Έχετε υπογράψει κόμικς και graphic novels, ενώ έχετε γράψει και σκηνοθετήσει μικρού μήκους και κάθε είδους κλιπάκια. Γιατί επιλέξατε τη συγκεκριμένη ιστορία για την πρώτη σας ταινία;
Εδώ και μια δεκαετία γράφω ιστορίες επιστημονικής φαντασίας. Μου αρέσει να διαβάζω κλασική λογοτεχνία, Ντιράς, Τολστόι, αλλά να γράφω επιστημονική φαντασία. Το 2019 ένα από τα κόμικς μου έγινε μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία και μου ζήτησαν να το κάνω ταινία. Αλλά εκείνη την εποχή είχα αρχίσει να αλλάζω τρόπο σκέψης. Ένιωθα πως ότι έχει περιγράψει η επιστημονική φαντασία από το 1950 και μετά έχει συμβεί. Είναι σαν να ζούμε μέσα σε μια κακή sci-fi περιπέτεια, οπότε το να είσαι κυνικός δεν βοηθάει. Είναι ένα είδος ποζάτης συμπεριφοράς, αλλά όταν είσαι νέος θέλεις να δείξεις ότι είσαι έξυπνος και μάγκας, ότι ξεχωρίζεις... Έφτασα σε ένα σημείο που δεν ήθελα να το κάνω αυτό πια και να πάψω να είμαι κυνικός. Ήθελα κάτι πιο αισιόδοξο και φωτεινό, οπότε επέστρεψα στις ταινίες που με έκαναν αυτό που είμαι.
Ταινίες κινουμένων σχεδίων;
Και Ντίσνεϊ φυσικά, αλλά βασικά το "Τζουμάντζι", το "Κάσπερ", την "Μάσκα". Κοιτάξτε, όλοι ξέρουμε πως μια ταινία animation θέλει πολύ χρόνο, σημαντικά περισσότερο από μια ταινία μυθοπλασίας. Από την άλλη, ένα καλό animation το βλέπεις και το ξαναβλέπεις κι όχι μόνο ως πιτσιρικάς. Και ως ενήλικας, αυτό που σου άρεσε μικρός το βάζεις να το δεις με τα παιδιά σου, οπότε ήθελα τα πέντε χρόνια που θα αφιέρωνα σε μια ταινία κινουμένων σχεδίων να πιάσουν τόπο και να πουν κάτι ουσιαστικό, κάτι διαχρονικό στους θεατές. Την εποχή που σκεφτόμουν αυτά εξελίσσονταν οι διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων. Φαντάστηκα λοιπόν τον Άρκο ως ένα χαρακτήρα που θέλει να αλλάξει τα πράγματα, που θέλει να πει την αλήθεια.
Πιστεύετε πως τα σύγχρονα animation δεν λένε την αλήθεια στους θεατές τους;
Το "Πινόκιο", η "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων" και το "Μπάμπι" κοιτούσαν τα παιδιά στα μάτια, κάτι το οποίο δεν γίνεται σήμερα. Οι σύγχρονες παιδικές ταινίες δεν αναγνωρίζουν πως υπάρχει και μια ενήλικη πλευρά σε ένα παιδί, είναι πιο συγκαταβατικές και εκβιάζουν την αποδοχή. Φοβούνται να αγγίξουν κάτι που τους φαίνεται σκοτεινό ή επώδυνο.
Σε αντίθεση με τις ταινίες του Χαγιάο Μιγιάζακι, για παράδειγμα; Νομίζω πως το "Άρκο" έχει επηρεαστεί από το στιλ και τις ιδέες του.
Αυτό που λέτε είναι πολύ κολακευτικό. Πιστεύω πως είναι ο σπουδαιότερος καλλιτέχνης, αλλά ενώ κάνω animation και graphic novels 15 χρόνια τώρα, είναι η πρώτη φορά που με συγκρίνουν μαζί του. Ίσως επειδή τώρα μιλάμε για μεγάλου μήκους ταινία στην οποία δεν υπάρχει βία. Είναι βέβαια και το θέμα της φύσης, η ομορφιά της οποίας με συγκινεί και μου αρέσει να την αναδεικνύω. Μου αρέσει να ζωγραφίζω φύλλα, σπαρμένα χωράφια, λουλούδια... Τι άλλο; Όπως και στον Μιγιαζάκι, δεν μου αρέσουν οι καλοί και κακοί χαρακτήρες, προτιμώ τις γκρίζες ζώνες, ενώ, τέλος, το υποσυνείδητο των ηρώων και πως αυτοί αναλύονται ψυχολογικά παίζει μεγάλο ρόλο και στις δικές του ταινίες και στο "Άρκο".
Έχετε γίνει πρόσφατα πατέρας δυο παιδιών. Πόσο αυτό επηρέασε την κινηματογραφική οπτική σας;
Έκανα μια κόρη κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της ταινίας και ένα γιο προς το τέλος του post production. Ακόμα και κατά την περίδο συγγραφής του σεναρίου, όμως, σκεφτόμουν τα πιθανά μελλοντικά παιδιά μου και όλα τα παιδιά, γιατί αυτά θα αλλάξουν τον κόσμο. Αλλά καλό είναι να προετοιμάσουμε και εμείς λίγο το έδαφος. Να τους δείξουμε το φως και την ελπίδα, να τους μάθουμε να είναι αισιόδοξοι. Να μην τους τα παρουσιάζουμε όλα μαύρα και το "Άρκο" είναι η συνεισφορά μου σε όλο αυτό.
Πως ενεπλάκη στο σχέδιο ως παραγωγός η Νάταλι Πόρτμαν;
Όταν είχαμε σχεδόν έτοιμο το σενάριο με τον Φελίξ ντε Ζιβρί, συζητήσαμε την ιδέα της ταινίας με διαφόρους παραγωγούς και όλοι ήταν αρνητικοί. Πολλοί μας πρότειναν ριζικές αλλαγές στο σενάριο, αλλά δεν το βάλαμε κάτω, αρχίζοντας να δημιουργούμε ένα animatic – μια μίνι εκδιχή της ταινίας βασισμένη στα storyboards, με μουσική και πρόχειρο voice over. Ως στούντιο και εταιρία επενδυσαμε όλα τα λεφτά μας εκεί και είχαμε μείνει άφραγκοι. Τότε κάποιος φίλος μάς συνέστησε στην Νάταλι, η οποία ζει στο Παρίσι, και εμπλέκεται στην παραγωγή ταινιών. Της άρεσε αυτό που είδε και ανέλαβε να βρει χρηματοδότηση, οπότε η ταινία πήρε μπροστά. Μας άφησε πλήρη καλλιτεχνική ελευθερία, αλλά συζητούσαμε μαζί διαρκώς, συναποφασίζοντας πολλές ουσιαστικές λεπτομέρειες.
Έχω ακούσει πως οι περισσότεροι από τους πολυάριθμους συνεργάτες σας είναι νέοι σε ηλικία και απόφοιτοι γαλλικών καλιτεχνικών σχολών. Γιατί δεν συμπαθείτε τις μεγάλες συμπαραγωγές και τις διεθνείς συνεργασίες; Είναι περίπλοκες και χρονοβόρες;
Οι βασικοί λόγοι είναι το χρηματικό κόστος και το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Διδάσκω στην Γκομπλέν, ίσως την καλύτερη σχολή animation στον κόσμο και ενθουσιάζομαι από την επαφή μου με τους φοιτητές. Υπάρχει πολύ ταλέντο, εντυπωσιακές φρέσκιες ιδέες... Από την άλλη, μια συμπαραγωγή προϋποθέτει βαριά γραφειοκρατία, ενώ παράλληλα σε υποχρεώνει να προσλάβεις ανθρώπους από το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, τις ΗΠΑ, ανάλογα πόσες χώρες συμμετέχουν. Αυτό είναι εντελώς αντιπαραγωγικό, γιατί αναγκάζεσαι να διορθώσεις πράγματα, ενδιάμεσοι συνεννοούνται με ενδιάμεσους... Επέμενα στο να περιορίσουμε στο ελάχιστο τους συμπαραγωγούς της ταινίας και να δουλέψουμε με δικούς μας, κοντινούς ανθρώπους, τους οποίους θα βλέπουμε καθημερινά. Είμασταν στον ίδιο χώρο, επικοινωνούσαμε άμεσα και τελικά απεδείχθη μια σοφή επιλογή, η οποία μας έσωσε χρόνο και χρήμα. Επίσης, μοιραστήκαμε την καθημερινότητά μας, είχαμε ανθρώπινη επαφή. Οι περισσότεροι νέοι, με τον Άνταμ, τον επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος να είναι 24 χρονών. Ήξερα όμως τις δυνατότητές τους και τους είχα απεριόριστη εμπιστοσύνη. Δοκιμάσαμε πρωτοποριακές ιδέες, δεν φοβηθήκαμε να ρισκάρουμε, να συνδυάσουμε διαφορετικά στιλ και ριψοκίνδυνες τεχνικές, νομίζω όμως πως δικαιωθηκαμε.
