"Ο Νόμος του Μέρφυ": Άγγελε Φραντζή, πώς γύρισες την πιο φιλόδοξη ελληνική ταινία της χρονιάς;

Ο πολυσχιδής σκηνοθέτης Άγγελος Φραντζής ανοίγει τα χαρτιά του γύρω από την ορμητική νέα παραγωγή του, τον αταξινόμητο "Νόμο του Μέρφυ" που κυκλοφορεί στους κινηματογράφους και στον οποίο η Κάτια Γκουλιώνη υποδύεται μια αποτυχημένη ηθοποιό που ζει διαδοχικές διαφορετικές πραγματικότητες, ελπίζοντας να βρει τον εαυτό της.

Όταν ξεκινήσατε να γράφετε το σενάριο με την Κατερίνα Μπέη και τον Κωνσταντίνο Σαμαρά, είχατε επίγνωση ότι φτιάχνετε κάτι που δεν έχει ανάλογο στο σύγχρονο, τουλάχιστον, ελληνικό σινεμά;
Η αλήθεια είναι πως δεν ξεκινήσαμε έχοντας μια τέτοιου είδους φιλοδοξία. Έπειτα, για να καταλήξει στην τελική εκδοχή, το σενάριο πέρασε από πάρα πολλές φόρμες, κρατώντας πάντα στον πυρήνα την ανθρωπιά του. Οπότε, δεν είμαι σίγουρος πώς καταλήξαμε να κάνουμε μια ταινία τέτοιας κλίμακας. (γέλια) Από την άλλη, επειδή η αφήγηση ενέχει το στοιχείο της κατασκευής, φαίνεται δηλαδή πώς έχει δομηθεί ο κόσμος της ταινίας λόγω των παράλληλων πραγματικοτήτων, ήταν κάπως αναπόφευκτο. Θα αναγνωρίσω, επίσης, ότι στην ουσία της η ιστορία θα μπορούσε να ειπωθεί πολύ απλούστερα, χωρίς τα μονοπλάνα, τα τόσα εξωτερικά γυρίσματα κ.ο.κ. Αλλά ένιωσα πως δεν θα της ταίριαζε κάτι άλλο και πως έτσι αναδεικνύεται εντονότερα ο ανθρώπινος παράγοντας που βρίσκεται στο επίκεντρο.

Μιας και αναφέρθηκες στις εναλλακτικές διαστάσεις, αλήθεια, πώς προέκυψε αυτή η ιδέα; Από τη στιγμή, κιόλας, που ακόμα και στο Χόλιγουντ έχει κορεστεί η χρήση των "πολυσυμπάντων"…
Επειδή δεν υιοθετήσαμε αυτή την προσέγγιση με τη λογική των υπερηρωικών ταινιών, αλλά διαπιστώσαμε πως τη θυμίζει αρκετά, χρησιμοποιήσαμε την ειρωνεία για να σχολιάσουμε όσα συμβαίνουν μέσω σαρκαστικών αναφορών, όπως εκείνη στον Spider-Man. Η αφετηρία μας, πάντως, ήταν η διάθεση να εξερευνήσουμε την έννοια των ταυτοτήτων και την ανάγκη της ηρωίδας να βρει τον εαυτό της. Εξ ου και η απεικόνιση κόσμων τελείως διαφορετικών μεταξύ τους, όπου το ύφος προσαρμόζεται ανάλογα με την περίσταση.

Ορισμένοι από αυτούς έχουν σαφείς κινηματογραφικές αναφορές, όπως το κεφάλαιο όπου η Μαρία Αλίκη υποδύεται μια πολύτεκνη μητέρα, κομμάτι που παραπέμπει στον ιταλικό νεορεαλισμό. Θα τολμήσω να πω πως ήταν και το αγαπημένο μου.
Έτσι ακριβώς, αυτή ήταν η πρόθεσή μας. Αν θέλω να γίνω πιο συγκεκριμένος, θα μπορούσα να πω ότι το συγκεκριμένο κομμάτι συνδέεται αρκετά με τις "Νύχτες της Καμπίρια", ταινία στην οποία οδηγηθήκαμε μέσω της μελέτης που έκανε η Κάτια δουλεύοντας το ρόλο της. Το σπίτι, δηλαδή, που βρήκαμε μοιάζει θαρρείς βγαλμένο από την ταινία του Φελίνι.

Σε κάθε συνεργασία σου με την Κάτια μου δίνεται η εντύπωση ότι παίζει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργική διαδικασία. Είναι ηθοποιός που απολαμβάνει να εντρυφά στον απόλυτο βαθμό στο έργο.
Έτσι είναι, δεν αντιμετωπίζει ποτέ τους ρόλους της απλώς σαν δουλειά. Προσωπικά, είναι ο άνθρωπος που εμπιστεύομαι, διαβάζει τα πάντα από πολύ νωρίς, επανέρχεται με καινούργιες ιδέες κ.λπ. Αυτό είναι που με γοητεύει στις δουλειές μας, μπαίνουμε πολύ βαθιά σε αυτό που κάνουμε και έτσι όλη η εμπειρία με αναζωογονεί.

Εν τω μεταξύ, παρόλο που η ταινία περνά από πολλές διακυμάνσεις, παραμένει προσγειωμένη.
Ήταν απαραίτητο το σενάριο να έχει στοιχεία που κρατούν στο έδαφος τη δράση, ειδάλλως θα ξέφευγε τελείως και θα έχανε τον προσανατολισμό του. Γι’ αυτό θέλαμε να κρατήσουμε μια ισορροπία ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το φανταστικό. Πρόκειται, κιόλας, για μια συνθήκη που τυχαίνει να μου αρέσει πολύ στον κινηματογράφο. Νιώθω πως αυτός είναι ο σκοπός του σινεμά ευρύτερα, να μας καθοδηγεί προς κάτι ονειρικό, μεταφυσικό. Δεν είναι τυχαίο ότι οι άνθρωποι που δημιούργησαν το σινεμά, οι αδελφοί Λιμιέρ και ο Ζορζ Μελιές, εκπροσωπούν δύο αντικριστούς πόλους: από τη μία βρίσκεται το ντοκιμαντέρ και από την άλλη το μαγικό, η φαντασμαγορία.

Η συμμετοχή του Σταμάτη Κραουνάκη στη μουσική είναι, σαφώς, ιδιαίτερα σημαντική. Τι θυμάσαι από τη συνύπαρξή σας;
Με τίμησε τρομερά που δέχτηκε να συνεργαστούμε. Διότι, εκτός του ότι τον εκτιμώ βαθιά ως δημιουργό, τρέφω μεγάλη αγάπη για τις ταινίες στις οποίες έχουν δουλέψει με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο [σ.σ.: ενδεικτικά "Αυτή η Νύχτα Μένει", "Πεθαίνοντας στην Αθήνα"]. Χάρη στη χειμαρρώδη προσωπικότητα του Σταμάτη, οι μήνες και οι ώρες που περάσαμε στο σπίτι του γράφοντας τη μουσική ήταν πραγματικά ανεκτίμητοι.