Υπάρχουν πολλοί τρόποι να τον χαρακτηρίσεις, ωστόσο, πιθανότατα η πιο ταιριαστή λέξη είναι "πρωτοπόρος". Διότι ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 89 ετών, εκτός από σπουδαίος ηθοποιός και συγκινητικός σκηνοθέτης, αποτέλεσε προσωποποίηση των κυρίαρχων τάσεων του αμερικανικού σινεμά από τη δεκαετία του '60 και μέχρι το τέλος της ζωής τους.
Μετά από ένα διθυραμβικό πέρασμα από το Μπρόντγουεϊ, το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Ρέντφορντ έγινε με τη ρομαντική κωμωδία "Tall Story" (Τζόσουα Λόγκαν, 1960), η οποία βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό σουξέ όπου πρωταγωνιστούσε ο Αμερικανός. Μερικά χρόνια μετά, μια ακόμα διασκευή επιτυχίας "των σανιδιών", το "Ξυπόλητοι στο Πάρκο" (Τζιν Σακς, 1967), απογείωσε τη δημοφιλία του ηθοποιού. Ακολούθησαν μια σειρά από ρόλους τους οποίους ο Ρέντφορντ επέλεγε προσεκτικά, ούτως ώστε να μην μπορεί εύκολα να κατηγοριοποιηθεί και έτσι, να μην προσλαμβάνεται μόνο για ρόλους με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.
Η δεκαετία του '70 αποδείχθηκε τρομερά παραγωγική για τον ίδιο, χάρη σε παραγωγές κυρίως των σκηνοθετών Σίντνεϊ Πόλακ και Τζορτζ Ρόι Χιλ που αποτελούν ορόσημα του αμερικανικού σινεμά. Χαρακτηριστικά παραδείγματα το feelgood γουέστερν "Butch Cassidy and the Sundance Kid" (Τζορτ Ρόι Χιλ, 1969), η πολιτική σάτιρα "Ο Υποψήφιος" (Μάικλ Ρίτσι, 1972) και το (υπερβολικά) ιδιοσυγκρασιακό αθλητικό δράμα "Downhill Racer" (Μάικλ Ρίτσι, 1969). Ακολούθησε ένα σπάνιο σερί διαδοχικών τίτλων που έσπασαν το box office. Όπως το γούστερν "Τζερεμάια Τζόνσον, ο Αλύγιστος" (Σίντνεϊ Πόλακ, 1972), το δημοφιλέστατο στην εποχή του ρομαντικό δράμα "Τα Καλύτερά μας Χρόνια" (Σίντνεϊ Πόλακ, 1973) με συμπρωταγωνίστρια την Μπάρμπαρα Στρέισαντ και το caper με τίτλο "Το Κεντρί" (Τζορτζ Ρόι Χιλ, 1973), το οποίο έδωσε στον Ρέντφορντ τη μοναδική υποψηφιότητα της καριέρας του για α' ανδρικό ρόλο. Εξίσου καθοριστικά, το κατασκοπικό θρίλερ "Τρεις Μέρες του Κόνδορα" (Σίντνεϊ Πόλακ, 1975) και το βασισμένο στο σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ "Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου" (Α. Τζ. Πακούλα, 1976).
Παραδόξως ή όχι, ο Αμερικανός θα έβρισκε, τελικά, οσκαρική αναγνώριση πίσω από την κάμερα. Το 1980 το σκηνοθετικό ντεμπούτο του "Συνηθισμένοι Άνθρωποι", το συναισθηματικό ψυχογράφημα ενός έφηβου με τάσεις αυτοκτονίας, του έφερε το χρυσό αγαλματίδιο καλύτερης σκηνοθεσίας, ενώ απέσπασε τέσσερα συνολικά, ανάμεσά τους και αυτό της καλύτερης ταινίας. Το 1985 έσμιξε ξανά με τον Πόλακ για τις ανάγκες του "Πέρα από την Αφρική", όπου ο Ρέντφορντ βρέθηκε πλάι στην Μέριλ Στριπ, το οποίο αποδείχθηκε ένα ακόμα φιλμ που γέμισε ασφυκτικά τους κινηματογράφους και απέσπασε επτά βραβεία Όσκαρ.
Πέρα, όμως, από την πλούσια καλλιτεχνική καριέρα του, ο Ρέντφορντ ευθύνεται για την ίδρυση ενός θεσμού που άλλαξε τον τρόπο που προσλαμβάνουμε τον ανεξάρτητο κινηματογράφο. Με φόντο τα χιονισμένα τοπία της Γιούτα, το 1978 ο Αμερικανός ξεκίνησε το φεστιβάλ του Σάντανς, από το οποίο ξεπήδησαν δεκάδες δημιουργοί που στη συνέχεια διέγραψαν λαμπρές φιλμογραφίες. Ενδεικτικά ονόματα αυτά των Κουέντιν Ταραντίνο, Στίβεν Σόντερμπεργκ, Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, Ντάρεν Αρονόφσκι, Γουές Άντερσον, Ίθαν και Τζόελ Κοέν.
Τελευταία πρωταγωνιστική ερμηνεία του Ρέντφορντ ήταν στο εξαιρετικό "Ο Κύριος & το Όπλο" (Ντέιβιντ Λόουερι, 2018).
