Κλερ Φόι & Μπεν Γουίσο μιλούν στο "α" για τις "Γυναικείες Κουβέντες"

Δύο από τους διάσημους πρωταγωνιστές της υποψήφιας για Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου ταινίας "Γυναικείες Κουβέντες" (Σάρα Πόλεϊ), οι εξαιρετικοί Κλερ Φόι και Μπεν Γουίσο, μιλούν στο "α" για το μαχητικό φιλμ που εμπνέεται από τις πραγματικές κακοποιήσεις που βίωσαν γυναίκες σε μια κοινότητα Μενονιτών, μέχρις ότου αποφάσισαν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Διαβάστε επίσης, εδώ, τη συνέντευξή μας με την Πόλεϊ και την επίσης πρωταγωνίστρια Τζέσι Μπάκλεϊ.

Ενσαρκώνετε δύο ρόλους οι οποίοι βασίζονται σε ανθρώπους που ζουν σε μια περίκλειστη κοινότητα, για την οποία ο έξω κόσμος γνωρίζει ελάχιστα. Σε μια τέτοια περίπτωση, πώς κατευθύνεστε για να βρείτε το στιλ της ερμηνείας σας;
Κλερ Φόι: Πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση… Προφανώς, ήταν αδύνατο να έχουμε επαφή με κάποιον Μενονίτη. Εκείνο που μας βοήθησε τρομερά ήταν το βιβλίο της Μίριαμ Τόους (σ.σ.: στο οποίο βασίζεται η ταινία), καθώς περιγράφει τις αληθινές καταστάσεις που έζησε η συγγραφέας, επομένως ήταν μια έγκυρα αυθεντική πηγή. Επίσης, η Σάρα είχε ανεξάντλητες γνώσεις γύρω από τους Μενονίτες, για αυτό και την εμπιστεύτηκα πλήρως στις κατευθύνσεις που μου έδωσε. Από την άλλη, όσα προβληματίζουν το χαρακτήρα μου είναι πολύ οικεία και ανθρώπινα, έτσι δε χρειάστηκε να καταβάλω πολύ μεγάλη προσπάθεια για να μπω στο πετσί του ρόλου.
Μπεν Γουίσο: Συμφωνώ πλήρως. Επίσης, η Σάρα φρόντιζε να μας υπενθυμίζει πως πάμε να γυρίσουμε ένα μύθο, όχι ένα ντοκιμαντέρ. Δηλαδή, η πιστή αναπαράσταση του κόσμου των Μενονιτών δεν ήταν αυτοσκοπός, υπήρχε ένα περιθώριο να είμαστε πιο προσωπικοί και δημιουργικοί.

Τι ήταν εκείνο που σας προσέλκυσε στη συγκεκριμένη ταινία;
Μπ. Γ.: Αφού διάβασα το σενάριο, λάτρεψα το γεγονός πως εκπληρώνει την υπόσχεση που δίνει. Πράγματι, γυναίκες βρίσκονται στο επίκεντρο της δράσης και συζητούν, λογομαχούν, αλλάζουν απόψεις γύρω από πολύπλοκα θέματα που τις αφορούν υπαρξιακά. Με συνεπήρε ο τρόπος που αναπτύσσονται τα επιχειρήματα της κάθε μεριάς, οι ανατροπές και οι εκπλήξεις αυτών των διαλόγων. Θυμάμαι να έχω βάλει τα κλάματα όταν τελείωσα να διαβάζω το κείμενο την πρώτη φορά. Άμα πετυχαίνει να σε συγκινήσει έτσι ένα σενάριο, καταλαβαίνεις εύκολα πως έχει κάτι δυνατό.
Κλ. Φ.: Είχα μια παρόμοια εμπειρία με τον Μπεν. Υπάρχουν σενάρια στα οποία απλώς δεν ανταποκρίνεσαι ποτέ, γιατί δε σου δίνουν τίποτα για να συνδεθείς μαζί τους. Όμως αυτή η ταινία έχει τόσα ξεχωριστά στοιχεία, θίγει τόσο επίκαιρα θέματα, ώστε είναι αδύνατο να σου περάσει απαρατήρητη. Και έπειτα, ήθελα να μάθω περισσότερα για αυτούς τους χαρακτήρες, τι απόφαση θα πάρουν τελικά, τι θα τους συμβεί.

Οι δυο σας έχετε συνεργαστεί με σπουδαίους σκηνοθέτες στο παρελθόν και τώρα προσθέτετε μία ακόμα εξαιρετική προσθήκη στη φιλμογραφία σας δουλεύοντας με τη Σάρα Πόλεϊ. Υπήρξε κάτι που νιώσατε πως έκανε διαφορετικά από άλλους σκηνοθέτες;
Κλ. Φ.: Πω, τόσα πολλά! Αρχικά θα έλεγα πως με εντυπωσίασε το ότι παρά τη μεγάλη εμπειρία της ως ηθοποιός, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ήταν καθαρά "σκηνοθετική". Θέλω να πω, δε μου έδωσε ποτέ την αίσθηση ότι με κατευθύνει σαν ηθοποιός προς ηθοποιό, αλλά αποκλειστικά ως σκηνοθέτρια. Και το αναφέρω αυτό διότι δε συμβαίνει συχνά. Επιπλέον, ένιωθες πως η Σάρα είναι πάντα εκεί για εσένα. Επένδυε προσωπικά στον καθένα και στη δουλειά του, σε έκανε να νιώθεις πως έχεις πραγματική αξία που είσαι εκεί. Συνολικά, κατάφερε να δημιουργήσει ένα αληθινά συμπεριληπτικό, ασφαλές και ισότιμο περιβάλλον, όπως δεν είχα ξαναδεί σε μια παραγωγή.
Μπ. Γ.: Η Σάρα κατάφερε να βρει τη δύσκολη ισορροπία μεταξύ του να σου δίνει πάντα την αίσθηση πως εκείνη κάνει κουμάντο, χωρίς όμως ποτέ να νιώθεις υπό πίεση ή παρακολούθηση. Έκανε πολύ συχνά ερωτήσεις, θέλοντας να μάθει όσα περισσότερα μπορεί για να διευκολύνει τα πράγματα ή να εμπλουτίσει καταστάσεις. Ας πούμε, μια φορά ρώτησε εμένα πώς πιστεύω ότι θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε μια συνάδελφο που είχε εκνευριστεί με ένα περιστατικό. Ακούγεται απλό, αλλά σε ένα γύρισμα ποτέ ένας σκηνοθέτης δε σου απεύθυνε τέτοιο ερώτημα, έχοντας κιόλας απολύτως ειλικρινείς προθέσεις.

Ο χαρακτήρας σας, Κλερ, ανατρέπει το στερεότυπο της "θυμωμένης νεαρής γυναίκας", όπως συμβαίνει και με πολλά ακόμα σεξιστικά κλισέ στην ταινία. Ωστόσο πώς προσεγγίσατε την ερμηνεία σας για να αποφύγετε τις παγίδες αυτού του ρόλου;
Κλ. Φ.: Ομολογώ πως είχα ένα άγχος να μην εμφανιστώ απλά σα μια γυναίκα που φωνάζει πολύ. Αλλά με βοήθησε πάρα πολύ η συνειδητοποίηση πως η ταινία δεν αφορά αποκλειστικά το δικό μου χαρακτήρα. Στην ουσία όλοι μας είμαστε υποστηρικτικοί ηθοποιοί, αποτελούμε αθροιστικά έναν πρωταγωνιστή, οπότε χρειάζεται να συντονιστώ με τους υπόλοιπους για να βρίσκομαι στο ίδιο μήκος κύματος. Ας πούμε, η Σάρα φρόντισε να μας καταγράφει και σε στιγμές σιωπής, έτσι μπορούσα να προσδώσω βάθος στην ερμηνεία μου εκμεταλλευόμενη μικρές στιγμές αμίλητης έκφρασης. Ταυτόχρονα, ήταν πολύ βοηθητικό το πόσο καλά γραμμένο ήταν το σενάριο, διότι τα περισσότερα κλισέ αποφεύχθηκαν αποκλειστικά χάρη σε αυτό. Δε φωνάζει λέγοντας ασυναρτησίες, φωνάζει γιατί έχει λόγο να ακουστεί.
Μπ. Γ.: Θα ήθελα να προσθέσω πως επειδή, Κλερ, είσαι τόσο φοβερή ηθοποιός, θα ήταν αδύνατο να παίξεις με κλισέ τρόπο. Όχι τίποτα άλλο, αλλά διαθέτεις μέσα σου μια αλήθεια η οποία μεταδίδεται σε κάθε ρόλο που ενσαρκώνεις.

Πάντως και εσείς, Μπεν, είχατε την ευθύνη του να είστε ο μοναδικός άντρας στο δωμάτιο.
Μπ. Γ.: Ξέρω πως θα ακουστεί παράξενο, αλλά ουδέποτε ένιωσα πως βρίσκομαι σε κάποια ιδιαίτερη θέση. Οκ, κάποιες φορές το σκεφτόμουν, αλλά αυτό δεν αναιρούσε το γεγονός πως παρέμενα κομμάτι μιας συλλογικότητας ηθοποιών, όπως το περιέγραψε και η Κλερ. Και ήταν εύκολο, γιατί με τη Τζέσι Μπάκλεϊ ήμουν ήδη φίλος, τη Κλερ τη γνώρισα στα γυρίσματα, επομένως ένιωθα ότι βρίσκομαι σε ένα περιβάλλον γεμάτο θαλπωρή. Συν τοις άλλοις, ήξερα ότι για κάποιο λόγο με διάλεξε η Σάρα, επομένως είχα τυφλή εμπιστοσύνη στα σχέδιά της.