Η επιτυχημένη πορεία του "Αρκάντια", της δεύτερης μεγάλου μήκους του διακεκριμένου δημιουργού Γιώργου Ζώη ("Interruption"), η οποία ξεκίνησε με παγκόσμια πρεμιέρα στο 74ο Φεστιβάλ Βερολίνου, συνεχίστηκε με δύο βραβεία στο 65ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και περισσότερα από 10.000 εισιτήρια στο box office, κορυφώθηκε με τρία βραβεία Ίρις καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και σεναρίου (μαζί με την εξαιρετικά ταλαντούχα Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη) το βράδυ της 11ης Ιουνίου.
Οι δάφνες που μοίρασε στην παραγωγή η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου επισφράγισε το αέρα του arthouse σουξέ που συνοδεύει το "Αρκάντια" άμα τη εμφανίσει του, σε μια εποχή που συχνά πια οι Έλληνες δημιουργοί βρίσκουν τον τρόπο να σμίξουν με τους θεατές κάνοντας καλλιτεχνικό σινεμά. Θυμίζουμε πως η υπόθεση του φιλμ περιστρέφεται γύρω από ένα ζευγάρι γιατρών, οι για πρώτη φορά συμπρωταγωνιστές Αγγελική Παπούλια και Βαγγέλης Μουρίκης, που οδηγεί μέσα στη νύχτα για να φτάσουν σ’ ένα έρημο, χειμωνιάτικα, τουριστικό θέρετρο. Πρέπει να αναγνωρίσουν το θύμα ενός τροχαίου, κάτι που φέρνει τον καθένα τους αντιμέτωπο με τις χειρότερες υποψίες του.
Για το "Αρκάντια" είχαμε γράψει σχετικά στην κριτική μας: "Στοιχεία φαντασίας εισβάλλουν διακριτικά, μέχρι που τελικά στοιχειώνουν ολοκληρωτικά ένα υποβλητικά ατμοσφαιρικό, τελετουργικών ρυθμών ψυχολογικό δράμα πάνω στη διαχείριση της απώλειας. Ελλειπτική, απόκοσμη, ταυτόχρονα συγκινητική και οικεία, η ταινία του Γιώργου Ζώη διαθέτει αύρα υπαρξιακού θρίλερ, αλλά είναι δύσκολο να κατηγοριοποιηθεί. Παίζει με το εκτός κάδρου, δίνει έμφαση στις σιωπές, σε κάνει να αναρωτιέσαι διαρκώς για όσα βλέπεις".
Ο σκηνοθέτης είχε δηλώσει στο "α" για το "Αρκάντια": "Κάθε ταινία σε καταλαμβάνει, μεταξύ άλλων διότι παίρνει πολλά χρόνια από τη ζωή σου. Μιλάμε για μια διαδικασία που ξεκινάει μεν από την αρχική ιδέα, αλλά μετά προϋποθέτει τη συγγραφή του σεναρίου, την ανεύρεση των ηθοποιών, τη διεκπεραίωση των εμποδίων παραγωγής, τη δουλειά στο μοντάζ, τα ταξίδια στα φεστιβάλ κ.λπ. Έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, στην καλύτερη περίπτωση, με ένα ταξίδι διάρκειας πέντε-έξι χρόνων. Όλο αυτό το διάστημα μεγαλώνεις μαζί με μια ταινία που καταλήγει να έχει, για εσένα, μια διάσταση συναισθηματικού ημερολογίου. Αν δω το 'Αρκάντια' τώρα, ξέρω ακριβώς πού βρισκόμουν και τι γινόταν στη ζωή μου, ανάλογα με τη σκηνή που θα πέσει το βλέμμα μου. Είναι ψυχολογικές 'σημαδούρες' αν θες. Εντωμεταξύ, έχει πλάκα γιατί τώρα που το ρωτάς αυτό συνειδητοποιώ ότι πρόσφατα με έπιασε μια μελαγχολία. Αυτό που φτιάξαμε έχει κάνει τον κύκλο του και τώρα πρέπει να το αφήσω να συναντηθεί με το κοινό. Μοιάζει με αποχαιρετισμό, με μια σχέση που πρέπει να την αφήσεις πίσω".
Τώρα, με αφορμή τις τρεις Ίριδες, επικοινωνήσαμε με τον Ζώη ο οποίος μοιράστηκε με το "α" τα εξής: "Όταν βραβεύεται η ταινία σου από συνάδελφους κινηματογραφιστές είναι διπλή η χαρά. Είναι μια δικαίωση για την ίδια την ταινία και τους ανθρώπους που την δημιούργησαν, μια χαρά που ανακουφίζει, ένα ελαφρύ push in για να συνεχίσεις στα επόμενα με την ευχή να μην γίνουν τα βραβεία φαντάσματα που να μας βαραίνουν με την απώλεια τους".
Το "Αρκάντια" έχοντας ολοκληρώσει ένα γεμάτο κύκλο προβολών στις αίθουσες, πρόκειται σύντομα να γίνει διαθέσιμο on demand. Ωστόσο, δεν είναι απίθανο με αφορμή τη βράβευση να επιστρέψει στους κινηματογράφους, για αυτό να ανατρέχετε συχνά στον κινηματογραφικό οδηγό του "α".
Περισσότερες πληροφορίες
Αρκάντια
Ζευγάρι γιατρών, ο Γιάννης και η Κατερίνα οδηγούν μέσα στη νύχτα για να φτάσουν σ’ ένα έρημο, χειμωνιάτικα, τουριστικό θέρετρο. Πρέπει να αναγνωρίσουν το θύμα ενός τροχαίου, κάτι που φέρνει τον καθένα τους αντιμέτωπο με τις χειρότερες υποψίες του.
