Ο σκηνοθέτης Άντονι Τσεν μιλά για τη μελαγχολία, τον έρωτα και τον "Πάγο που Καίει"

Νωρίς το πρωί, κατά τη διάρκεια του 64ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, συναντήσαμε στο ξενοδοχείο του τον Άντονι Τσεν. Έναν από τους πλέον ανερχόμενους σκηνοθέτες του παγκόσμιου σινεμά, ο οποίος βρέθηκε στην Ελλάδα για να παρουσιάσει τη νέα, εξαιρετική, ταινία του με τίτλο "Ο Πάγος που Καίει". Το φιλμ τοποθετείται στη χειμωνιάτικη Γιαντζί, μια μεθοριακή πόλη στη βορειοανατολική Κίνα, όπου ο νεαρός Χαοφένγκ θα γνωρίσει την ξεναγό Νανά και το φίλο της Σιάο. Θα περάσουν μαζί μερικές ξέγνοιαστες μέρες, προτού επιστρέψουν σε μια καθημερινότητα που τους αγχώνει και τους φοβίζει. Για τη σημασία της ποίησης στον κινηματογράφο, τη μελαγχολία μιας ολόκληρης γενιάς νέων και το σεξ στη μεγάλη οθόνη, μιλά ο Τσεν στη συνέντευξη που παραχώρησε στο "α".

Θα ξεκινήσω λίγο ανορθόδοξα τις ερωτήσεις μου, καθώς από τη στιγμή που είδα την ταινία δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τις ερωτικές σκηνές. Είναι ειλικρινά όμορφες, ειδικά εκείνη στο μπάνιο μου φαίνεται αξεπέραστη πέρα από ευρηματική. Πώς προσεγγίσατε το γύρισμά τους;
Χαίρομαι πολύ που αναφέρατε αυτήν τη συγκεκριμένη σκηνή γιατί είναι η αγαπημένη μου. Προτού καν τη γυρίσω, όταν έγραφα το σενάριο με είχε ενθουσιάσει. Αλλά, ξέρετε τι είναι ενδιαφέρον; Το ότι προέκυψε τόσο αισθησιακή επειδή είχα πολλούς περιορισμούς. Έπρεπε να εφεύρω τρόπους να αποφύγω την κινεζική λογοκρισία, γιατί απαγορεύεται πλήρως η απεικόνιση γυμνού. Είχα άγχος αν θα τα καταφέρναμε, όμως πετύχαμε λόγω της εμπιστοσύνης ανάμεσα σε εμένα και τους ηθοποιούς που υπήρχε σε όλη την παραγωγική διαδικασία. Εκείνοι, εν τω μεταξύ, δεν είχαν γυρίσει ξανά ερωτική σκηνή στην καριέρα τους. Βρίσκονται στο χώρο από τα δεκαέξι, έχουν μεγάλη πείρα τόσο στο σινεμά όσο και στην τηλεόραση, αλλά δεν τους είχε δοθεί ξανά αυτή η ευκαιρία. Οπότε στην αρχή ήταν δικαιολογημένα συνεσταλμένοι. Στην πράξη, βέβαια, το γύρισμα μιας σκηνής σεξ μπορεί να γίνει αρκετά ψυχρό και τεχνικό. Σταματάει συχνά η δράση, αλλάζει η γωνία λήψης κ.ο.κ. Οπότε, ομολογουμένως, δεν είναι και το πιο διασκεδαστικό πράγμα στον κόσμο. (γέλια)

Έπειτα, προσωπικά ταυτίστηκα αρκετά με το αίσθημα υπαρξιακού τέλματος που βιώνουν οι ήρωες, σε συνδυασμό με το πώς δυσκολεύονται να κάνουν ενήλικα πράγματα παρότι πλησιάζουν τα τριάντα.
Νιώθουν, ταυτόχρονα, κολλημένοι στο ίδιο σημείο και εντελώς χαμένοι. Πιστεύω αυτό το αδιέξοδο προκύπτει αναπόφευκτα όταν είσαι 20άρης. Το να βρεις έναν τρόπο να ξεκολλήσεις αποτελεί μέρος της ενηλικίωσής σου. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας διάβαζα πάρα πολλά άρθρα για νέους ανθρώπους οι οποίοι είτε έχουν ισοπεδωθεί από το άγχος είτε έχουν απογοητευτεί ολοκληρωτικά από τα πάντα. Στη συνέχεια βρέθηκα να βλέπω πολλά βιωματικά βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα, όπου διάφορα άτομα απλώς μιλούσαν για τη ζωή τους. Με είχε συνεπάρει για κάποιο λόγο, σκεφτόμουν κιόλας πως δε θα τολμούσα να κάνω ποτέ κάτι τέτοιο. Ωστόσο, ήταν αρκετά σαφές πως είχαν μια βαθιά ανάγκη να εκφραστούν δημόσια, να αποδείξουν κάπως ότι υπάρχουν. Διαπίστωσα πως αυτό το φαινόμενο είχε στοιχεία συλλογικής μελαγχολίας ή θλίψης. Όντας και εγώ καταρρακωμένος εκείνη την περίοδο, θέλησα να σκαρφιστώ μια ιστορία η οποία θα αποτυπώνει τη συγκεκριμένη γενιά σε αυτήν τη χρονική στιγμή.

Την οποία επιλέξατε να αφηγηθείτε ανακατεύοντας το ρεαλισμό με την ποίηση, κάτι που δουλεύει υπέροχα στην προκειμένη περίπτωση, αλλά φαντάζομαι απαιτεί προσοχή για να διατηρηθεί μια σωστή ισορροπία.
Στον "Πάγο που Καίει" δούλεψα διαφορετικά σε σχέση με τα προηγούμενα φιλμ μου. Συνήθως αφιερώνω δύο με τρία χρόνια στο σενάριο μέχρις ότου να καταλήξω με απόλυτη σιγουριά σε κάθε λεπτομέρεια. Εδώ, ναι μεν οριστικοποίησα στη δομή της πλοκής και μια πρώτη σεναριακή εκδοχή, όμως, επέτρεψα στον εαυτό μου να είμαι πιο χαλαρός, ώστε να αφήσω χώρο να συμβούν απροσδόκητα πράγματα. Για παράδειγμα, η ιδέα του βουνού γεννήθηκε μόνο αφού έτυχε να ταξιδέψουμε εκεί με τον παραγωγό μου και να μαγευτούμε από την τοποθεσία. Στη συνέχεια έκανα έρευνα για την περιοχή και έτσι έμαθα για το θρύλο με την τίγρη και την αρκούδα, πληροφορία που οδήγησε στο να ενσωματωθούν στην αφήγηση. Επιπλέον, η αναφορά στο φυγά βασίζεται σε ένα πραγματικό πρόσωπο, η φωτογραφία του οποίου ήταν σε κάθε μαγαζί που επισκεφτήκαμε εκεί. Επομένως, σε αυτήν την ταινία ρίχτηκα στο άγνωστο και νομίζω με αντάμειψε.

Σημαντικό ρόλο, επίσης, παίζει και η χρήση των υπαινιγμών που κάνετε στην ταινία. Γνωρίζουμε μονάχα όσα χρειάζεται για να εγκλιματιστούμε.
Ήθελα να αποφύγω τις σαφείς εξηγήσεις για το καθετί. Με ενδιέφερε να ψηλαφήσω το αίσθημα της μετάβασης που νιώθουν οι χαρακτήρες, αλλά και του πώς μετασχηματίζεται η σχέση τους. Τότε εμπνεύστηκα από τη διαδικασία που το νερό μετατρέπεται σε πάγο από τη μια στιγμή στην άλλη. Αντίστοιχα κι οι ήρωες, σμίγουν και δένονται βαθιά σε ανύποπτο χρόνο, προτού δουν την επαφή τους να "λιώνει". Εκείνο που δε φεύγει, όμως, είναι η ανάμνηση όσων έζησαν.