Ο κινηματογράφος ως τέχνη είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την έννοια του φετίχ. Αφενός από το πώς τα ψηλαφεί και τα εξερευνά στη μεγάλη οθόνη, αφετέρου εξαιτίας της ίδιας της υλικότητάς του. Είτε ψηφιακά είτε φτιαγμένα με σελιλόιντ, τα φιλμ αφορούν πηγαία τις αισθήσεις, από την ίδια την όραση μέχρι τη γεύση των ποπ κορν, τον ήχο των καθισμάτων που ανοίγουν στην αίθουσα, την αίσθηση του εισιτηρίου στο χέρι και τις μυρωδιές των θερινών σινεμά - ειδικά αυτήν την περίοδο. Λίγες πτυχές του κινηματογράφου, ωστόσο, έχουν φετιχοποιηθεί τόσο όσο οι αφίσες (οκ, μαζί με τις tote bags). Αυτές επιδεικνύουν την αισθητική ταυτότητα μιας παραγωγής και από αυτές κρίνεται, ως ένα βαθμό, εάν θα δελεαστεί ο θεατής ώστε να μπει στην αίθουσα αλλά και, ανά περιπτώσεις, εάν θα καταλήξει να κοσμεί κάποιο σαλόνι.
Για αυτό λοιπόν, ως ένας άτυπος φόρος τιμής στην τέχνη της κινηματογραφικής αφίσας, ενόψει των 16ων βραβείων Ίρις που απονέμει η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου στις 11 Ιουνίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, παρουσίαζουμε τις αφίσες των υποψηφίων στις κατηγορίες καλύτερης μεγάλου μήκους μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ.
Η σειρά που τηρείται είναι ίδια με εκείνη των υποψηφιοτήτων, δηλαδή αλφαβητική, με την αρχή να γίνεται από τη μυθοπλασία και τις ταινίες "Αγαπούσε τα Λουλούδια Περισσότερο", "Αρκάντια", "Κιούκα, Πριν το Τέλος του Καλοκαιριού", "Κρέας" και "Υπάρχω". Ακολουθούν τα ντοκιμαντέρ, στα οποία μετά τα "Αδέσποτα Κορμιά" και τον "Κόκκινο Δάσκαλο", προχωράμε με την "Λεσβία" της Τζέλης Χατζηδημητρίου. Η σαραντάχρονη και πλέον σχέση της Ερεσού, πατρίδας της ποιήτριας Σαπφούς, με το λεσβιακό κίνημα. Μια σχέση η οποία ξεκίνησε πριν από σχεδόν μισόν αιώνα και αποκαλύπτει μια σειρά διαπιστώσεων, οι οποίες αφορούν όχι μόνο την τοπική κοινωνία, αλλά και ολόκληρη την ελληνική πραγματικότητα.
Η σκηνοθέτιδα της ταινίας Τζέλη Χατζηδημητρίου γράφει για τη δημιουργία της αφίσας:
"Το να γίνει μια αφίσα που να δείχνει, με κάποιο τρόπο, αυτό που βιώσαμε για 45 χρόνια στη παραλία της Ερεσού, ήταν κάτι που μας προβλημάτισε πολύ. Γιατί δεν θέλαμε να έχει ούτε τουριστικό ύφος, κάτι που εύκολα θα γινότανε λόγω της υπέροχης παραλίας της Ερεσού, ούτε να είναι αρχαιοπρεπής με έμφαση στη Σαπφώ. Θέλαμε να μιλάει για την αίσθηση ελευθερίας, για τη χαρά, για τη κοινότητα που βιώσαμε σε αυτή την άκρη της γης, στη συγκεκριμένη παραλία. Ένα μεγάλο πρόβλημα ήταν πως σχεδόν όλες μας οι φωτογραφίες ήταν με γυμνά σώματα, αφού έτσι ζούσαμε για τουλάχιστον δύο δεκαετίες. Δεν ήταν εύκολο να πάρουμε άδεια γιατί με πολλά από τα άτομα στις φωτογραφίες είχαμε χαθεί για χρόνια. Επίσης θέλαμε να μην είναι προκλητική, μια που ο τίτλος ήδη ήταν αρκετά προκλητικός για πολλούς. Θέλαμε να εναρμονίζεται με το πνεύμα της ταινίας, με μια ιστορία συνύπαρξης δηλαδή και όχι θυμού.
Μετά από αρκετές απόπειρες και τρεις γραφίστες, καταλήξαμε σε μία φωτογραφία εκείνης της εποχής, που υπάρχει και στη ταινία, η οποία εδειχνε τη χαρά και την αίσθηση επιτυχίας που νοιώθαμε, γιατί δεν είναι λίγο να μπορείς να χαίρεσαι ελεύθερη και ασφαλής τη σεξουαλικότητά σου μαζί με άλλες γυναίκες, αλλά και πάλι δεν έδειχνε όλη την ιστορία. Έτσι τη ζωγράφισαν δυο αγαπημένα, νεαρά queer άτομα από τη Τουρκία, προσθέτοντας και το τοπίο, τη παραλία μας στην αρχική εικόνα. Ο σχεδιασμός έγινε από τις Güngör Genç και Zeynep Gönen. Ο ιδιόχειρα και όχι καλλιγραφικά γραμμένος τίτλος, συμβολίζει την οργανική και συνεχώς μεταβαλλόμενη σχέση της λεσβιακής κοινότητας με τον τόπο και τους ανθρώπους του, αλλά και τη δική μου ιστορία που εξελίσσεται παράλληλα με την ιστορία της Ερεσού."
Η αφίσα της "Λεσβίας":
Όλες οι υποψηφιότητες των 16ων βραβείων Ίρις υπάρχουν εδώ.
