Η ταινία "Musa" συνδυάζει μεθόδους του κλασικού κινηματογράφου με μεθόδους video art. Είναι ένα arthouse, LGBTQ, drama and mystery thriller, χτισμένο πάνω σε ένα λεπτό πολιτικό υπόστρωμα. Μια "χειροποίητη" ταινία, φτιαγμένη από την αρχή ως το τέλος, από την συγγραφή του σεναρίου μέχρι το τελευταίο cut στο μοντάζ, με απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία, χωρίς χρηματοδότηση, αλλά με τη συμμετοχή καλλιτεχνών-συντελεστών, οι οποίοι συμμετείχαν στην ταινία με πολλαπλές ιδιότητες ο καθένας/η καθεμιά. Στην ταινία "Musa" έχει ενσωματωθεί αφηγηματικά το video art έργο "How to Hide from Cameras" της Αμερικανίδας καλλιτέχνιδας Jillian Mayer, μετά από ευγενική παραχώρησή της.
Η προβολή της ταινίας "Musa" θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 12 Οκτωβρίου, στις 9 μ.μ. στη μεγάλη αίθουσα της Ταινιοθήκης. Θα ακολουθήσει πάρτυ στο Tarzan Bar (Αγίων Ασωμάτων 3, Θησείο), όπου τη μουσική θα επιλέγει ο πρωταγωνιστής της ταινίας Στέφανος Μουαγκιέ.
"Musa" του Νίκου Νικολόπουλου (2021)
Η ταινία MUSA είναι η ερωτική ιστορία-θρίλερ ανάμεσα σε δύο άνδρες, τον Σίμο και τον Musa, οι οποίοι γνωρίζονται μια νύχτα σε ένα κρυφό, απροσδιόριστο μέρος. Κατά τη διάρκεια των πρώτων τους εβδομάδων μαζί, κι όσο ερωτεύονται, οι επιθυμίες του ενός αντανακλώνται στις επιθυμίες του άλλου. Η συνθήκη αλλάζει λίγους μήνες αργότερα, με τη συμβίωσή τους στο σπίτι του Σίμου. Όσο ο Musa προσπαθεί να προσαρμοστεί σε μια ανοίκεια κατάσταση, ο Σίμος παλεύει να ελέγξει την κτητικότητα και τον διαρκή του φόβο ότι θα χάσει τον εραστή του. Κάθε φορά που η λογική του αποδεικνύεται ανεπαρκής για να χειριστεί τη ζήλια του, ο Σίμος ανοιγοκλείνει την πόρτα που χωρίζει το όνειρο από την πραγματικότητα και κάνει τους φόβους του ανατριχιαστικούς εφιάλτες: Ένας φόνος θα επαληθεύσει τον χειρότερο από αυτούς.
Σημειώσεις του σκηνοθέτη
Όλες οι ιστορίες αγάπης έχουν στοιχεία μυστηρίου και μια σκοτεινή πλευρά. Η αγάπη πάει μαζί με την απώλεια. Απώλεια του σημαντικού άλλου, απώλεια επιθυμίας, απώλεια εαυτού, μέχρι το τέλος όλου του ανθρώπινου δράματος: τον θάνατο. Ήθελα να πω αυτήν την ιστορία με τον τρόπο που συνηθίζουμε να θυμόμαστε τις προσωπικές μας ιστορίες αγάπης: όχι σαν μια ευθεία γραμμή, αλλά σαν μια σπείρα, με θραύσματα της πραγματικότητας, αναμνήσεις και φαντασιώσεις να συγκεντρώνονται και να συμπιέζονται σε σύντομο χρονικό διάστημα. Όταν αφηγούμαστε ένα πραγματικό γεγονός, προσθέτουμε -συχνά ασυνείδητα- συμπληρωματικά, επινοημένα περιστατικά και, καθώς αυτό συμβαίνει ξανά και ξανά, στο τέλος δεν μπορούμε να διακρίνουμε το πραγματικό από τα φανταστικά μέρη της αφήγησης. Καταλήγουμε να πιστεύουμε όλη την ιστορία ως ακλόνητα αληθινή, ακόμα και γιατί θέλουμε και πρέπει να την ερμηνεύσουμε με τρόπο που θα έχει νόημα και που θα μας επιτρέπει να αντιμετωπίσουμε το τρομερό τραύμα της απώλειας. Έτσι συμβαίνει με όλες τις προσωπικές μας ιστορίες, έτσι συμβαίνει και με την ιστορία της ανθρωπότητας.
