Πώς το "Τα Πάντα Όλα" έγραψε ιστορία στα Όσκαρ 2023

Συνήθως, μια "οσκαρική ταινία" είναι ένα δράμα υψηλών συναισθηματικών εντάσεων που αποδίδεται με χαρακτηριστική καλλιτεχνική αρτιότητα και το οποίο είθισται να μεταφέρει ένα ελπιδοφόρο πανανθρώπινο μήνυμα. Το "Τα Πάντα Όλα" (Ντάνιελ Κουάν & Ντάνιελ Σέινερτ), το οποίο φέτος σάρωσε στην απονομή των 95ων Όσκαρ κατακτώντας 7 βραβεία (εκ των οποίων εκείνα καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, πρωτότυπου σεναρίου), είναι μια περιπέτεια πολεμικών τεχνών, παράλογου χιούμορ, ταυτόχρονων συμπάντων (multiverse), δεκάδων ποπ αναφορών και κραυγαλέας δράσης. Σίγουρα, δηλαδή, όχι η τυπική "οσκαρική ταινία" που συνήθως θριάμβευε στα Όσκαρ. Τι σημαίνει, όμως, αυτό για το μέλλον των βραβείων;

Ήδη από το γενετικό κώδικά της, όντας μια ανεξάρτητη παραγωγή της A24, το φιλμ των Ντάνιελς ερχόταν "από αλλού", έξω από το χολιγουντιανό κατεστημένο όπου ευδοκιμούσε τα τελευταία χρόνια το σκηνοθετικό δίδυμο. Είτε γυρίζοντας σουρεαλιστικά βίντεο κλιπ, σαν εκείνο του σουξέ "Turn Down for What", είτε χάρη σε αλλοπρόσαλλες ταινίες όπως το "Swiss Army Man" (2016). Ξέρετε, εκείνη την περιπέτεια επιβίωσης όπου ο Ντάνιελ Ράντκλιφ υποδύεται ένα πτώμα με την ικανότητα να αερίζεται απεριόριστα και έτσι, βοηθά ένα ναυαγό (Πολ Ντάνο) να επιβιώσει. Υπό αυτήν την έννοια, το "Τα Πάντα Όλα" μοιάζει ως φυσική εξέλιξη των Ντάνιελς, όχι όμως και η ευρεία αποδοχή που γνώρισε.

Η καλόκαρδη οικογενειακή ιστορία που υπάρχει στον πυρήνα της ταινίας, σε συνδυασμό με το ξέφρενο τέμπο αλλά και την εξοικείωση του κοινού με την έννοια του multiverse χάρη στα υπερηρωικά μπλοκμπάστερ, δημιούργησαν τις ιδανικές προϋποθέσεις να αγαπηθεί από τους θεατές – άρα και τα μέλη της Ακαδημίας. Συν τοις άλλοις, το "Τα Πάντα Όλα" έφερε στην επιφάνεια προσωπικά βιώματα από αυτά που λατρεύει να αποθεώνει το Χόλιγουντ.

Όπως η περίπτωση της πρωταγωνίστριας Μισέλ Γιέο, η οποία "έκλεψε" το Όσκαρ α’ γυναικείου ρόλου από την Κέιτ Μπλάνσετ ("Tár") και έγινε η πρώτη ηθοποιός από την Ασία που βραβεύεται στις ερμηνευτικές κατηγορίες. Η 60χρονη Γιέο, παρότι ανελίχθηκε χάρη στις περιπέτειες πολεμικών τεχνών που γύριζε στο Χονγκ Κονγκ και στις οποίες εκτελούσε η ίδια τις σκηνές δράσης της, ενώ επίσης ξεχώρισε στο σπουδαίο "Τίγρης και Δράκος" (Ανγκ Λι, 2000), θεωρούταν παραγνωρισμένο ταλέντο μέχρι σήμερα. Ακόμα χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, ο κάτοχος πλέον Όσκαρ β’ ανδρικού ρόλου Κε Χούι Κουάν. Ο ηθοποιός που ξεκίνησε αισιόδοξα την καριέρα του, συμπρωταγωνιστώντας με το Χάρισον Φορντ ("Ιντιάνα Τζόουνς και ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού", 1984) και συμμετέχοντας σε αγαπημένες ταινίες ("Goonies", "Encino Man" - εδώ με τον επίσης οσκαρικό πια Μπρένταν Φρέιζερ), τα τελευταία είκοσι χρόνια είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει την υποκριτική επειδή δεν έβρισκε ρόλους. Όπως και για τη Γιέο, η ταινία των Ντάνιελς αποτέλεσε χρυσό εισιτήριο για μια αργοπορημένη αναγνώριση, την οποία τα Όσκαρ ήταν εκεί για να την αποδώσουν.

Τέλος, στην εποχή των δέκα υποψηφιοτήτων για Όσκαρ καλύτερης ταινίας – από το 2009 δηλαδή, το "Τα Πάντα Όλα" έγινε η πρώτη που κατακτά συνολικά 7 βραβεία, αψηφώντας σχεδόν όλους τους κανόνες. Μήπως, λοιπόν, ήρθε η ώρα η Ακαδημία να κοιτάξει πέρα από το μικρόκοσμό της για νέες, ξεχωριστές και φρέσκιες αφηγήσεις;