Οι 5 καλύτεροι ρόλοι του Τζόνι Ντεπ

Προτού καταλήξει να επαναλαμβάνει τεμπέλικα τον εαυτό του και απογοητεύσει πλήρως με την εκτός σινεμά συμπεριφορά του, ο Τζόνι Ντεπ ήταν ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς του κόσμου. Σίγουρα, επίσης, παραμένει ένας από τους σημαντικότερους της γενιάς του, κάτι που φιλοδοξεί να υπενθυμίσει στους πάντες, τώρα που επιχειρεί την επάνοδό του στο Χόλιγουντ.

Με αφορμή, λοιπόν, τα νέα της επιστροφής του, σκεφτήκαμε να φτιάξουμε μια λίστα με τις πέντε καλύτερες ερμηνείες του Ντεπ στον κινηματογράφο. Η κατάταξη τον αδικεί λιγάκι, αφού λείπουν εξαιρετικοί ρόλοι του σε ταινίες όπως ο "Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη" (Τιμ Μπάρτον, 1999), ο "Παίδαρος" (Τζον Γουότερς, 1989), "Ντόνι Μπράσκο" (Μάικ Νιούελ, 1997) και "Πλατούν" (Όλιβερ Στόουν, 1986). Πάντως, επίσης, μην περιμένετε να βρείτε δύο από τις παραγωγές για τις οποίες διεκδίκησε βραβείο Όσκαρ, αγαλματίδιο που ακόμα δεν έχει καταφέρει να κερδίσει στην καριέρα του...

Οι 5 καλύτεροι ρόλοι του Τζόνι Ντεπ:

"Ο Ψαλιδοχέρης" (Τιμ Μπάρτον, 1990)

Η πρώτη φορά που ο ηθοποιός επέδειξε τις χαμαιλεοντικές ικανότητές του ήταν στο ρόλο του Έντουαρντ, ενός μηχανικού πλάσματος με ανθρώπινο μυαλό, συναισθήματα και βιολογικές ανάγκες, το οποίο όμως έμεινε ανολοκλήρωτο από τον εφευρέτη του, με αποτέλεσμα να έχει ψαλίδια αντί για χέρια. Πρόκειται για τον απόλυτο μπαρτονικό ήρωα, σμιλεμένο από ατόφιο ρομαντισμό κι απόγνωση, ο οποίος παραμένει ένας από τους πιο σπαρακτικούς που έχουμε δει στο σινεμά.

"Ο Νεκρός" (Τζιμ Τζάρμους, 1995)

Μία από τις καλύτερες ταινίες των '90s, βρίσκει τον Ντεπ να συνεργάζεται με τον "πάπα" του αμερικάνικου ανεξάρτητου κινηματογράφου, τον σκηνοθέτη Τζιμ Τζάρμους, και να ενσαρκώνει τον Γουίλιαμ Μπλέικ. Ένα λογιστή από το Κλίβελαντ ο οποίος φτάνοντας στην πόλη Μηχανή, βρίσκει κατειλημμένη τη θέση του στο μεταλλουργείο. Αποφασίζει, τότε, να περάσει τη νύχτα με μια σεξεργάτρια και ξαφνικά, σε μια συμπλοκή με τον εραστή της βρίσκεται πυροβολημένος.

Χάρη στη βοήθεια ενός περιφερόμενου Ινδιάνου, τον Κανένα, θα βρει περίθαλψη αλλά και την αφετηρία μιας νέας περιπέτειας. Όπως γράφαμε στην κριτική του "α": "Σε αυτό το μετα-γουέστερν –το οποίο ουσιαστικά εμπλούτισε και επανακαθόρισε το είδος– ο Τζάρμους χρησιμοποιεί την αδάμαστη και άκρως γοητευτική ποιητική του ελευθερία για να μας παρουσιάσει ένα εντελώς διαφορετικό ταξίδι στην Άγρια Δύση. Σήμα κατατεθέν του αμερικανικού ανεξάρτητου σινεμά και κινηματογραφικό διαμάντι του ύστερου 20ού αιώνα".

"Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ" (Τιμ Μπάρτον, 2007)

​​​​Ο σκοτεινός, αιματοβαμμένος κόσμος του Μπάρτον τραγουδάει, ξυρίζοντας βαθιά κάθε σύμβαση του χολιγουντιανού μιούζικαλ. Στο επίκεντρο ένας βλοσυρός Ντεπ στο ρόλο του Μπέντζαμιν Μπάρκερ, ενός άντρα ο οποίος αφού φυλακίστηκε άδικα κι έχασε την οικογένειά του, επιστρέφει στο Λονδίνο και ανοίγει κουρείο με το όνομα Σουίνι Τοντ.

Με τη βοήθεια της κυρίας Λόβετ, η οποία μαγειρεύει τις χειρότερες κρεατόπιτες της πόλης και είναι ερωτευμένη μαζί του, ετοιμάζει την εκδίκησή του. Σαρδόνιο χιούμορ, εφιαλτική ατμόσφαιρα, τραγικοί χαρακτήρες και μια συναρπαστική πολιτική αλληγορία σε μια ταινία που παραμένει σημείο αναφοράς.

"Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας" (Τέρι Γκίλιαμ, 1998)

Όπως έχει γράψει άψογα ο παλιός συνάδελφος Νίκος Βουλαλάς: "Παραμορφωτικά κάδρα, αντι-ρεαλιστικά χρώματα στις ανταύγειες του ροζ και του μπλε, απτές εικόνες παραισθήσεων, άνθρωποι που μεταμορφώνονται σε ζώα, ο Τζόνι Ντεπ και ο Μπενίτσιο Ντελ Τόρο ως μπουρλέσκ καρικατούρα των εμβληματικών φιγούρων του 'Ξένοιαστου Καβαλάρη': όπως και εκείνοι, κάνουν ένα συμβολικό ταξίδι αναζήτησης του αμερικανικού ονείρου καταναλώνοντας τόνους παραισθησιογόνων, αλλά βυθίζονται σε μια κόλαση χωρίς κάθαρση. Δεν υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ, είμαστε στο 1971 και η γενιά του Γούντστοκ δίνει τη θέση της στον συντηρητισμό της εποχής του Νίξον.

'Όλα είναι μια τεράστια απάτη, ένα ψέμα, σαν το 'trip' που βιώνουν οι δυο ήρωες σ’ ένα Λας Βέγκας που έχει μεταμορφωθεί σ’ ένα απέραντο freak show. Ο Τέρι Γκίλιαμ επιχειρεί το ακατόρθωτο, να μεταφέρει δηλαδή το cult μυθιστόρημα του Χάντερ Σ. Τόμπσον που αναφέρεται σε προσωπικές εμπειρίες του συγγραφέα. Μεταμορφώνοντας τους ήρωες στον Χοντρό και τον Λιγνό του… LSD, ο Γκίλιαμ δημιουργεί μια αταξία κι ένα πνευματικό χάος που σε παρασύρουν σε ένα ισχυρό κινηματογραφικό trip". Word.

"Εντ Γουντ" (Τιμ Μπάρτον, 1994)

Μιας και φτάσαμε στην τρίτη παρουσία ταινίας του Μπάρτον στη λίστα, οφείλουμε να σημειώουμε πως δίχως το συγκεκριμένο σκηνοθέτη, η καριέρα του Ντεπ δε θα ήταν αυτή που είναι σήμερα. Οι δυο τους έφτιαξαν μια σπάνιας παραγωγικότητας δημιουργική σχέση, όπως αυτή που φιλοδοξούσε να πετύχει ο παθιασμένος Εντ Γουντ με τους ηθοποιούς του, αποτελώντας έναν από τους πλέον αγαθούς σκηνοθέτες στην ιστορία του σινεμά.