Η αλήθεια της "Σιδερένιας Γροθιάς" θα σας ρίξει νοκ άουτ

Παρά το γεγονός πως οι θαυμαστές της αμερικάνικης πάλης είναι πολυάριθμοι την Ελλάδα, το μοναδικό σόου που προσφέρουν οι αγώνες του WWE είχε παροδική παρουσία στη χώρα μας. Κατά πάσα πιθανότητα, η μεγάλη πλειοψηφία απέκτησε επαφή με το σπορ στις αρχές του αιώνα, όταν το κανάλι Magic μετέδιδε αργά το βράδυ το πρωτάθλημα κάνοντας πολλούς, μεταξύ των οποίων και το γράφοντα, να μένουν ξύπνιοι μέχρι αργά για να δουν εν δράση θρυλικούς αθλητές όπως οι Ρέι Μιστίριο, Έντι Γκερέρο, Αντερτέικερ και πολλούς ακόμα. Εδώ αξίζει να θυμίσουμε πως μοντέρνοι σταρ του Χόλιγουντ, όπως ο Τζον Σίνα και ο Ντουέιν Τζόνσον, χρωστούν σε σημαντικό βαθμό την καριέρα τους στα ρινγκ του WWE όπου και ξεκίνησαν. Ο τελευταίος, μάλιστα, πρόσφατα πραγματοποίησε μια επεισοδιακή κι αναμφισβήτητα διχαστική επιστροφή στο πρωτάθλημα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Σήμερα το WWE αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή και κερδοφόρα αθλητικά θεάματα στον κόσμο, μια δυναμική που άρχισε να εκδηλώνεται τη δεκαετία του ‘80, όταν το πρωτάθλημα βίωσε την πρώτη παγκοσμίων διαστάσεων χρυσή εποχή του. Πρόκειται για την περίοδο στην οποία διαδραματίζεται η ταινία "Σιδερένια Γροθιά" του πάντα ενδιαφέροντος Σον Ντέρκιν ("Martha Marcy May Marlene", "Η Φωλιά"), η οποία εμπνέεται από μια αποστομωτική αληθινή ιστορία. Ο σκηνοθέτης μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τα τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν την οικογένεια Βον Έριχ, μια από τις διασημότερες φαμίλιες στην πάλη, με ηγέτη τον πατριάρχη Τζακ (Χολτ ΜακΚαλάνι). Ένα βετεράνο του σπορ, ο οποίος είχε ως σήμα κατατεθέν τη σύνθλιψη των κρανίων των αντιπάλων του χρησιμοποιώντας μόνο την ανοιχτή γροθιά του, όπως προδίδει και ο τίτλος. Ο Βον Έριχ ο γηραιότερος είχε καθιερωθεί στο χώρο και επιθυμούσε διακαώς οι έξι γιοί του να τον διαδεχθούν στο ρινγκ, για αυτό επέβαλε από νωρίς στρατιωτική πειθαρχία στην ανατροφή τους ώστε να είναι γρήγορα έτοιμοι να παλέψουν. Το σχέδιο έμοιαζε ιδανικό, αφού τα παιδιά του αποδείχθηκαν εξαιρετικά ταλαντούχα, ωστόσο ο "Φριτζ", όπως ήταν το ψευδώνυμό του, επρόκειτο να έρθει αντιμέτωπος με μια σειρά τραγικών εξελίξεων.

Ακολουθούν αναφορές σε περιστατικά που απεικονίζονται στην ταινία "Σιδερένια Γροθιά".

Κατάρα ή θεία δίκη;

Το 1959, ο μόλις έξι ετών πρωτότοκος του Βον Έριχ έχασε τη ζωή του από πνιγμό ύστερα από ατύχημα. Αυτή η απώλεια στοίχειωσε την οικογένεια, η οποία δύο δεκαετίες αργότερα έγινε μάρτυρας ενός αποκαρδιωτικού σερί θανάτων, ακριβώς την περίοδο που οι υπόλοιποι γιοί τους άγγιζαν το απόγειο της επιτυχίας τους. Ο 25χρονος Ντέιβιντ (Χάρις Ντίκινσον) πέθανε αιφνιδιαστικά λόγω προβλήματος στο στομάχι, άλλοι τρεις αυτοκτόνησαν, έτσι ο Κέβιν (Ζακ Έφρον) απέμεινε μοναδικός απόγονος του "Φριτζ" και επιζών έως σήμερα.

Ο σχεδόν μεταφυσικός τρόπος με τον οποίο επήλθαν οι θάνατοι αλλά και η συχνότητά τους τη δεκαετία του ‘80, ήταν αρκετά για να αναπτυχθεί η παραφιλολογία πως οι Βον Έριχ είχαν "χτυπηθεί" από κατάρα. Αρωγός στο συνωμοσιολογικό μύθο, το γεγονός πως ο πατέρας πίεζε τρομερά τα παιδιά του ώστε να κατακτήσουν το παγκόσμιο πρωτάθλημα, όντας οδυνηρά αυταρχικός μαζί τους και διεκδικητικός στη βιομηχανία της πάλης. Υπό αυτήν την έννοια, μοιάζει σαν η μοίρα να τιμώρησε τον Φριτζ για τον τρόπο που μεταχειρίστηκε τους γιούς του οι οποίοι, από τη μεριά τους, φαίνεται να είχαν ειλικρινή αγάπη απέναντί του (και μεταξύ τους).

Την αντίφαση ανάμεσα στην τρυφερή οικογενειακή αγάπη και την αδυσώπητη πατρική καταπίεση, αναδεικνύει με χαρακτηριστική λεπτοδουλειά ο Ντέρκιν στην ταινία του. Και παράλληλα, καταφέρει να εκμαιεύσει μερικές άψογες ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές, εκ των οποίων και ο σταρ του "The Bear" Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ. Την παράσταση, βέβαια, κλέβει ο Έφρον. Καθώς στο παίξιμό του "κουβαλάει" το βάρος του γηραιότερου γιου, ένα πιστό "eldest boy" που θα έλεγε και ο Κένταλ Ρόι του "Succession", ο οποίος καλείται να συμφιλιωθεί όχι μόνο με το χαμό των αδελφών του, αλλά και με την απαξίωση που συχνά επεδείκνυε εις βάρος του ο "Φριτζ". Στη "Σιδερένια Γροθιά", την ίδια στιγμή, απεικονίζεται σκυθρωπά η υπόσχεση του αμερικανικού ονείρου, εφόσον οι Βον Έριχ όχι απλώς ρίχνουν κυριολεκτικά το κορμί τους στο ρινγκ, αλλά εν τέλει είναι συζητήσιμο εάν άξιζε το ψυχικό κόστος της υπερπροσπάθειάς τους για μια ευκαιρία στην αθλητική αποθέωση.

Σαν επιπρόσθετο σχόλιο, να επισημάνουμε επιπλέον τη διαχρονική εμμονή των Αμερικανών με τον ανταγωνισμό και το θέαμα. Η πάλη με τον τρόπο που πλαισιώνεται από το WWE, αποτελεί ένα πλήρες και πολυετές αφήγημα, με τους αθλητές να συνιστούν χαρακτήρες που υπηρετούν μια πλοκή γεμάτη ανατροπές ή εκπλήξεις. Την ώρα που δε λείπει ο αληθινός πόνος, τα πραγματικά δάκρυα και η συγκινητική ευτυχία. Όλα αυτά μέσα από μια φαντασιακή σύνδεση των θεατών με παλαιστές που εφευρίσκουν περσόνες, παράγοντας ένα ξεχωριστό τύπο αθλητικής κουλτούρας. Γιατί σενάριο μπορεί να υπάρχει στους αγώνες, αλλά τα συναισθήματα δεν είναι καθόλου ψεύτικα.