Υπάρχουν τρία πράγματα που καλό είναι να γνωρίζετε πριν μπείτε στην σκοτεινή αίθουσα για την συγκεκριμένη ταινία. Πρώτον, "Pillion" σημαίνει το πίσω κάθισμα της μηχανής. Δεύτερον, πρόκειται για το σκηνοθετικό ντεμπούτο μεγάλου μήκους του Χάρι Λάιτον. Και τρίτον, το Gay Bikers Motorcycle Club, που απεικονίζεται και στην ταινία, υπάρχει από το 1977 στο Ηνωμένο Βασίλειο και είναι πια το μεγαλύτερο κλαμπ για γκέι μοτοσικλετιστές/-στριες σε όλη την Ευρώπη. Βέβαια, υπάρχει κι ένα τέταρτο: αυτή είναι η πιο τρυφερή BDSM σχέση που θα δείτε στον κινηματογράφο.
Ο Λάιτον διασκεύασε το μυθιστόρημα "Box Hill" του Άνταμ Μαρς-Τζόουνς και έλαβε το Βραβείο Σεναρίου στο Φεστιβάλ Καννών, όπου πραγματοποιήθηκε η πρεμιέρα. Από εκείνη τη στιγμή, η ανυπομονησία για την ταινία όλο και μεγάλωνε. Πώς να γίνει αλλιώς, όταν ξέρουμε ότι ο Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ υποδύεται έναν γοητευτικό μοτοσικλετιστή που σαγηνεύει έναν συνεσταλμένο άνδρα, συνάπτοντας μαζί του μια σχέση κυριαρχίας-υποταγής. Και, φυσικά, ο Χάρι Μέλινγκ είναι η πλέον ιδανική επιλογή για να συμπληρώσει το ντουέτο.
Η τρυφερότητα μπορεί να μην είναι η πρώτη λέξη με την οποία θα περιέγραφε κάποιος έξω από τον κόσμο του BDSM μια τέτοια σχέση –ίσως να μην ήταν ούτε κι η τελευταία. Ο Λάιτον, όμως, έρχεται για να μας διαψεύσει και να σπάσει τα ταμπού που περιβάλουν την εν λόγω κοινότητα. Είμαστε παρατηρητές ενός ανθρώπου που για πρώτη φορά εξερευνά μια πτυχή της σεξουαλικότητάς του που δεν γνώριζε ότι έχει (με όποια αμηχανία φέρνει αυτή η ανακάλυψη) αλλά, χωρίς να χάνει τον σεβασμό και την ειλικρίνεια προς τον εαυτό του. Η ταινία δεν μας καλεί να ταυτιστούμε αλλά επιθυμεί να συναισθανθούμε.
Η αγάπη άλλωστε έχει πολλές εκφάνσεις, μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Δεν χρειάζεται να τις κατανοούμε όλες, ούτε να τις ασπαζόμαστε. Στο "Pillion" έχουμε την ευκαιρία να δούμε πώς είναι να αγαπάς αντισυμβατικά, πέρα από τους συνήθεις τρόπους. Και ταυτόχρονα, φανερώνει μια μορφή αγάπης (και σεξουαλικής ευχαρίστησης) που υπάρχει γύρω μας, ακόμη κι αν την αγνοούμε. Είναι ένα love story σαν κάθε άλλο, απλώς αλλάζει στους τρόπους έκφρασης.
Παράλληλα, δεν είναι μόνο μια ωδή στον έρωτα κάθε μορφής αλλά και ένα εύθραυστο και αργοπορημένο coming of age. Ο χαρακτήρας του Μέλινγκ επανεφευρίσκει τον εαυτό του μέσα από τον ρόλο του υποτακτικού και, τελικά, συμφιλιώνεται με τα δικά του όρια και θέλω. Ως θεατές πρόκειται να βγούμε διπλά κερδισμένοι από την αίθουσα.
Ακόμη ένα κομμάτι που έχει απασχολήσει πολύ είναι το πώς δείχνεις τελικά στο σινεμά τον κόσμο του BDSM. Αν σκοπός σου ως σκηνοθέτης είναι να σοκάρεις τον θεατή, έχεις χάσει το παιχνίδι πριν ξεκινήσεις καν να παίζεις. Εδώ ο Λάιτον δεν είχε καμία τέτοια πρόθεση. Γι’ αυτό άλλωστε κι έκοψε ορισμένες σκηνές μετά τις Κάννες που θεωρούσε πως θα εκβίαζαν το στοιχείο του σοκ από το κοινό. Ο Σκάρσγκαρντ χαρακτηρίζει τη νέα εκδοχή που θα δούμε ως την πιο "family friendly" –αλλά μη το πάρετε κυριολεκτικά...
Πάντως το σινεμά έχει δώσει ζωή σε πολλές ιστορίες BDSM, όπως το υπέροχο "Τα Σκυλιά Δε Φοράνε Παντελόνια" (2019) του Γιούκα-Πέκα Βαλκεαπάα, αλλά με το "Pillion" καταφέρνει πράγματι να αγγίξει την τρυφερότητα σε έναν κόσμο που στερεοτυπικά οι περισσότεροι θεωρούμε ότι δεν βρίσκει χώρο να υπάρξει.
Διαβάστε Επίσης
