Τα απόνερα από τις δηλώσεις του προέδρου της κριτικής επιτροπής Βιμ Βέντερς περί σινεμά και πολιτικής δεν έχουν ακόμα κοπάσει, μιας και μετά την οργισμένη απόσυρση της Ινδής συγγραφέως Αρουντάτι Ρόι από το φεστιβάλ ακολούθησε σειρά ηχηρών διαμαρτυριών από όλη την κινηματογραφική κοινότητα. Χθες, 80 και πλέον νυν και πρώην συμμετέχοντες στην Μπερλινάλε, αναμέσα τους οι Χαβιέρ Μπαρδέμ, Τίλντα Σουίντον, Μάικ Λι, Πίτερ Μάλαν και Άνταμ ΜακΚέι, υπέγραψαν μια ανοιχτή επιστολή, επικρίνοντας το φεστιβάλ για "λογοκρισία καλλιτεχνών οι οποίοι αντιτίθενται στη συνεχιζόμενη γενοκτονία του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων στη Γάζα και στο βασικό ρόλο του γερμανικού κράτους στην υποστήριξή της". Ταυτόχρονα, οι ηθοποιοί Μισέλ Γιέο και Νιλ Πάτρικ Χάρις, οι οποίοι αρνήθηκαν να κάνουν πολιτικές δηλώσεις, δέχθηκαν σφοδρή κριτική, σε αντίθεση με τον Ρούπερτ Γκριντ, τον Ρον του "Χάρι Πότερ", και τον Τόνι Μορέλο, κιθαρίστα των Rage Against the Machine και συνσκηνοθέτη του ντοκιμαντέρ "The Ballad of Judas Priest", οι οποίοι αποθεώθηκαν καταδικάζοντας τη διαρκή άνοδο του παγκόσμιου φασισμού. Όπως λοιπόν έγραψε εύστοχα το Variety, "καταλαβαίνεις πως ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα όταν τα Γκράμι έχουν γίνει πολιτικότερα από την Μπερλινάλε".
Όταν τα φώτα της αίθουσας χαμηλώνουν, οι πολιτικές επί της οθόνης δηλώσεις γίνονται πολύ πιο έμμεσες, μερικές φορές όμως και πολύ πιο αποτελεσματικές. Οι ιστορίες αναζήτησης θηλυκής ταυτότητας κυριαρχούν στο φετινό φεστιβάλ, με τις γυναικείες ερμηνείες να εντυπωσιάζουν η μία μετά την άλλη. Όπως αυτή της Έιμι Άνταμς στο "At the Sea" του Κορνέλ Μουντρούτσο ("Τα Θραύσματα Μιας Γυναίκας"), η οποία χωρίς στιβαρό σεναριακό υλικό πασχίζει φιλότιμα να κατασκευάσει έναν πειστικό χαρακτήρα, υποδυόμενη μια γυναίκα με καλλιτεχνικά βαρύ, μα τραυματικό παρελθόν η οποία επιστρέφει από το κέντρο αποτοξίνωσης στο πατρικό της. Μα τίποτα, από την οικογενειακή έως την επαγγελματική πραγματικότητά της, δεν είναι πλέον το ίδιο. Στο ντοκιμαντερίστικο, φεστιβαλικής κοπής και διαρκείας τριών ωρών "Dust" ("Dao") του Αλέν Γκομίς ("Félicité"), οι πρωτοεμφανιζόμενες Κατί Κορεά και Ντ'Ζοέ Κουαντιό αντιπαραθετουν παρόν και παρελθόν, δυο γενιές και δυο χώρες (Γαλλια και Γουινέα-Μπισάου), συμμετέχοντας σε δυο τελετές, μια κηδεία και ένα γάμο, οι οποίες προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανές λαογραφικές μνήμες και να γεφυρώσουν πολιτισμικά χάσματα.
Βραβευμένη στο φεστιβάλ ("Ο Άγγλος Ασθενής"), η Ζιλιέτ Μπινός πιστοποιεί για ακόμα μια φορά τη μεγάλη κλάση της ως κόρη μιας ηλικιωμένης με άνοια (έξοχη η Άνα Κάρντελ-Μάρσαλ), η οποία έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με τον πατριό της – ένας συγκινητικότατος 89χρονος Τομ Κόρτνεϊ – στο "Queen at Sea" του Λανς Χάμερ. Ένα τολμηρό δράμα το οποίο αγγίζει τις έννοιες του έρωτα, της συμπόνιας, της αξιοπρέπειας και της κοινωνικής ευθύνης από ευαίσθητες πλευρές που προκαλούν αμηχανία, ποντάροντας σε ένα καλογραμμένο σενάριο και τρεις συναρπαστικές ερμηνείες χωρίς μανιερισμούς και εκβιαστικές υπερβολές.
Λιτός, μα συγκροτημένος σκηνοθετικά και δραματουργικά, ο Αυστραλός Γουόρικ Θόρντον ("Το Νέο Αγόρι") επιμένει σε ιστορίες καταπίεσης Αβορίγινων, γυρίζοντάς μας με το "Wolfram" πίσω στην Αυστραλία της δεκαετίας του 1930. Εκεί όπου η φυγή δυο μικρών ιθαγενών από ένα ορυχείο στο οποίο ήταν υποχρεωμένα να δουλεύουν εξελίσσεται σε ένα ωμής βίας και δυναμικού ρεαλισμού νεογουέστερν με ατμοσφαιρική φωτογραφία, ένα από τα πρώιμα φαβορί (μαζί με τα "Κίτρινα Γράμματα") για κάποιο βραβείο. Τέλος και εκτός συναγωνισμού, ο Σαμ Ρόκγουελ ήταν διασκεδαστικότατος ως ημίτρελος ταξιδιώτης του χρόνου, ο οποίος στο άνισο "Good Luck, Have Fun, Don’t Die" του Γκορ Βερμπίνσκι ("Οι Πειρατές της Καραϊβικής") εμφανίζεται στο Λος Άντζελες και προσπαθεί να πείσει τους κατοίκους του για το επερχόμενο τέλος του κόσμου. Μέχρι τα μισά της διαδρομής δεν μοιάζει να τα καταφέρνει, σε αντίθεση με την ταινία, η οποία από ένα σημείο και μετά εξαντλεί πλήρως την πρωτοτυπία της, επιβεβαιώνοντας την ευρηματικότητα της λανθιμικής "Βουγονίας".
Ευχαριστούμε την Aegean Airlines για την υποστήριξή της στην πραγματοποίηση του ταξιδιού.
