Νίνα Σιμόν, Ντέιβιντ Μπόουι, Πολ ΜακΚάρτνεϊ, Λάιζα Μινέλι, αλλά και μπάντες όπως οι Anthrax, βρίσκονται μεταξύ των σπουδαίων καλλιτεχνών με τους οποίους συνεργάστηκε στην πλούσια καριέρα του ο συνθέτης Άντζελο Μπανταλαμέντι. Ωστόσο, καμία δουλειά του δεν άγγιξε τις κορυφές τις οποίες "πάτησε" η μουσική που εμπνεύστηκε όταν ένωσε τις δημιουργικές δυνάμεις του με το σκηνοθέτη Ντέιβιντ Λιντς.
Ο Μπανταλαμέντι, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 85 ετών, γνωρίστηκε με τον Λιντς από τύχη, όταν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του "Μπλε Βελούδου" (1986) ο σκηνοθέτης αναζητούσε δάσκαλο φωνητικής για την πρωταγωνίστρια Ιζαμπέλα Ροσελίνι. Αυτή ήταν η αφετηρία μιας τρομερά γόνιμης καλλιτεχνικής φιλίας, η οποία διήρκησε σχεδόν είκοσι χρόνια και κατατέθηκε δημιουργικά σε έξι ταινίες, μία σειρά και ένα διαδικτυακό πρότζεκτ του Λιντς ("Rabbits").
Όλα τους άψογα σάουντρακς που άλλοτε πατούν στο σκοτεινά ρομαντικό ("Μπλε Βελούδο"), το χαοτικά ξέφρενο ("Ατίθαση Καρδιά"), το απειλητικά εφιαλτικό ("Χαμένη Λεωφόρος", "Οδός Μαλχόλαντ") και άλλοτε το αβίαστα συγκινητικό ("The Straight Story"). Ωστοσο, κανένα τους δεν πλησιάζει το μεγαλείο του "Twin Peaks". Η αριστουργηματική σειρά (με την πρίκουελ τανία "Ο Ύποπτος Κόσμος του Τουίν Πικς") αποτέλεσε το γονιμότερο έδαφος για τους Λιντς - Μπανταλαμέντι να συνδυάσουν τις φαντασίες τους και έτσι, να προκύψει η μουσική που έδωσε υφή στις πιο δυσπρόσιτες αύρες του κόσμου του "Twin Peaks". Είναι αδύνατο να νοηθεί η σειρά χωρίς τις συνθέσεις του Μπανταλαμέντι, ειδικά αν αναλογιστούμε κομμάτια σαν το "Falling" που τραγουδά η Τζούλι Κρουζ.
Είναι χαρακτηριστικό πώς περιγράφει ο ίδιος ο Μπανταλαμέντι τον ενστικτώδη τρόπο με τον οποίο δούλευαν με τον Λιντς, σε αυτό το πολύτιμο βίντεο:
Ο συνθέτης, βέβαια, χρησιμοποιήθηκε και μπροστά από την κάμερα από το σκηνοθέτη. Έχει ένα cameo στο "Μπλε Βελούδο" και ένα αξέχαστο στην "Οδό Μαλχόλαντ", όπου "προσβάλλεται" από την ποιότητα μιας κούπας εσπρέσο.
Λίγα δίδυμα συνθετών - σκηνοθετών έχουν καταφέρει να είναι τόσο εμβληματικά όσο το συγκεκριμένο. Και αυτό αποδεικνύεται εύκολα, καθώς είναι αδύνατο να φανταστούμε τις ταινίες του Λιντς δίχως τη μουσική του Μπανταλαμέντι, ούτε επίσης τις νότες του Μπανταλαμέντι χωρίς τα εικονοκλαστικά πλάνα του σκηνοθέτη.
