Η κυριαρχία των γυναικείων ιστοριών και χαρακτήρων συνεχίζεται στη φετινή Μπερλινάλε, η οποία έκανε προσωρινή ανακωχή στο πεδίο των πολιτικών αντιπαραθέσεων - αν και οι ΦΥΤΑ (Φιλ Ιερόπουλος και Φοίβος Δούσος) ξεδίπλωσαν κατά την παρουσίαση της ταινίας τους "Uchronia" ένα πανό που έγραφε "Fuck off Wenders. Cinema is politics". Τα φεμινιστικά politics, από την άλλη, ήταν παντελώς ανύπαρκτα κατά τον 17ο αιώνα, όταν μια γυναίκα που πολέμησε στον Τριακονταετή Πόλεμο, πλαστογραφεί τα χαρτιά της και ως άντρας διεκδικεί, σε ένα χωριό που βλέπει για πρώτη φορά, την περιουσία την οποία "κληρονόμησε". Αυτό που ακολουθεί στο ασπρόμαυρο "Rose" του Μάρκους Σλέινζερ, ηθοποιού, casting director του Μίκαελ Χάνεκε και σκηνοθέτη του "Michael", είναι μια σκληρή, σκοτεινή περιγραφή ενός κόσμου άκαμπτων προκαταλήψεων, ένοχων μυστικών, κομφορμιστικών συμπεριφορών και απωθημένων επιθυμιών, βασισμένη σε πολλές αληθινές ιστορίες γυναικών που δοκίμασαν να απελευθερωθούν φορώνας παντελόνια.
Η ασυναγώνιστη Σάντρα Χίλερ ("Ανατομία Μιας Πτώσης") είναι για ακόμα μια φορά εξαιρετική, φαβορί για το βραβειο γυναικείας ερμηνείας, το οποίο όμως πρέπει να διεκδικήσει από την εξίσου αποτελεσματική, μα λιγότερο στιλιζαρισμένη ερμηνεία της Τερεσίτα Σάντσεζ. Της πρωταγωνίστριας του επίσης ασπρόμαυρου δράματος "Μύγες" ("Moscas") του Φερνέντο Έιμπκε ("Lake Tahoe", "Olmo"), στο οποίο μια μεσήλικη μοναχική γυναίκα και ένα μικρό αγόρι που θέλει να δει την νοσηλευόμενη στο νοσοκομείο μητέρα του αναπτύσσουν μια απροσδόκητη σχέση. Μια χαοτική μεξικανική πραγματικότητα, μια ανθρωποκεντρική, στοχευμένη σκηνοθεσία και μια γλυκόπικρη επίγευση, αυτήν την οποία αφήνει η αληθινή ζωή.
Οι δυο αυτές ταινίες έχουν συγκεντρώσει δικαίως τα θετικότερα σχόλια από όλες όσες έχουν προβληθεί μέχρι σήμερα από το διαγωνιστικό πρόγραμμα. Κάτι το οποίο αποτυπώνεται και στον πίνακα με τα αστεράκια διεθνών κριτικών τον οποίο δημοσιεύει το Daily Screen, με το "Rose" πρώτο με 3,3/4 και κατόπιν τις "Μύγες" με 3,1 και το "Queen at Sea" με 2,9. To "Η Γυναίκα μου Κλαίει" της φεστιβαλικά γνωστής εκπροσώπου του κινηματογραφικού Berliner Schule (Berlin School) Άνγκελα Σάνελεκ ("Music"), της οποίας είχε οργανώσει αφιέρωμα η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, δίχασε τους κριτικούς (2,4/4) με την αντινατουραλιστική προσέγγισή της στις ανθρώπινες σχέσεις. Το αμήχανο χιούμορ, τους "ξεκούδουνους" διαλόγους (είναι στιγμές που νομίζεις πως ακούς τον Αργύρη Mπακιρτζή να διηγείται τα δικά του σε ταινία του Σταύρου Τσιώλη), τους νεκρούς χρόνους και την Greek weird wave αρρυθμία την οποία αναδύει ένας ετερόκλητος μικρόκοσμος που προσπαθεί αδέξια να εκφραστεί και να επικοινωνήσει.
Ενδιαφέρον, κυρίως σχεδιαστικό (παστέλ χρώματα και η ιμπρεσιονιστική αίσθηση της ακουαρέλας), έχει το anime του Γιοσιτόσι Σινομίγια "A New Dawn", το οποίο δεν μιμείται την υπερκινητικότητα των ταινιών του είδους, σχολιάζοντας μέσα από μια ιστορία νεανικής φιλίας το τίμημα της προόδου και το βάρος της πολιτιστικής παράδοσης. Εκτός συναγωνισμού τέλος, το "The Weight" του Παντράικ ΜακΚίνλεϊ μπορεί να μην ικανοποιήσει τους action fans των πολυκινηματογράφων, είναι, όμως, μια μετρημένη, καλοβαλμένη και περιορισμένης εμβέλειας περιπέτεια εποχής (του μεγάλου κραχ) η οποία δεν λοξοδρομεί από το στόχο της. Με έναν αφοσιωμένο, πειστικό Ίθαν Χοκ και μια ισορροπία ανάμεσα στο βρόμικο ρεαλισμό και τα φιλικά για το θεατή κλισέ του είδους.
Ευχαριστούμε την Aegean Airlines για την υποστήριξή της στην πραγματοποίηση του ταξιδιού.
Διαβάστε Επίσης
