«Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα»
Πλήρης ημερών, σε ηλικία 94 ετών, πέθανε ο Καναδός σκηνοθέτης Τεντ Κότσεφ. Ενδεχομένως εκ πρώτης όψεως το συγκεκριμένο όνομα να μη σας θυμίζει πολλά, ωστόσο, χάρη σε εκείνον είδαμε στη μεγάλη οθόνη παραγωγές χωρίς τις οποίες η ποπ κουλτούρα θα στερούταν αρκετά από τα ορόσημά της.
Αρχικά, ο Κότσεφ έφτιαξε το όνομά του δεκεατία του '70, γυρίζοντας ταινίες που άφησαν διακριτό στίγμα στο arthouse σινεμά. Το 1971 διεκδίκησε το Χρυσό Φοίνικα με την αριστουργηματικό φιλμ ψυχολογικού τρόμου "Wake in Fright", θρυλικό σινεφιλικό τοτέμ, και λίγα χρόνια μετά απέσπασε τη Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο με το αποχρώσεων λαϊκού ρεαλισμού "The Apprenticeship of Duddy Kravitz" (1974), αποδεικνόντας το εύρος του σκηνοθετικού στιλ του. Στις Κάννες διεκδίκησε ακόμα μία φορά το μεγάλο βραβείο, το 1985 με την κωμωδία "Joshua Then and Now" και πρωταγωνιστές τους Άλαν Άρκιν και Τζέιμς Γουντς, όμως, αυτή έμελλε να είναι η τελευταία φορά που θα ασχολούταν με τον καλλιτεχνικό κινηματογράφο.
Ο Καναδός μετρούσε ήδη μερικούς τίτλους που απευθύνονταν στο ευρύτερο κοινό, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τη ρομαντική κομεντί "Fun with Dick and Jane" (1977) και το αθλητικό δράμα "North Dallas Forty" (1979) με τον Νικ Νόλτε. Φυσικά, ξεχωρίζει από χιλιόμετρα ένα από τα μεγαλύτερα σουξέ του, το ιλιγγιώδες "Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα" (1982). Η περιπέτεια που απογείωσε τη δημοφιλία του πρωταγωνιστή Σιλβέστερ Σταλόνε, με τον ηθοποιό να ενσαρκώνει ένα βετεράνο του πολέμου στο Βιετνάμ ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με την αμερικανική αστυνομία και κατ' επέκταση το κράτος, ξεπερνώντας κάθε προσδοκία αφού απέσπασε περισσότερα από 160 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, έχοντας κοστίσει μόλις 15 εκατ. Η επιτυχία οφείλεται σε σημαντικό στον Σταλόνε, ο οποίος έκανε καίριες σεναριακές αλλαγές σε σχέση με το βιβλίο του Ντέιβιντ Μορέλ όπου βασίζεται η παραγωγή, αλλά και στην αποφασιστικότητα του Κότσεφ. Μέχρι τότε, οι προσπάθειες για μια κινηματογραφική διασκευή του "Ράμπο" μετρούσαν τουλάχιστον δέκα χρόνια και την ανάμιξη δύο διαφορετικών στούντιο, προτού καταφέρουν οι δύο άντρες να τα φέρουν εις πέρας.
Αμέσως μετά ο σκηνοθέτης επιχείρησε να "καβαλήσει" το κύμα του "Πρώτου Αίματος" με το παρόμοιας λογικής "Οι Οκτώ Ριψοκίνδυνοι" (1983), όπου συνεργάστηκε με τους Τζιν Χάκμαν και Πάτρικ Σουέιζι, ακολούθησαν δύο συμπαθητικές παραγωγές με πρωτοκλασάτη διανομή, τα "Ερωτικά Κυκλώματα" (του 1988 με τους Μπαρτ Ρέινολντς, Κάθλιν Τέρνερ και Κρίστοφερ Ριβ) και "Winter People" (του 1989 με τους Κερτ Ράσελ και Κέλι ΜακΓκίλις), για να βρει ο Κότσεφ ξανά φλέβα χρυσού. Η μακάβρια κωμωδία "Τρελό Γουικέντ στου Μπέρνι" (1989), η οποία περιστρέφεται γύρω από την παράλογη απόπειρα δύο ασφαλιστών να πείσουν τον περίγυρό τους πως το νεκρό αφεντικό τους είναι... ζωντανό, αποτελεί υπόδειγμα μαύρου slapstick χιούμορ, έφτασε τα 30 εκατ. στο box office, αλλά και ξένισε όσους βρήκαν τα αστεία με πτώματα κάπως άξεστα και τραβηγμένα.
Παρόλα αυτά, το παραπάνω σερί ταινιών ανέδειξε τον Κότσεφ σε έναν από τους πιο αξιόπιστους σκηνοθέτες των '80s, δίνοντας νέα δυναμική στο μαζικό σινεμά της εποχής ισορροπώντας μεταξύ απενοχοποιημένου φαν, αυθεντικότητας και τόλμης. Αυτό ακριβώς, δηλαδή, που θα λέγαμε πως λείπει από τη σημερινή βιομηχανία...
Διαβάστε Επίσης
