Πιστό στο ετήσιο ραντεβού του με τους σινεφίλ, το επετειακό 35ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου έρχεται 24-30/11 στους κινηματογράφους Έλλη και Ανδόρα.
Ο μακροβιότερος κινηματογραφικός θεσμός της Αθήνας ξεκινά φέτος με τη γαλλική ταινία "Ντάλβα" της Εμανουέλ Νικό η οποία απέσπασε δύο βραβεία στο πρόσφατο φεστιβάλ των Κανών, ένα εκ των οποίων εκείνο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI). Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη του φιλμ, η σκηνοθέτρια αφηγείται την πορεία ενός ευαίσθητου 12χρονου κοριτσιού, της Ντάλβα, σεξουαλικά κακοποιημένης από έναν αιμομικτικό πατέρα, που καταφέρνει να την μετατρέψει σε "νύφη" του.
Ακολουθεί ο χαιρετισμός του καλλιτεχνικού διευθυντή του φεστιβάλ Νίνου Φένεκ Μικελίδη για την 35η διοργάνωση:
"Καθρέφτης στη χώρα των θαυμάτων
Τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο – και σε πρώτο πλάνο, πάντα, τον ελληνικό – ξεκινήσαμε το 1988, 35 χρόνια πριν, να τον γιορτάσουμε με τη δημιουργία αυτού του, μοναδικού στο είδος του για την Ελλάδα, φεστιβάλ. 'Τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο που ήταν πάντα στην πρωτοπορία, στις αισθητικές και άλλες αναζητήσεις', όπως έγραφα τότε στο εισαγωγικό μου σημείωμα. Έναν κινηματογράφο του δημιουργού.
Αυτόν τον κινηματογράφο, τη δύναμη και την ομορφιά του, εξακολουθούμε να γιορτάζουμε και σήμερα. Έναν κινηματογράφο που δεν έπαψε, και που δεν θα πάψει, να μας προσελκύει και να μας συγκινεί. Γιατί αυτός ο κινηματογράφος δεν έχει πει ακόμη όλα όσα έχει να μας πει. Παρά την πρόσφατη κρίση, οικονομική, ηθική και πολιτική, την πανδημία και τη συρρίκνωση των αιθουσών. Ο κινηματογράφος δεν τέλειωσε, όπως μας θέλουν να πιστέψουμε οι απαισιόδοξες Πυθίες, ο κινηματογράφος έχει σίγουρα μέλλον.
Γιατί, για να καταλήξω με αυτά που έγραφα το 1988, και που παραμένουν και σήμερα επίκαιρα, ο κινηματογράφος είναι μια τέχνη που οι βάσεις της μπήκαν από την εποχή της σπηλιάς του Πλάτωνα και που δεν έπαψε να βρίσκει τρόπους έκφρασης. Και οι νέες τεχνολογίες δεν μπορούν παρά να αυξήσουν τους τρόπους θέασής του. Στα εκατόν είκοσι περίπου χρόνια της παρουσίας του, ο κινηματογράφος έγινε αναπόσπαστο τμήμα της ζωής μας – είτε μέσα από τη μεγάλη οθόνη, είτε από την τηλεόραση, είτε από τις πλατφόρμες και τα άλλα σύγχρονα μέσα (ακόμη και το κινητό) που εξακολουθούν κάθε τόσο να εμφανίζονται.
Μια τέχνη που καταγράφει την ίδια την ιστορία μας, τα ήθη και τα έθιμά μας, τα πάθη και τα μίση μας, τα κοινωνικοπολιτικά και προσωπικά μας προβλήματα, αλλά και τις χαρές και τις ελπίδες μας, μαζί και τα όνειρά μας – ανοίγοντας μας μια 'πόρτα' ή ένα παράθυρο, όπως έλεγε ο Μπουνιουέλ, για να ανακαλύψουμε άλλες πτυχές της ζωής, άλλες, πιο σημαντικές, μορφές της πραγματικότητας, προσφέροντάς μας έναν καθρέφτη για να εξετάσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, αλλά και να τον διασχίσουμε, όπως η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, για να μπούμε εκεί που τα πάντα είναι δυνατά. Αυτόν τον καθρέφτη, αυτήν την πόρτα, σας καλούμε και πάλι, για 35η φορά, να τον διασχίσουμε μαζί, χωρίς κανένα φόβο, να γνωρίσουμε για μια ακόμη φορά αυτά που έχουν να μας πουν και να μας προτείνουν οι Ευρωπαίοι, και όχι μόνο, δημιουργοί μας!".
