισμό υπογράφουν ο Μπάμπης Κονταράκης και ο Γεράσιμος Κουζέλης.
Η πόλη ως πεδίο παρατήρησης και διαπραγμάτευσης
Ως κάτοικοι μιας μεγαλούπολης παρατηρούμε και παρατηρούμαστε. Κινούμαστε, ως ντόπιοι ή επισκέπτες, σε δρόμους και πεζοδρόμια υπό διαρκή έλεγχο, συχνά ως μέρος ενός διαρκώς διαμορφούμενου "αξιοθέατου". Διαμένουμε σε κτίρια με μεταβαλλόμενες χρήσεις και αξίες που καθορίζονται από την αγορά. Εποπτεύουμε και εποπτευόμαστε, μέσα σε ένα πλέγμα σχέσεων με άλλους, διαφορετικούς, που κατοικούν την πόλη με διαφορετικούς όρους.
Η καθημερινότητα, παρότι συχνά βιώνεται ως έκτακτη, ανοίκεια και αδιαφανώς οργανωμένη, σταδιακά παγιώνεται. Έτσι και στην Αθήνα συγκροτείται μια νέα, αντιφατική αστική κανονικότητα: με φωτεινές και σκοτεινές ζώνες, με "οικείους" και "ανοίκειους" χώρους, με εναλλαγές ανάμεσα στο φιλικό και το απωθητικό στοιχείο της πόλης.
Οι εντάσεις γεννιούνται στις καθημερινές συναντήσεις: στα σταυροδρόμια, στα κατώφλια, στους ανελκυστήρες, στα παγκάκια, μπροστά από τις βιτρίνες, στις ουρές των υπηρεσιών. Μέσα σε αυτή τη διαρκώς μεταβαλλόμενη συνθήκη, το κατοικείν επαναπροσδιορίζεται — και συχνά μετατρέπεται σε έναν αγώνα για έναν χώρο που μπορούμε να αναγνωρίσουμε ως "δικό μας".
Τη χάνουμε την Αθήνα; Μας μεταβάλλει ή μας αποκλείει; Αντιστεκόμαστε ή προσαρμοζόμαστε; Και τελικά, μπορούμε να τη (ξανα)διεκδικήσουμε;
Με αυτά τα ερωτήματα συγκροτούνται οι τέσσερις συναντήσεις κινηματογράφου και συζήτησης.
Ταινίες και συζητήσεις
Το πρόγραμμα οργανώνεται γύρω από τέσσερις κινηματογραφικές προβολές, καθεμία από τις οποίες συνοδεύεται από συζήτηση με ακαδημαϊκούς και ερευνητές που προσεγγίζουν την πόλη από διαφορετικές οπτικές: την αρχιτεκτονική, την κοινωνική γεωγραφία, την πολιτική θεωρία και τον κινηματογράφο.
Δευτέρα 20 Απριλίου 2026 | 19:00
- Εικόνες φαντασμάτων (Pictures of Ghosts) του Κλέμπερ Μεντόζα Φίλιο (Βραζιλία, 2023, 93’)
Συζήτηση με τον Θώμα Μαλούτα και τη Δήμητρα Σιατίτσα.
Τρίτη 21 Απριλίου 2026 | 19:00
- Για τον Κρίστι (Christy) του Μπρένταν Κάντι (Ιρλανδία, 2025, 94’)
Συζήτηση με τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου και τον Ζήση Κοτιώνη.
Δευτέρα 27 Απριλίου 2026 | 19:00
- Μπακουράου (Bacurau) των Κλέμπερ Μεντόζα Φίλιο και Τζουλιάνο Ντορνέλες (Βραζιλία, 2019, 132’)
Συζήτηση με τον Ορέστη Κωνσταντά και τον Σταύρο Σταυρίδη.
Τρίτη 28 Απριλίου 2026 | 19:00
- Το 47 (El 47) του Μαρσέλ Μπαρένα (Ισπανία, 2024, 110’)
Συζήτηση με την Ασπασία Λυκουργιώτη και τη Γιάννα Μπαρκούτα.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Bacurau
Στο κοντινό μέλλον, σε ένα απομονωμένο σημείο της βραζιλιάνικης επαρχίας, μια αυτοοργανωμένη κοινότητα δέχεται ένοπλες επιθέσεις από αγνώστους με απροσδιόριστες προθέσεις, ώσπου οι κάτοικοι αποφασίζουν να προστατευτούν με κάθε κόστος.
Το 47
Ο οδηγός λεωφορείου Μανόλο Βιτάλ αγωνίζεται να βελτιώσει την καθημερινότητα της χωρίς συγκοινωνίες, σχολείο και ιατρικό κέντρο συνοικίας του. Η οικογένειά του έχει απελπιστεί, φίλοι αποφασίζουν να μετακομίσουν, αλλά εκείνος επιμένει. Όταν, όμως, συναντά την πεισματική άρνηση των δημοτικών αρχών να βελτιώσουν την κατάσταση, αποφασίζει να δράσει.
Για τον Κρίστι
Μέχρι να αποφασιστεί η κοινωνική επανένταξή του από την Πρόνοια, ο 17χρονος Κρίστι φιλοξενείται προσωρινά στο σπίτι της οικογένειας του ετεροθαλούς αδελφού του. Δυσκολευόμενος να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον, θα έρθει κοντά στα μπλεγμένα σε παρανομίες ξαδέρφια του, τα οποία τον καλούν να γίνει ξανά παραβατικός.
Εικόνες Φαντασμάτων
O σκηνοθέτης Κλέμπερ Μεντόζα Φίλιο επισκέπτεται την πόλη των παιδικών του χρόνων, το Ρεσίφε, όπου οι κινηματογράφοι που κάποτε έσφυζαν από ζωή, πλέον στέκουν ως “φαντάσματα” της παλιάς εποχής.
