Η ηθοποιός και σκηνοθέτρια Αριάν Λαμπέντ βρέθηκε στην Αθήνα και το Cinobo Όπερα την περασμένη εβδομάδα (20/3) για να συνομιλήσει με το κοινό μετά την προβολή του ντεμπούτου της με τίτλο "September Says".
Λίγα χρόνια αφού παρουσίασε στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών την εξαιρετική μικρού μήκους "Olla", η διακεκριμένη Λαμπέντ επέστρεψε τον περασμένο Μάιο στο Φεστιβάλ των Καννών όπου πραγματοποίηε παγκόσμια πρεμιέρα το "September Says". Η ταινία επιλέχθηκε στο πολύ σημαντικό παράλληλο διαγωνιστικό τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα και αποτελεί μεταφορά του βιβλίου "Sisters" της Ντέιζι Τζόνσον. Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως η Αγγλίδα συγγραφέας το 2018 με το πρώτο μυθιστόρημά της ("Κάτω από την επιφάνεια", εκδ. Καστανιώτη) είχε βρεθεί στη βραχεία λίστα διεκδίκησης του βραβείου Booker και σε ηλικία 28 ετών, τότε, με αποτέλεσμα να γίνει η νεαρότερη συγγραφέας που πετυχαίνει κάτι αντίστοιχο.
Τώρα, όσον αφορά το "September Says", η υπόθεσή του αφορά την τεταμένη σχέση ανάμεσα σε δύο νεαρές αδερφές, με μόλις δέκα μήνες διαφορά μεταξύ τους, οι οποίες βλέπουν την επικοινωνία με τη μητέρα τους να φτάνει στα άκρα κατά τη διάρκεια διακοπών στην ιρλανδική ύπαιθρο. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Μία Τάρια, Ρακί Τακράρ ("Sex Education", "East Enders") και Πασκάλ Καν. Παρακολουθήσαμε το φιλμ στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου γράψαμε σχετικά: "Η τρυφερότητα της ταινίας είναι αμείλικτη και δίκαια βάναυσο το πώς χαρτογραφείται το κόστος της απουσίας. Η Λαμπέντ διατηρεί με αβίαστη δεξιοτεχνία την ισορροπία ανάμεσα σε αυτήν την αντίφαση, την ώρα που συνειδητά διαλέγει να απεικονίσει το φάσμα της θηλυκότητας προσγειωμένα και ρεαλιστικά. Η μητέρα δεν είναι αγία, έχει δικαίωμα στην παραίτηση και να ενδίδει στις ορμές της, όπως και οι κόρες είναι αναξιόπιστες, πονηρές, έξυπνες και εγκάρδιες, ταυτόχρονα. Όλες τους, κιόλας, καλούνται να διαπραγματευτούν τραύματα δύσπεπτα, με τη λογική του πένθους εδώ να αποδίδεται ως κάτι το στοιχειωμένο, το ακαριαία ισοπεδωτικό".
Στην προβολή της Αθήνας, την εισαγωγή και το συντονισμό της συζήτησης ανέλαβε η δημοσιογράφος Φωτεινή Σίμου από το περιοδικό Elle, η οποία μίλησε για μια ταινία "φροντιστική, γεμάτη ελευθερία" επισημαίνοντας την πολιτική της οικονομίας που ακολούθησε η σκηνοθέτρια επιλέγοντας να κινηματογραφήσει με φιλμ, αλλά και πώς αυτή η "πολιτική της οικονομίας" πέρασε και στον τρόπο που ανέπτυξε τις ηρωίδες της, όπως επίσης στην εμπειρία της θέασης χαρίζοντας τους μια ποιότητα απελευθερωτική.
Ακολούθως, η Λαμπέντ απάντησε σε ερωτήσεις αναφορικά με το γυναικείο βλέμμα ("female gaze") στον τρόπο αφήγησης της ιστορίας της. Συγκεκριμένα, στην ερώτηση για το πόσο δύσκολο είναι οι γυναίκες δημιουργοί να επιλέξουν το δίκαιο τρόπο αφήγησης των ιστοριών τους και της εμπειρίας τους όταν ακόμα και αυτές έχουν συνηθίσει την ανδρική οπτική, δήλωσε: "Από τη στιγμή που το καταλάβεις, που το συνειδητοποιήσεις γίνεται το μόνο εύκολο. Θέλει δουλειά η συνειδητοποίηση και είναι δύσκολη για να δεις πού συμβαίνει και πώς. Μετά είναι αυτονόητο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται συνεχώς να εκπαιδευόμαστε και να μαθαίνουμε". Ακόμη, δήλωσε ότι έδωσε μεγάλη σημασία στη σεξουαλική σκηνή της ταινίας. Είπε χαρακτηριστικά: "Ήθελα να δείξω πώς μπορεί να υπάρξει μια ερωτική σκηνή χωρίς male gaze, μια σκηνή που εστιάζει στο πώς σκέφτεται και βιώνει το σεξ η γυναίκα. Το σινεμά έχει καθιερώσει έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο να δείχνει το σεξ: σώματα χωρίς τρίχες, τέλειες αναλογίες, ιδανικός φωτισμός, εικόνες που μας επιβάλλουν μια συγκεκριμένη αντίληψη για το πώς πρέπει να είναι το σεξ και ο ρόλος μας σε αυτό. Επίσης, ήθελα να δείξω μια ερωτική σκηνή χωρίς διείσδυση, χωρίς όμως να λείπει η απόλαυση. To σεξ είναι μία ακόμα ανθρώπινη λειτουργία, όπως το φαγητό και ο ύπνος".
Όσο κεντρική είναι η βια στη ταινία, άλλο τόσο ήταν και στη συζήτηση που προέκυψε μετά την προβολή. "Η βία είναι μέρος της καθημερινότητάς μας και συχνά θεωρείται αντρική υπόθεση, με τους άντρες να την ασκούν. Ωστόσο, με ενδιαφέρει η βία που κουβαλούν οι γυναίκες μέσα τους. Η Σεπτέμπερ αντιδρά στη βία που δέχεται με τη δική της, εσωτερική δύναμη". Τέλος, η Λαμπέντ δεν παρέλειψε να αναφερθεί εκτενώς στον τρόπο που δούλεψε συνεργάστηκε με τις ηθοποιούς της ώστε να αναπτυχθεί η ιδιαίτερη χημεία που είχαν μεταξύ τους.
Δείτε πού παίζεται το "September Says" και διαβάστε την εκτενή συνέντευξή μας με την Αριάν Λαμπέντ.
Περισσότερες πληροφορίες
September Says
Οι Σεπτέμπερ και Τζουλάι είναι δυο έφηβες αδελφές οι οποίες προσπαθούν να βρουν τη θέση τους σε ένα εκφοβιστικό και ρατσιστικό αγγλικό σχολείο. Όταν η πρώτη αποβάλλεται, τα κορίτσια φεύγουν με τη μητέρα τους για λίγο καιρό στην Ιρλανδία, χωρίς όμως να μπορούν να ξεφύγουν από το τραυματικό παρελθόν τους.
